Να δεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Να φορτώσεις τις βαλίτσες σου με χιλιάδες εικόνες, αντί για ψώνια από κάποιο εκπτωτικό εμπορικό κέντρο. Αλλά από πού ξεκινάει κανείς ένα road trip στις Ηνωμένες Πολιτείες; Ίσως από τη Δυτική Ακτή, γιατί εκεί η φύση έχει πολλά να προσφέρει· χρειάζεσαι αμέτρητο χρόνο για να ανακαλύψεις, έστω και στο ελάχιστο, την Καλιφόρνια. Αν και, με το που πατήσεις το πόδι σου στο έδαφός της, νιώθεις πως όλα γύρω είναι γνώριμα, σαν να τα έχεις ζήσει σε μια άλλη ζωή. Ύστερα σου μπαίνουν ιδέες για ένα πιο μεγάλο ταξίδι και στη συνέχεια για ένα ακόμα πιο μεγάλο, περνώντας και στις γειτονικές πολιτείες, με αφετηρία και τερματισμό το Λος Άντζελες. Παίρνεις πληροφορίες από το ίντερνετ, επιστρατεύεις την τεχνητή νοημοσύνη, αναλώνεσαι για μέρες στους χάρτες της Google, μετρώντας τις διαδρομές σε μίλια και σε ώρες προκειμένου να χαράξεις την πορεία σου, ενώ, ως παλαιότερος, καταφεύγεις στους έντυπους οδηγούς της Lonely Planet, τους οποίους φυσικά δεν θα βρεις στα ελληνικά βιβλιοπωλεία. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι λεπτομέρειες που πρέπει να γνωρίζεις όταν σχεδιάζεις ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά εδώ παρατίθενται μόνο μερικές, για τη διευκόλυνση κάποιου επίδοξου ταξιδιώτη που θα ενδιαφερόταν να ακολουθήσει τη δική μας πορεία.
Αναζητήσαμε τις πιο οικονομικές τιμές για τα αεροπορικά εισιτήρια και τα κλείσαμε έξι μήνες πριν. Σχεδιάσαμε με ακρίβεια τη διαδρομή μας και κάναμε τις απαραίτητες κρατήσεις για τη διαμονή μας, ως επί το πλείστον σε πολύ οικονομικά μοτέλ, εκδώσαμε το ετήσιο πάσο για την είσοδο στα πάρκα της Αμερικής και κλείσαμε το αυτοκίνητο – ένα Toyota RAV4 με περίπου 50 δολάρια/ημέρα, μέσα στο οποίο θα περνούσαμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας, τις περίπου δύο εβδομάδες που βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Οδηγώντας στο L.Α.
Για να μετακινηθεί κάποιος στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, θα χρειαστεί να αξιοποιήσει το εκτεταμένο δίκτυο των freeways, κάτι λογικό, αφού το L.Α. είναι μια πόλη απλωμένη, με τεράστια έκταση και χαμηλή πυκνότητα δόμησης. Το δίκτυο αυτό, που αναπτύχθηκε πολύ νωρίς –ήδη από τις δεκαετίες 1940-1950–, αποτελείται από δεκάδες διασταυρούμενους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, που σχηματίζουν περίπλοκα, ανισόπεδα «interchanges». Εννοείται πως δεν υπάρχουν φανάρια, αλλά καταφέρνουν και πήζουν, παρά τον όγκο των αυτοκινήτων που μπορούν να υποδεχθούν. Για να καταλάβετε το μέγεθός τους, σε πολυσύχναστα τμήματα, όπως στον I-405 ή στον I-10, μπορεί να φτάνουν τις επτά με οκτώ λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση, ενώ μαζί με τις carpool/High-Occupancy Vehicle lanes (εκεί δηλαδή όπου μπορούν να μπουν αυτοκίνητα με τουλάχιστον δύο ή τρεις επιβάτες) σε κάποια σημεία φτάνουν έως και τις δώδεκα λωρίδες!
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του Κ, που κυκλοφορεί την Κυριακή 24 Μαΐου με την Καθημερινή.
