Πρώτη φορά στην Ελλάδα;
Ναι! Πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στη Μεσόγειο, και είμαι ενθουσιασμένος. Η Δάφνη Ζουμπουλάκη ανακάλυψε τη δουλειά μου σε μια γκαλερί στην Καλιφόρνια και με προσκάλεσε να συμμετάσχω στο Artists by Invitation Residency της Γκαλερί Ζουμπουλάκη και να παρουσιάσω την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Ελλάδα. Φιλοξενήθηκα έναν μήνα σε ένα στούντιο στου Ψυρρή και έζησα τον αυθεντικό παλμό της πόλης. Ήταν ένα ευχάριστο σοκ, γιατί στη Βραζιλία, όταν σκεφτόμαστε την Αθήνα, φανταζόμαστε μόνο την αρχαία Ελλάδα, την Ακρόπολη και τα μνημεία. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η Αθήνα, ειδικά το κέντρο της, μου θυμίζει πολύ τη Βραζιλία: είναι ζωντανή, γεμάτη ενέργεια και ανθρώπους έξω καρδιά.
Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο εδώ;
Κατ’ αρχάς, τα μουσεία σας. Το Εθνικό Αρχαιολογικό είναι από τα ωραιότερα που έχω επισκεφθεί στον κόσμο. Ήταν συγκλονιστικό να βρίσκομαι μπροστά στις απαρχές ενός ολόκληρου πολιτισμού. Επισκέφθηκα επίσης την Κίμωλο, τη Μήλο και την Ύδρα. Η Κίμωλος ήταν η πιο ξεχωριστή εμπειρία. Ο τρόπος ζωής σε ένα μικρό νησί έχει κάτι βαθιά ποιητικό. Ακόμα και μια πέτρα ή ένα σπασμένο παράθυρο αποκτούν μια ιδιαίτερη ομορφιά. Αυτή την απλότητα προσπαθώ να βρω και στη δουλειά μου.
Ζεις στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Πώς μοιάζει η ζωή εκεί;
Για την ακρίβεια, ζω στο τροπικό δάσος Τιζούκα, ένα από τα μεγαλύτερα αστικά δάση στον κόσμο, μόλις δέκα λεπτά από τον Ατλαντικό Ωκεανό και σαράντα λεπτά από την Κοπακαμπάνα. Εκεί βρίσκεται και το στούντιό μου, δίπλα σε έναν τεράστιο βράχο με θέα στη θάλασσα. Ζω με τη σύντροφό μου, που είναι φωτογράφος, ανάμεσα σε εκατοντάδες είδη φυτών και ζώων. Η φύση είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου, γι’ αυτό και βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των έργων μου.
Τι θα δούμε στην έκθεσή σου στην Αθήνα;
Δημιουργώ φανταστικά τοπία που μιλούν περισσότερο για έναν εσωτερικό παρά για έναν εξωτερικό τόπο. Τοπία ονείρου, γεμάτα συναισθήματα και επιθυμίες. Ο ήλιος, η θάλασσα, οι φοίνικες, οι κάκτοι, όλα αυτά λειτουργούν σαν σύμβολα ενός προσωπικού παραδείσου. Στους νέους πίνακες εμφανίζονται και στοιχεία που δανείστηκα από την Ελλάδα, όπως τα αρχαία αγγεία, μια εικόνα που κουβαλώ από παιδί, αφού το αγαπημένο μου κινούμενο σχέδιο ήταν ο Ηρακλής της Disney. Είναι, παράλληλα, ένας εικαστικός διάλογος ανάμεσα στο Ρίο και την Αθήνα, δύο πόλεις που εξυμνούνται για την ομορφιά και τους μύθους τους, αλλά παραμένουν βαθιά ανθρώπινες και γεμάτες αντιφάσεις.
Ήθελες πάντα να γίνεις καλλιτέχνης;
Είμαι αυτοδίδακτος στη ζωγραφική. Μεγάλωσα σε μια μεγάλη οικογένεια με πέντε αδέλφια –ο ένας είναι σήμερα διάσημος ράπερ στη Βραζιλία–, αλλά εγώ ήμουν πάντα ο πιο εσωστρεφής. Η ζωγραφική έγινε ο τρόπος μου να εκφραστώ και να επικοινωνήσω με τους άλλους. Έχτισα τη διαδρομή μου μόνος μου και, χάρη στο Instagram, κατάφερα να δημιουργήσω ένα διεθνές κοινό και να αποδείξω ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Αυτή την περίοδο, πέρα από την έκθεση στην Αθήνα, παρουσιάζω δουλειά μου στο Σίδνεϊ και στο Μαϊάμι.
Τι σου αρέσει να κάνεις όταν δεν ζωγραφίζεις;
Ασχολούμαι πολύ με τον αθλητισμό. Έχω μαύρη ζώνη στο βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου! Μου αρέσει πολύ και το ποδόσφαιρο. Επίσης, με συναρπάζουν η σκηνοθεσία και η μόδα. Έχω σκηνοθετήσει περισσότερα από είκοσι μουσικά βίντεο και έχω δημιουργήσει ένα δικό μου brand ρούχων.
Θα επέστρεφες στην Ελλάδα;
Σίγουρα. Η εμπειρία αυτή ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα δημιουργούσα έργα στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και η έκθεση λέγεται Dreaming was not enough (Το να ονειρεύεσαι δεν είναι αρκετό).
Η ατομική έκθεση Dreaming was not enough του Ντάγκλας Κνέσε παρουσιάζεται στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη (Πλ. Κολωνακίου 20) έως τις 25 Ιουλίου.
