Ποιος χρειάζεται έναν ακόμα δίσκο των Rolling Stones με κιτς εξώφυλλο, τυποποιημένα ροκ τραγούδια και πολιτικές αιχμές; O ενθουσιώδης φαν του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το παιδί που τους άκουγε στα ’70s. Το πρόσφατο βίντεο του In the stars τούς ξανακάνει νέους μέσω ΑΙ, αλλά τι θα γίνει με εμάς; Εμείς πώς θα ξαναγίνουμε νέοι; Τι θα μας σπρώξει μπροστά; Τι θα μας δροσίσει;
Στο καινούργιο άλμπουμ Foreign tongues, πίσω από τους κλισέ στίχους αισθάνομαι τον Μικ Τζάγκερ να φωνάζει «είμαστε ακόμα δημιουργικοί». Μπράβο σας! Πότε με ευχάριστα ρεφρέν (Divine intervention, Never wanna lose you), πότε με δυσάρεστα (Mr. Charm), οι Stones επιδεικνύουν έναν δυναμισμό κόντρα στην ηλικία τους, ο οποίος άλλοτε λειτουργεί ως έμπνευση και άλλοτε προδίδει το μέτριο υλικό τους. Το μόνο τραγούδι που ξεφεύγει από τη σφαίρα του συμπαθητικού είναι το Covered in you, με τη συμμετοχή του Πολ Μακάρτνεϊ στο μπάσο. Το ελεύθερο, περήφανο σόλο του Ρόνι Γουντ στα τελευταία λεπτά του Back in your life είναι ένας ακόμα λόγος να επιστρέψεις στον δίσκο.
Συνολικά πάντως, αγνοώντας τις θετικές κριτικές, νομίζω ότι πρόκειται για το χειρότερο άλμπουμ των Stones από το Steel Wheels (1989). Aυτό το ροκ εντ ρολ τσίρκο, που ποτέ δεν θα σταματήσω να αγαπάω και να παρακολουθώ, έχει ξεμείνει από ακροβατικά. Η πρόσφατη βίντεο-συνέντευξη του Τζάγκερ στους New York Times μού χάρισε μια εμπειρία σαφώς ανώτερη από εκείνη της ακρόασης του δίσκου, έχοντας μάλιστα ακριβώς την ίδια διάρκεια με αυτόν. Ζήλεψα τα πάντα: από τις έξυπνες, τολμηρές ερωτήσεις μέχρι τη διαύγεια ενός 83χρονου και το λαμπατέρ που ομορφαίνει τη σουίτα του.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
Noga Erez – The vandalist
Aπό τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές σήμερα στην ηλεκτροπόπ, η Ισραηλινή Νόγκα Ερέζ έρχεται στην Τεχνόπολη στις 21/07, για ένα από τα τελευταία μεγάλα λάιβ του καλοκαιριού. Με την ευκαιρία, ακούμε ξανά το πιο πρόσφατο από τα άλμπουμ της. Περιλαμβάνει το Dumb, που θυμίζει κάπως το κλασικό Milkshake της Κέλις.
