Όταν το I Follow Rivers ακούστηκε σε ένα remix του Βέλγου ντιτζέι και παραγωγού The Magician στη Ζωή της Αντέλ, το 2013, ο χρόνος σταμάτησε και η Λίκε Λι χρίστηκε μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες της ευρωπαϊκής μουσικής βιομηχανίας. Μιλάμε για ένα κομμάτι που στο Spotify, σήμερα, πλησιάζει το 1 δισεκατομμύριο αναπαραγωγές, παραμένοντας η μεγαλύτερη επιτυχία μιας καριέρας που γνώρισε μεγάλες διακυμάνσεις εμπορικής αποδοχής. Παρά τα σκαμπανεβάσματα, η ίδια έμεινε πιστή στο indie καλλιτεχνικό της όραμα και μέσα στα χρόνια ηχογράφησε πλείστα άλλα διαμάντια: το Knife in the heart από τον έκτο της δίσκο The afterparty, που κυκλοφόρησε τον Μάιο, το No rest for the wicked, το Youth knows no pain, το Rich kids blues. Κομμάτια που λογικά θα ερμηνεύσει στο μπρουταλιστικό –όπως η ίδια υπόσχεται–, εφ’ όλης της ύλης λάιβ της στο Ηρώδειο. «Είναι μια μεταλλαγμένη Γκρέτα Γκάρμπο», σκέφτομαι ενώ φτιάχνω το προφίλ αυτής της ξεχωριστής autrice της ποπ. «Εσωστρεφής, αντιστάρ, γοητευτική, καίτοι αλλόκοτη».
Γεννημένη τον Μάρτιο του 1986, τα πρώτα της χρόνια τα έζησε στη Στοκχόλμη. Η μητέρα της ήταν φωτογράφος, ο πατέρας της έπαιζε στους Dag Vag, μια πανκ-ρέγκε μπάντα που έκανε χαμό στη Σουηδία των ’80s. Δημοτικό πήγε στην Πορτογαλία, ενώ μέχρι να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, στα 19 της, έζησε στο Μαρόκο, στο Νεπάλ και στην Ινδία. Στα 21 της γύρισε στην πατρίδα της και ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο, Youth Νovels. Πλέον, έχει ως βάση της το Λος Άντζελες. Σωστή σφίγγα, την εκτός μουσικής βιομηχανίας ζωή της την κρατάει ιδιωτική. Γνωρίζουμε όμως πως είναι μητέρα δύο γιων, δέκα και τριών ετών. Την καλώ σε ένα Zoom στις αρχές Μαΐου, πριν κυκλοφορήσει το The Αfterparty, που το ηχογράφησε στο παλιό στούντιο των AΒΒΑ.
Άκουσα τα τρία πρώτα του σινγκλ…
Περιλαμβάνει άλλα έξι τραγούδια.
Είναι όλα στο ίδιο στιλ;
Κοίτα, πρόκειται για ένα έργο του οποίου τα επιμέρους κομμάτια, όταν ενώνονται, φτιάχνουν έναν κόσμο με τις δικές του παραμέτρους.
Ξεχωρίζεις κάποιο;
Το Euphoria, που είναι το τελευταίο στο tracklisting. Πρόκειται για ένα πολύ απλό τραγούδι, παιγμένο με μια κιθάρα, ένα φλάουτο και ένα τσέλο. Νιώθω ότι κλείνει μέσα του, με έναν πολύ ωραίο τρόπο, την ουσία του άλμπουμ.
Τα βιντεοκλίπ των πρώτων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν είναι αρκετά πειραματικά, πιστά σε ένα «do it yourself» κόνσεπτ.
Ναι, αυτό ισχύει απόλυτα. Θα έλεγα ότι ο συγκεκριμένος δίσκος, πέρα από τα τραγούδια και τα βιντεοκλίπ, έχει και τη δική του οπτική γλώσσα, είναι κάτι σαν εγκατάσταση. Η αισθητική του επιδίωξα να παραπέμπει στον μαγικό ρεαλισμό. Όσον αφορά τα βίντεο, ήθελα να κάνουν μια πολύ Dogme95 εντύπωση, να είναι πολύ αληθινά. Γι’ αυτό και τα γυρίσαμε με ένα iPhone. Έτσι, αποπνέουν μια εξαιρετικά σύγχρονη αίσθηση και αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουμε τον κόσμο σήμερα, έναν κόσμο παραδομένο στο χάος.
Στις περισσότερες φωτογραφίες για την προώθηση του άλμπουμ, το πρόσωπό σου είναι καλυμμένο με ένα καλσόν, ενώ συχνά φοράς μαντίλια ή μεγάλα μαύρα γυαλιά. Γιατί το κάνεις αυτό;
Επειδή δεν θέλω η μουσική μου να ταυτίζεται με την εικόνα μου, αλλά να μπορεί ο κόσμος να την κάνει, πραγματικά, δική του. Κι ενώ ήμουν πάντα έτσι, τώρα είμαι περισσότερο. Δεν θέλω να με παρατηρούν από πολύ κοντά. Θέλω να είμαι αόρατη.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του Κ, που κυκλοφορεί την Κυριακή 7 Ιουνίου με την Καθημερινή.
