Τις ελάχιστες φορές που έχει τύχει να γράψω για τη Μαντόνα, ένιωσα πως έμπαινα σε ξένα λημέρια. Τόσο πολύ έχει λατρευτεί από την γκέι κοινότητα, τα παιδιά της μόδας, τις νεο-φεμινίστριες, τις ώριμες γυναίκες που αντιμάχονται τον ηλικιακό ρατσισμό, τόσο πολύ έχει δοξαστεί για λόγους παντελώς άσχετους με τη μουσική της, που αν γράψω ότι το νέο της σινγκλ, π.χ., δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, φοβάμαι ότι θα χάσω φίλους και followers χωρίς να φταίω.
Ευτυχώς, το νέο της άλμπουμ με τίτλο Confessions II με βγάζει από τη δύσκολη θέση. Κανείς δεν ξέρει αν θα μείνει στην ιστορία ως εμβληματικό, όμως είναι πράγματι η καλύτερή της δουλειά εδώ και 20 χρόνια, όπως λένε όλοι. Είναι πράγματι η επιστροφή της σε μια dance-pop υψηλού επιπέδου. Εξωστρεφές, ασυγκράτητο, ξεσηκωτικό για όσους χορεύουν ακόμα, καθ’ όλα άρτιο για εκείνους που θα το εξετάσουν από την καρέκλα τους με γυαλιά πρεσβυωπίας ψάχνοντας ατέλειες, το άλμπουμ πετυχαίνει σε όλα τα επίπεδα.
Αν θα μπορούσε να είναι πιο σύντομο; Σίγουρα. Όμως, ούτως ή άλλως οι περισσότεροι θα απομονώσουν το αγαπημένο τους κομμάτι σε μια Spotify λίστα ή θα ακούσουν τυχαία ένα από αυτά σε κάποιο μπιτσόμπαρο. Προσωπικά ξεχωρίζω το Danceteria – φόρο τιμής στο ομώνυμο θρυλικό κλαμπ της Νέας Υόρκης, που στα ’80s ανακάτευε το κοινό των ροκ κλαμπ και των γκέι ντίσκο σε μεθυσμένα πάρτι όπου μπορούσαν να συμβούν τα πάντα. H Mαντόνα τραγούδησε πρώτη φορά εκεί στα 24 της. Σχεδόν 68 σήμερα, μας καλεί να χορέψουμε όπως τότε, και εμείς κάνουμε σκρολ στο κινητό πιστεύοντας πως δεν είμαστε πια τόσο νέοι.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
Armagideon Time: When Punk Met Dub (1978-1984)
Αφού εξερεύνησε τη σχέση του πανκ με τη ρέγκε, η Cherry Red records πάει ένα βήμα παραπέρα, φωτίζοντας την εποχή που το πανκ μπλέχτηκε με την dub. Εδώ λοιπόν συναντάμε τους Clash, τους XTC, τους Pop group αλλά και πιο αφανείς μπάντες, σε «ξεχασμένα» τραγούδια με μεταδοτικό γκρουβ.
