«Μην ψάχνετε κάποιο νόημα σε αυτό που κάνω. Δεν με ενδιαφέρει να μετατραπούν τα έργα μου σε ένα είδος κηρύγματος για το τι είναι καλό ή κακό στην αρχιτεκτονική». Αν υπάρχει ξεκάθαρο credo για τη φιλοσοφία που διέπει τις δημιουργίες του 60χρονου Χιλιανού αρχιτέκτονα Σμίλιαν Ράντιτς Κλαρκ, τότε δεν μπορεί να είναι άλλο από αυτό: το αίνιγμα, η μεταφορά και η ιδέα της «ευθραυστότητας» δεν είναι σχήματα λόγου στη δική του περίπτωση, αλλά αποφάσεις που λαμβάνει κάθε φορά που διαμορφώνει ένα έργο. Ο φετινός νικητής του περίφημου βραβείου Pritzker (το σημαντικότερο στον χώρο της αρχιτεκτονικής) βιώνει την ξαφνική αναγνώρισή του σε παγκόσμια κλίμακα με έκπληξη, αλλά και στωικότητα. Από το ησυχαστήριό του στο Σαντιάγο της Χιλής, αρνείται πεισματικά να μπει στον αλλόκοτο κόσμο των σόσιαλ μίντια («Δεν θα μου προσφέρουν κάτι στη δουλειά μου. Δεν συνιστούν μορφή επικοινωνίας που εγώ επιδιώκω», εξήγησε στον αρχιτεκτονικό ιστότοπο Dazeen), ενώ το γραφείο του δεν διαθέτει ιστοσελίδα! Έχει προσωπικό μέιλ, πάντως, το οποίο χειρίζεται ο ίδιος, όπως διαπιστώσαμε όταν αποδέχτηκε το αίτημά μας για συνέντευξη.
Του λέω εξαρχής πως τα έργα του δίνουν την αίσθηση της ανοιχτότητας, λες και σε οδηγούν να συνομιλήσεις μαζί τους δίχως να λαμβάνεις «απόλυτες» απαντήσεις. Το παραδέχεται! «Αν δίνουν αυτό το συναίσθημα τα έργα μου, νομίζω ότι είναι κάτι απίστευτο και πολύ θετικό· ωστόσο δεν προκύπτει από κάποια συγκεκριμένη πρόθεση, γιατί αυτό θα τα έκανε να φαίνονται επιτηδευμένα. Στην πραγματικότητα, οι τρόποι δημιουργίας, κατασκευής ή σχεδιασμού διαμορφώνονται από τη δική τους εσωτερική λογική. Αντίθετα, όταν αυτοί οι τρόποι επιβάλλονται, εμφανίζεται μια ανεπιθύμητη τεχνητότητα, κάτι που πρέπει να αποφεύγεται. Σε τέτοιες περιπτώσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πράξη της δημιουργίας απολιθώνεται».
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 19 Απριλίου με την «Καθημερινή».
