Που λες, Παλαπουκίδη Ανέστη τον λέγαν. Γύρω στα ογδόντα. Ωραίος παππούς και ξηγημένος στην πληρωμή. Σταθερά το ίδιο δρομολόγιο κοντά στα πέντε χρόνια. Πήγαινα και τον έπαιρνα κάθε Κυριακή στις δέκα το πρωί απ’ το γηροκομείο, αυτό που ’ναι έξω απ’ τα Κοκκινόγεια αν ξέρεις. Στην πένα ο παππούς, μ’ ένα λουλούδι στο χέρι, με […]