Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίες που παρουσιάζει στην Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το «Κ» συναντήθηκε με τον Γιώργο Λάνθιμο στο κέντρο της Αθήνας, με τη συζήτηση να περνάει από τη σχέση του με τη φωτογραφία στους ρυθμούς του Χόλιγουντ και στο ελληνικό σινεμά. Κάποια στιγμή τον ρωτήσαμε αν θεωρεί ότι η γενιά του έφερε στον κινηματογράφο κάτι καινούριο. «Όταν έκανα την Κινέττα το 2005, αποφασίσαμε ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε υποστήριξη από ένα οργανωμένο σύστημα, που ήταν κολλημένο σε παγιωμένες αντιλήψεις και πρακτικές, και που είχε περιορισμένη παραγωγή ταινιών, η οποία δύσκολα βοηθούσε νέους ανθρώπους. Μαζευτήκαμε τότε κάποιοι φίλοι που δουλεύαμε στη διαφήμιση και αποφασίσαμε να κάνουμε μια ταινία με ελάχιστα μέσα. Βρήκαμε έναν τρόπο πολύ πιο ελεύθερο, που δεν βασιζόταν σε κρατικές χρηματοδοτήσεις. Κάνοντας λοιπόν μια-δυο ταινίες τότε μόνοι μας, πήραμε μια αναγνώριση από το εξωτερικό και ξαφνικά υπήρχε η αίσθηση ότι δημιουργείται ένα νέο ελληνικό σινεμά. Τώρα, αυτό είχε να κάνει περισσότερο με μια πρακτική συνθήκη.
»Το περίφημο Greek weird wave, όπως το βάφτισαν, έπαιρνε όλες αυτές τις ταινίες σαν ένα κίνημα καλλιτεχνικό, στο οποίο τα θέματα ή οι φόρμες σχετίζονται. Δεν ήταν αλήθεια. Και με την πάροδο των χρόνων, φάνηκε. Ήταν μια ευκολία του χώρου, δημοσιογραφική ή φεστιβαλική, για να πούμε ότι συμβαίνει κάτι. Παρ’ όλα αυτά, πρακτικά, υπήρξε όντως μια αλλαγή: πολλοί νέοι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να κάνουν ταινίες πιο ελεύθερα. Παράλληλα, με την πρόοδο της τεχνολογίας, ήταν πια εύκολο να τραβήξεις με ψηφιακή κάμερα, να κάνεις μοντάζ στο σπίτι σου… Δεν χρειάζονταν πλέον τόσο ακριβά μέσα. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια ξαναγυρνάμε στα αναλογικά».
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 1 Μαρτίου με την «Καθημερινή».
