Τις Κυριακές στη Δεξαμενή, ο κόσμος διαβάζει εφημερίδες, οργανώνει παιδικά πάρτι, κάνει τυχαίες γνωριμίες και απολογισμούς εβδομάδας (αλλά και ζωής). Λίγα λεπτά μετά τις 10 το πρωί, κάτοικοι, επισκέπτες και τουρίστες παίρνουν θέσεις στις πράσινες μεταλλικές καρέκλες του ομώνυμου παραδοσιακού καφενείου. Σκιά ή ήλιος; Ιδού η απορία. Η αναμονή στην ουρά μεγαλώνει, τα παγκάκια γεμίζουν, οι φωνές μπλέκονται και η μέρα περνά σε αργή κίνηση πάνω στα τραπεζάκια. Από τον φραπέ στον καπουτσίνο και από εκεί στις τηγανητές πατάτες και στα καλαμαράκια, με την Ακρόπολη στο βάθος να λειτουργεί σαν το μόνο ρολόι: αν οι κίονές της «λιώνουν», τότε το μεσημέρι φτάνει στο τέλος του· αν το χρώμα της «σκουραίνει» και ο ουρανός πίσω της σβήνει, τότε μάλλον έχει πάει εφτά. Απαραίτητο σουβενίρ; Μια φωτογραφία στο ηλιοβασίλεμα, πριν τα γύρω μπαρ γεμίσουν και η πρώτη φουρνιά από θαμώνες επιστρέψει στο σπίτι της.
Οι δρομείς ενός αγώνα, που έχει μόλις τελειώσει, καταφθάνουν στα σκαλάκια της πλατείας, περιφέροντας με περηφάνια τα μετάλλια και τα καρτελάκια τους. Γύρω τους, δεκάδες παιδιά όλων των ηλικιών δημιουργούν μια αυτοσχέδια παιδική χαρά στο πλακόστρωτο. Ένας μπαμπάς εκτελεί χρέη ταχυδακτυλουργού έξω από το περιφραγμένο παρκάκι, καθώς τα πιτσιρίκια σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο γύρω του. Η μπάλα μιας παρέας χτυπάει πάνω στην αρχαιολογική επιγραφή και με ένα γκελ χάνεται πίσω από τα κάγκελα του υδραγωγείου. Η προτομή στα αριστερά είναι καλυμμένη με σερπαντίνες, ένδειξη ότι οι Απόκριες δεν ήταν μακριά, ενώ ο μικρός χώρος γύρω από το άγαλμα του Ελύτη γίνεται πάρκινγκ για τη στάθμευση των ποδηλάτων. Ένας μικρός, πολύχρωμος κόσμος γεννιέται γύρω από μία και μόνο πλατεία.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή15 Μαρτίου με την «Καθημερινή».
