«Η παχυσαρκία κουβαλούσε ανέκαθεν πάρα πολλά στερεότυπα και προβολές για τον υποτιθέμενο χαρακτήρα του παχύσαρκου ατόμου», υπενθυμίζει η ψυχοθεραπεύτρια Αλεξάνδρα Βασιλείου. «Επικρατεί η βαθιά ριζωμένη άποψη ότι ο παχύσαρκος είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει αρκετά ισχυρή θέληση και γι’ αυτό δεν κατορθώνει να αποβάλει τα παραπανίσια κιλά του. Πολύς κόσμος συνδέει την παχυσαρκία με νωθρότητα και τεμπελιά». Όλη αυτή η «μυθολογία» είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για όλους τους ανθρώπους των οποίων ο Δείκτης Μάζας Σώματος ξεπερνά το «φυσιολογικό» όριο. «Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για μια διάκριση σχετική με την εμφάνιση και την ταύτιση ή μη με τα ισχύοντα πρότυπα ομορφιάς της κάθε εποχής, αλλά για τα χαρακτηριστικά που μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποδίδει άκριτα σε ανθρώπους προτού καλά καλά τούς συναναστραφεί».
Η παραπάνω στάση έναντι των παχύσαρκων αποτελεί μία από τις πολλές πτυχές του φαινομένου body shaming, το οποίο την τελευταία δεκαετία παλέψαμε να δαμάσουμε. Πάψαμε να κρύβουμε τα αληθινά μας κιλά, ανεβάσαμε στις πασαρέλες μοντέλα plus size, ενώ και η βιομηχανία ρούχων καθιέρωσε μια πιο ευρεία γκάμα μεγεθών. Οι υπέρβαροι και οι παχύσαρκοι δεν αναζητούσαν πλέον εναγωνίως τα κατάλληλα για εκείνους ρούχα σε περιφερειακά μαγαζιά και αποθήκες∙ τα έβλεπαν στις βιτρίνες. Και ξαφνικά, λίγο μετά την παραζάλη της πανδημίας, που χάρισε στους περισσότερους από μας μερικά παραπάνω κιλά, άρχισαν να κυκλοφορούν στην Ελλάδα οι ενέσιμες θεραπείες απώλειας βάρους κι έκτοτε όλα άλλαξαν.
«Το να αποτινάξει ένας παχύσαρκος άνθρωπος μαζί με το επιπλέον βάρος και χαρακτηριστικά που του έχουν προσδώσει –ήδη από την παιδική ηλικία– είναι ανακουφιστικό και λυτρωτικό. Αν μάλιστα αυτό γίνεται εύκολα, τότε το δέλερ είναι μεγάλο», παρατηρεί η κ. Βασιλείου.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 18 Ιανουαρίου με την «Καθημερινή».
