Μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό· αυτό το πετυχημένο σλόγκαν του πρώτου χρωμοσαμπουάν, από τη δεκαετία του ’50, που έκανε καριέρα και στην ελληνική τηλεόραση, είκοσι χρόνια μετά.
Διάβαζα, βλέπετε, το ρεπορτάζ της Λίνας Γιάνναρου στην Καθημερινή, για «το πιο viral σκυλί, αυτό που βλέπεις πιο συχνά στον δρόμο και στα σόσιαλ, στην αγκαλιά των ινφλουένσερς»: Το πολύπαθο toy poodle, το πιο μικρόσωμο της φυλής, σε χρώμα κόκκινο. Η ζήτηση είναι τόσο μεγάλη –γράφει η Λίνα– που επιτήδειοι βάφουν άσπρα κουτάβια στο επιθυμητό χρώμα και τα πουλάνε για κόκκινα έναντι πολλών εκατοντάδων ευρώ.
Σαράντα χρόνια έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να εξηγώ ότι το αρχικό έξοδο αγοράς ενός pet δεν αντιπροσωπεύει παρά ένα ασήμαντο –το ξαναγράφω: ασήμαντο!– ποσοστό του συνολικού κόστους συντήρησης.
Η συμβίωση με ένα ζώο έχει γίνει, πλέον, ακριβό χόμπι. Οι τροφές έχουν εκτοξευτεί σε ποιότητα, και αυτό κατοπτρίζεται στην τιμή τους. Τα ιατρικά έξοδα το ίδιο· οι διαγνωστικές εξετάσεις συναγωνίζονται πλέον σε πλήθος και ποιότητα εκείνες που απευθύνονται στους ανθρώπους. Θα μου πεις: «Εγώ θα ταΐζω με φτηνιάρικη ξηρά τροφή και θα κάνω το κορόιδο στα συμπτώματα». Δεν γλιτώνεις ούτε έτσι. Θα τα πληρώσεις διπλά και τρίδιπλα στον κτηνίατρο. Εκτός αν κάνεις μια ασφάλεια περίθαλψης. Άλλα έξοδα αυτά…
Στην Αμερική, την πατρίδα της στατιστικής, σοβαρές πηγές όπως η ASPCA, η AKC και ο αρμόδιος ασφαλιστικός κλάδος έχουν υπολογίσει το ετήσιο κόστος για ένα σκυλί είκοσι κιλών, συμπεριλαμβάνοντας τα αναμενόμενα αλλά και τα έκτακτα κόστη (ιατρικές επεμβάσεις, φιλοξενία σε κένελ, εκπαίδευση κ.λπ.).
Θέλετε να μάθετε τι ποσό υπολογίζουν; Mε πολλή και καλή τύχη, δύο χιλιάδες οκτακόσια δολάρια. Με μια δυο αναποδιές στη διάρκεια της ζωής του, έως τρεισήμισι χιλιάδες. Μέσα στα δώδεκα χρόνια του μέσου όρου ζωής, υπολογίζεται ότι ένα σκυλί θα κοστίσει από τριάντα τρία και μισό μέχρι σαράντα δύο χιλιάδες δολάρια. Τριάντα τρεις χιλιάδες ευρώ, χοντρικά και μεσοσταθμικά.
Και όμως. Υπάρχει ακόμη πρόθυμη πελατεία για τους απατεώνες που αγοράζουν σκυλιά «από το καλάθι». Κι αν δεν είναι κόκκινα, όπως τα θέλετε, κανένα πρόβλημα! Σας τα βάφουμε με σπρέι. Λίγη προσοχή στο πλύσιμο και όλα πόπα!
Για «να γλιτώσεις» ένα πεντακοσάρικο. Το ένα εξηκοστό έκτο του συνολικού κόστους…
Για να είμαι ειλικρινής, δεν λυπάμαι καθόλου τους ανθρώπους που πέφτουν στην παγίδα των απατεώνων. Στην εποχή μας, η άγνοια δεν είναι επιλογή. Λυπάμαι όμως πολύ αυτά τα φουκαριάρικα τα ζώα, που γεννήθηκαν άσπρα, βάφτηκαν κόκκινα και κατέληξαν στα αζήτητα από ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ κατάλληλοι για σκύλο· ανεξαρτήτως χρώματος. Γιατί όσο υπάρχουν αυτοί που εξακολουθούν να αγοράζουν ανεπιθύμητα, εν τέλει, σκυλιά, τόσο θα θάλλουν οι απατεώνες που τα αναπαράγουν. Και είναι κρίμα. Υπάρχει πλέον σοβαρή ανάγκη πιστοποίησης των υποψήφιων αναδόχων ζώων. Έχω μια ιδέα και για τον τρόπο. Αλλά αυτό θα το αφήσουμε για την επόμενη εβδομάδα.
