Η Μαντόνα θα ήταν σήμερα 67 χρονών, αν δεν της ζητούσαν όλοι να είναι ξανά 30. Θα απολάμβανε την εικόνα της και την κυκλοφορία του νέου της δίσκου, χωρίς να σχολιάζουν το σαγόνι της και την ομιλία της. Θα έκανε ζωντανές εμφανίσεις στην Τάιμς Σκουέρ, χωρίς το κοινό να φοβάται μήπως πέσει. Το «Confessions II», το νέο της μουσικό εγχείρημα, σηματοδοτεί την επιστροφή της σε μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην καριέρα της. Τότε ήταν 47 και αψηφούσε τους νόμους της βαρύτητας. Τώρα, λίγο πριν κλείσει τα 68, μοιάζει να αψηφά την ίδια της την πορεία.
Μερικούς μήνες νωρίτερα, όταν τραγούδησε στο πλευρό της Σαμπρίνα Κάρπεντερ στην Coachella, επέλεξε να φορέσει το ίδιο outfit με αυτό που φορούσε στην πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή του φεστιβάλ 20 χρόνια νωρίτερα. Τα ρούχα της κλάπηκαν λίγες μέρες αργότερα με τους κακεντρεχείς να προτείνουν πως αυτό συνέβη λόγω της μουσειακής τους αξίας. Οι εμφανίσεις, τα teasers, οι φωτογραφίσεις και τα βίντεο που ακολούθησαν προκάλεσαν ακόμη περισσότερο τα σχόλια του κοινού.
«Μαντόνα, τι συνέβη στο πρόσωπό σου;», έγραφε ένας χρήστης του διαδικτύου κάτω από το βίντεο της πρόσφατης συνέντευξής της στον Γκράχαμ Νόρτον. Εκείνος ήταν υποφωτισμένος και εκείνη λουσμένη με κατάλευκο, εκτυφλωτικό φως. Κάποιες σεκάνς αργότερα, τους συναντάμε σε ένα μπαρ όπου τους σερβίρει η Κάιλι Μινόγκ. «Μα κοιτάξτε πόσο όμορφη και φυσική μοιάζει η Κάιλι. Καμία σχέση με την παραμορφωμένη Μαντόνα», σημείωνε ένας άλλος χρήστης.
Η βασίλισσα της αλήθειας
Η Μαντόνα ξέρει να προκαλεί – αυτό είναι γεγονός. Το 1990 με το τραγούδι της «Vogue», σύστησε στο ευρύ κοινό τον κόσμο των ballrooms και της τρανς κοινότητας. Το 1992 κυκλοφόρησε ένα από τα πλέον δημοφιλή coffee table books με τον τίτλο «SEX». Πόζαρε με ολόσωμες φόρμες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και ύστερα φίλησε την Κριστίνα Αγκιλέρα και την Μπρίτνεϊ Σπίαρς στη σκηνή των βραβείων MTV. Η Μαντόνα έδωσε φωνή και σώμα σε όσα φοβόμασταν να πούμε. Από την απελευθερωμένη γυναικεία σεξουαλικότητα μέχρι τη μονογονεϊκότητα, η βασίλισσα της ποπ υπήρξε σύμβολο της γυναικείας ενδυνάμωσης έστω κι αν σήμερα γίνεται ένας καθρέφτης του φόβου μας για τα γηρατειά.
Οι προσωπικές της μαρτυρίες έπαψαν, άλλωστε, να μας συγκινούν. Όπως δήλωσε πριν κάποιες μέρες στην Ιταλική Vogue, το 2023 η ίδια υπέστη μια βακτηριακή λοίμωξη η οποία εξελίχθηκε σε σήψη, οδηγώντας την σε κώμα. Όσο βρισκόταν στη ΜΕΘ, συνοδοιπόρος της ήταν ένα μωβ λούτρινο χταπόδι, η Οκτάβια, με το οποίο κοιμάται ακόμη και σήμερα αγκαλιά. Το βίντεο με το οποίο μας την συστήνει, δέχτηκε περισσότερο μίσος παρά συμπόνοια. Η ιστορία της πια δεν μετρά. Μας φαίνεται αστείο που μια υπερήλικη γυναίκα κοιμάται με λούτρινο και όχι αισιόδοξο πως μετά από μια τέτοια εμπειρία εκείνη καταφέρνει να διεκδικήσει τη ζωή της.
Ποιος φοβάται τις ρυτίδες;
Σύμφωνα με πρόσφατα στατιστικά ιατρικο-φαρμακευτικών εταιρειών, το 87% των Αμερικανών και αντίστοιχα το 43% των Ευρωπαίων δηλώνουν φόβο για το πώς θα μοιάζουν καθώς μεγαλώνουν. Τα σόσιαλ μίντια και οι νέες τεχνολογίες αισθητικών επεμβάσεων ενισχύουν αυτήν την τάση. Τα πρόσωπά μας σχολιάζονται, αλλάζουν, προσαρμόζονται, ποζάρουν και τρέμουν την όποια αλλοίωση. Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν ξεκάθαρη εικόνα της εμφάνισής τους, μια συνειδητοποίηση μάλλον οξύμωρη για τον σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος βγάζει κατά μέσο όρο 5 χιλιάδες σέλφι τον χρόνο.
«Looksmaxxing», αντιτείνουν οι πλατφόρμες και όλο και περισσότεροι νέοι επενδύουν σε επεμβάσεις και θεραπείες που βελτιώνουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους – μάλιστα, κατά τα ευρήματα σχετικής έρευνας, το 70% των ανδρών κάτω των 25 ετών θα προχωρούσε σε τέτοιου είδους αλλαγές. Φυσικοί ή παραμορφωμένοι; Αυτό είναι σήμερα το ερώτημα και οι απαντήσεις αναγκαστικά ποικίλουν. Ίσως και η Μαντόνα να δυσκολεύεται να αποφασίσει. Ίσως για μία ακόμα φορά να μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τις σκληρές αλήθειες.
Όσο κι αν απέχω από τη θέση της -από άποψη φύλου και ηλικίας- δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τι θα έκανα στη θέση της. Μπότοξ, πλαστικές, ενέσιμες θεραπείες, κολλαγόνο, πρωτεΐνες, κρεατίνες και κερατίνες, λέξεις συνώνυμες μιας αντίστροφης γήρανσης, πέφτουν στο τραπέζι μαζί με τις ελπίδες μας. Εντός και εκτός οθόνης, όλοι προσκολλώνται σε μια νεανική εκδοχή του εαυτού τους. Οπότε, γιατί όχι και η Μαντόνα;
