Την πιο εξοργιστική κουβέντα, αυτή που με έκανε να μην μπορώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου, την έχω ακούσει καλοκαίρι. Καλοκαίρι του 2015 –δεν έχει σημασία πού– και η εικόνα γνώριμη: πάλι κάποιος έχει κλειδώσει το σκυλί του στο αμάξι.
Στο λιοπύρι. «Για μια στιγμούλα». Το ζώο βρίσκεται ήδη σε κατάσταση υπεραερισμού. Αργοπεθαίνει. Το πλήρωμα ενός περιπολικού που έχει κληθεί από τους περίοικους αγορολογάει εδώ και πέντε λεπτά, παίζοντας την κολοκυθιά: Να διαρρήξει το αυτοκίνητο; Να περιμένει τον ιδιοκτήτη;
Ένας πιτσιρικάς, που παρακολουθεί έως τώρα αμίλητος, κατεβαίνει από το ποδήλατό του, σηκώνει μια πέτρα και κάνει θρύψαλα το παράθυρο του συνοδηγού. Δύο κορίτσια τραβάνε το ζωντανό από το όχημα και το σκεπάζουν με βρεγμένες πετσέτες. Οι αστυνομικοί παρακολουθούν αποσβολωμένοι.
Προσπαθούν να καταλάβουν αν έχει διαπραχθεί αδίκημα ή επιβεβλημένη πράξη σωτηρίας. Και τότε εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης. Κοιτάζει μια το σκυλί, μια το αυτοκίνητο – μια το σκυλί, μια το αυτοκίνητο. Φαίνεται ότι θέλει να αγριέψει, αλλά νιώθει κιόλας ότι το πλήθος μια αφορμή ζητάει για να τον λιντσάρει. Αλλάζει τακτική, παίρνει ένα μισοκακόμοιρο ύφος και πετάει την ομηρική ατάκα: «Εντάξει, ρε παιδιά, είπαμε, αλλά όχι να μου σπάσετε και το αυτοκίνητο»…
Θα έλεγε κανείς ότι πλέον έχουμε μάθει τουλάχιστον τα βασικά: Τα αυτοκίνητα κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα –δεν έχει σημασία!– γίνονται κλίβανοι μέσα σε λίγα λεπτά.
Δεν βγάζουμε βόλτα τα σκυλιά μας μέσα στο μεσημέρι, επειδή αυτή είναι η ώρα που μας βολεύει. Παθαίνουν θερμοπληξία, πιο εύκολα από μας.
Αν δεν αντέχουμε να αφήσουμε το χέρι μας επάνω στην άσφαλτο για πάνω από τρία δευτερόλεπτα, ούτε οι πατούσες του σκύλου μας αντέχουν. Μη σας ξεγελάει το ότι περπατάει αγόγγυστα. Θα συνεχίσει κανονικά και θα γυρίσει σπίτι με εγκαύματα.
Έπειτα, είναι οι σπόροι από τα ξεραμένα αγριόχορτα. Οι κτηνίατροι τα βλέπουν κάθε τέτοια εποχή να εισχωρούν παντού: βαθιά μέσα στα αυτιά, στις κόγχες των ματιών, στα ρουθούνια. Μια απλή βόλτα σε ένα χωράφι μπορεί να καταλήξει σε νάρκωση και χειρουργική λαβίδα.
Και αφού μιλάμε για την ελληνική ύπαιθρο, ας μην ξεχνάμε τις οχιές. Τα φίδια δεν έχουν καμία διάθεση να διασταυρωθούν με ζώα που κάνουν το έδαφος να τρέμει (για μας μιλάω), αλλά τα σκυλιά μας μπορεί να τις αιφνιδιάσουν. Και να τις αναγκάσουν να αμυνθούν.
Η λίστα ολοκληρώνεται με το θαλασσινό νερό (που πολλά σκυλιά πίνουν παίζοντας, μέχρι να παρουσιάσουν εμετούς, διάρροιες ή σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές), τις σκνίπες που μεταδίδουν λεϊσμανίαση, τα τσιμπούρια που στήνουν καρτέρι στα μονοπάτια, το στρες του ταξιδιού με πλοίο.
Ναι, το ελληνικό καλοκαίρι είναι μια υπέροχη εποχή. Για τους ανθρώπους. Για τα σκυλιά, η Ελλάδα του Ιουλίου και του Αυγούστου μοιάζει λιγότερο με καρτ ποστάλ του ΕΟΤ και περισσότερο με πίστα επιβίωσης και στίβο μάχης.
Ας μη γινόμαστε κι εμείς ένα επιπλέον εμπόδιο. Οι συνέπειες μπορεί να είναι πολύ χειρότερες από ένα σπασμένο τζάμι.
