Κατεβαίνοντας τα σκαλιά στον «Τάφο του Ινδού», βυθίζεσαι σε άλλες, πιο ηρωικές εποχές για τον Παναθηναϊκό. Βρισκόμαστε πίσω από το γήπεδο της Λεωφόρου, στο πιο «πράσινο» σημείο της Αθήνας, και η Πέννυ Ρόγκα κάνει τις τελευταίες συνεννοήσεις για τη φωτογράφιση με τους υπευθύνους του κλειστού γυμναστηρίου «Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος».
Παντού στους τοίχους βρίσκονται καρφιτσωμένα παλαιότερα δημοσιεύματα και φωτογραφίες από επιτυχίες των τμημάτων μπάσκετ και βόλεϊ, σε άνδρες και γυναίκες. Αν υπάρχει, όμως, μια επιγραφή που υπενθυμίζει το πραγματικό πρόσωπο του πρωταθλητισμού, αυτή είναι το γκράφιτι με τον στίχο «Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ».
Για την 39χρονη λίμπερο και αρχηγό του Παναθηναϊκού, τα τελευταία δύο χρόνια ήταν ξεκάθαρα τα δύο πιο «πυκνά» χρόνια της ζωής της: κέρδισε πρωταθλήματα, έπαιξε σε τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων και –το πιο βασικό– βγήκε νικήτρια στον αγώνα ενάντια στον καρκίνο. Η συγκίνηση που δεν κατάφερε να κρύψει καθώς σήκωνε το τελευταίο τρόπαιο που κέρδισε η ομάδα της, έκανε τον γύρο του ελληνικού διαδικτύου. Ήταν μια στιγμή απόλυτης καταξίωσης στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων φιλάθλων, που θύμισε σε όλους μας πως υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από την ήττα σε ένα ντέρμπι.
Καθίσαμε μαζί της σε ένα τραπεζάκι του κυλικείου του γηπέδου, για να μας διηγηθεί ότι μια εικοσάχρονη πορεία γεμάτη στερήσεις, κόπους και δυσκολίες δεν είναι ακριβώς «ένα χόμπι που έγινε επάγγελμα». Μακριά από τα viral φώτα του ίντερνετ, τα πράγματα δεν είναι τόσο λαμπερά. Είναι, όμως, πιο αληθινά, πιο ανθρώπινα.
Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ
Τον Μάρτιο παίξατε στον ευρωπαϊκό τελικό του Challenge Cup με την ιταλική Βαλεφόλια. Χάσατε, αλλά οι οπαδοί σας δεν έφευγαν από το γήπεδο και συνέχιζαν να χειροκροτούν, λες και κερδίσατε εσείς το Κύπελλο.
Το βόλεϊ γυναικών έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τον κόσμο του Παναθηναϊκού· είναι ένα τμήμα που το αγαπούν. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η ομάδα έχει φέρει τέσσερα πρωταθλήματα. Νομίζω ότι αξίζουμε τη στήριξη και την επιβράβευση. Είναι «δούναι και λαβείν», κατάλαβες; Στον τελικό είδαν ότι παλέψαμε, ότι δώσαμε ό,τι είχαμε παρά τη διαφορά δυναμικότητας. Άλλωστε, στο εξωτερικό, χώρες όπως η Ιταλία και η Τουρκία έχουν τεράστιες διαφορές με εμάς∙ σε μπάτζετ, σε εγκαταστάσεις, σε παροχές, σε όλα. Πήγαμε εκεί να παίξουμε το πρώτο ματς και εγώ έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Βλέπουν πολύ διαφορετικά το άθλημα, το αντιμετωπίζουν ως επένδυση, γι’ αυτό και έχουν αναπτύξει πολύ το μάρκετινγκ γύρω από αυτό. Στην Ελλάδα γίνονται βήματα, αλλά απέχουμε ακόμα πολύ από το να μιλάμε για ένα πλήρως επαγγελματικό περιβάλλον. Αυτός, θεωρώ, είναι ο βασικός λόγος που δεν έχουμε σταθερά μεγάλες επιτυχίες στην Ευρώπη.
Τι σημαίνει «γεμάτο γήπεδο» για σένα;
Ότι κάτι κάνουμε σωστά. Ότι προσφέρουμε θέαμα και ο κόσμος το αναγνωρίζει – και δεν είναι μόνο οι οπαδοί, είναι και οικογένειες με μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι.
Και άδειο;
Είναι λίγο άχαρο… Όχι ότι δεν βρίσκω κίνητρο, αλλά ξέρεις, είναι αυτό που θέλει ο αθλητής. Είναι περφόρμερ. Προπονείται όλη την εβδομάδα για να κάνει μια περφόρμανς μπροστά σε ένα κοινό. Άμα δεν υπάρχει το κοινό, γιατί κάθε μέρα τρως τα γονατά σου; Εγώ το βλέπω σαν επιβράβευση. Παίζω για να προσφέρω.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 10 Μαΐου με την «Καθημερινή».
