Αυτό που λέμε «βρετανική σκηνή» δεν υπάρχει, μη λέμε ψέματα. Ωστόσο είναι πάντα ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς τους ποπ σταρ και τις λοξές φωνές που βγαίνουν από το μεγαλύτερο νησί της Ευρώπης. Ας κάνουμε μια γρήγορη βόλτα:
To Music, fashion, film της Charli XCX είναι μεν το πιο hot βρετανικό ποπ άλμπουμ που μπορεί να ακούσει κανείς φέτος τον Αύγουστο, ωστόσο απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σπουδαίο και να ορίσει το καλοκαίρι μας, όπως έκανε πριν από δύο χρόνια το Brat. Σταθερά σέξι και δροσερή, η Τσάρλι φλερτάρει εδώ με το ροκ επιφανειακά, χωρίς έμπνευση, χωρίς αληθινές συνθέσεις. Υπάρχουν σίγουρα καλύτερα άλμπουμ.
Οι jungle περιπέτειες της Νia Archives (στη φωτογραφία), π.χ., παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον μέσο μουσικόφιλο, έστω και ως revival. Στο πολύ καλό Emotional Junglist, η φωνή της Νία έχει κάτι από Λίλι Άλεν, πάνω σε ρυθμούς που ανεβάζουν τους παλμούς και τη διάθεση.
Ανοίγοντας την πόρτα του χιπ χοπ, συναντάμε τον EsDeeKid και την κλειστοφοβική, σκοτεινή μουσική του. Χωρίς να φανερώνει το αληθινό όνομα, την ηλικία ή το πρόσωπό του, ο νεαρός ράπερ εξελίχθηκε μέσα στη σεζόν σε ηγετική μορφή του βρετανικού underground ραπ. Ο Shabaka κατέθεσε προ μηνών πολύ αξιόλογη και ελεύθερη πειραματική τζαζ με το Of the earth, ενώ οι Loathe από το Λίβερπουλ πειραματίζονται έντονα με το μέταλ, προσπαθώντας να φτάσουν σε κάτι μοντέρνο.
Τέλος, μια πιο ήπια, εμπορική, φιλική προς τον μέσο ακροατή ποπ πρόταση είναι αυτή της Σιένα Σπίρο. Προσωπικά αδιαφορώ, όμως καταλαβαίνω ότι υπάρχει πάντα χώρος στην αγορά για ένα όμορφο 20χρονο κορίτσι που τραγουδάει σαν την Αντέλ.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
Υard Act – You ’re gonna need a little music
Tο κουρασμένο indie ροκ της Βρετανίας πάει μια βόλτα μέχρι το καφενείο και συναντά τους Yard Act. Κοινωνικό σχόλιο, fuzzy κιθάρες και πανκ ενέργεια σε στιλ να μην ξεχνιόμαστε, από μια μπάντα που πασχίζει να δώσει ζωή σε κάτι παλιό. Το New beginnings, πάντως, είναι φωτεινό και χαριτωμένο.
