Από τους πρώτους που αποχαιρέτησαν δημόσια τον Kavinsky ήταν ο Εμανουέλ Μακρόν. «Αντίο, Kavinsky, παντοτινό καμάρι της Γαλλίας», έγραψε στο Facebook λίγες ώρες μετά την είδηση του θανάτου του. Δεν επρόκειτο για μια τυπική πολιτική δήλωση. Πέρυσι, το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού είχε ανακηρύξει τον Kavinsky Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων, αναγνωρίζοντας την επιρροή του στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική.
Ο Kavinsky βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, τρεις ημέρες πριν συμπληρώσει τα πενήντα του χρόνια. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο θάνατός του οφείλεται πιθανότατα σε εγκεφαλικό επεισόδιο. Για το ευρύ κοινό θα μείνει ο δημιουργός του «Nightcall», του synthwave ύμνου που έγινε παγκόσμια επιτυχία όταν ακούστηκε στο «Drive», με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Γκόσλινγκ, το 2011.
Η ιστορία του «Nightcall»
Προσωπικά, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα μετρημένα στα δάχτυλα για τα οποία θυμάμαι πού ήμουν και τι έκανα όταν τα άκουσα πρώτη φορά. Είχα μόλις απολυθεί από τον στρατό και μετακομίσει στο πρώτο μου σπίτι. Ένας φίλος που μοιραζόμασταν το ίδιο γούστο στη μουσική μού έστειλε στο MSN ένα link γράφοντας απλώς: «Άκουσέ το αυτό».
Το άκουσα και με χτύπησε σαν ρεύμα στην πίστα, τόσο με τη νουάρ αφήγηση που κρύβουν οι στίχοι του, όσο και με τον ήχο του, που ήταν την ίδια στιγμή ’80s και σύγχρονος. Οι νεονοσταλγικές, κινηματογραφικής κλίμακας αρμονίες των πλήκτρων του, μάλιστα, δεν έκαναν μόνο το «Nightcall» ένα από τα τραγούδια-σύμβολα της αναβίωσης του γαλλικού synthwave, αλλά έδωσαν και στον Kavinsky μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους σημαντικούς εκπροσώπους της γαλλικής ηλεκτρονικής σκηνής, την οποία είχαν ήδη καθορίσει οι Daft Punk.
Το concept του «Nightcall» θέλει έναν νεαρό να σκοτώνεται κάποια στιγμή τη δεκαετία του 1980 σε τροχαίο και, χρόνια μετά, να επιστρέφει ως ζόμπι – εξ ου το μπλε δέρμα και τα κόκκινα φώτα στη θέση των ματιών, στο εξώφυλλο του σινγκλ με το σκιτσαρισμένο μουσικό alter ego του Βενσάν Μπελορζέ, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Kavinsky.
Περίπου δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του, τον Αύγουστο του 2024, ο Kavinsky ανέβηκε στο Stade de France για να ερμηνεύσει μια νέα του εκδοχή κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Σε αυτή, συμμετείχε η Βελγίδα σούπερ σταρ Angèle και οι Phoenix, με το τραγούδι να γίνεται ξανά viral και να μπαίνει εκ νέου στα charts. Εν τω μεταξύ, το 2013 οι London Grammar είχαν καταθέσει τη δική τους, αιθέρια εκδοχή του τραγουδιού.
Μπροστά από την εποχή του
Σήμερα, το «Nightcall» έχει ξεπεράσει το μισό δισεκατομμύριο αναπαραγωγές στο Spotify και αποτελεί το signature hit του «μοναχικού ιππότη» Kavinsky παρότι και άλλα κομμάτια του, όπως το «Odd look» και το «Roadgame», όλα στο αναγνωρίσιμο στιλ του, γνώρισαν μικρότερη αλλά αξιοσημείωτη επιτυχία.
Η αισθητική του Kavinsky, μάλιστα, βασισμένη στα συνθεσάιζερ και στις νεανικές κουλτούρες της δεκαετίας του 1980, πέρασε αργότερα στο παγκόσμιο mainstream. Όταν σήμερα ακούμε synthwave ήχους σε διαφημίσεις, βιντεοπαιχνίδια ή σειρές όπως το «Stranger Things», ακούμε έναν ήχο που εκείνος, σαφώς μαζί με άλλους μουσικούς, συνέβαλε καθοριστικά στο να βγει από το underground και να γίνει μέρος της ποπ κουλτούρας.
Ο ίδιος είχε εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες μεσαίου και μεγάλου μήκους, πριν στραφεί στη μουσική. Πέρυσι, είχε επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη για ένα «πέρασμα» που έμελλε να είναι το τελευταίο του: Ενσάρκωσε έναν πωλητή δίσκων στο γαλλικό φιλμ «Banger», με πρωταγωνιστή τον συνονόματό του Βενσάν Κασέλ. Το πρώτο του EP, το «Teddy Boy», κυκλοφόρησε το 2005. Στην Αθήνα είχε εμφανιστεί τον Απρίλιο του 2018, στο Fuzz Club.
Τότε πίστευα πως θα υπάρξουν πολλές ακόμη ευκαιρίες να τον δω. Σήμερα, δεν έχω μετανιώσει περισσότερο για λάιβ που δεν πήγα.
