Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για το ντιζάιν;
Νομίζω πως ξεκίνησε από παιδί, παίζοντας με τα Playmobil μου. Είχα πάντα την ανάγκη να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. Σπούδασα Αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη και, μέσα από μια διπλωματική πάνω στα εκκλησιαστικά αντικείμενα, ανακάλυψα τη γοητεία της μικρής κλίμακας. Κάπως έτσι ήρθε το μεταπτυχιακό μου στο Design Academy του Αϊντχόφεν, με επικεφαλής τους Forma Fantasma, ένα υπέροχο ντιζάιν ντούο, όπου άρχισα να εξερευνώ όχι μόνο τον σχεδιασμό ενός αντικειμένου, αλλά και την ιστορία των υλικών και της παραγωγής του.
Σήμερα όμως ζεις στη Γαλλία, σωστά;
Μεγάλωσα στο Ρέθυμνο, έμεινα στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Ολλανδία, αλλά ο έρωτας με οδήγησε σε ένα χωριό της γαλλικής Καμπανίας, της πατρίδας της σαμπάνιας. Εκεί βρίσκεται σήμερα η βάση του στούντιό μου, παρότι συνεχίζω να δουλεύω πολύ στην Ελλάδα. Η ζωή στο χωριό μού προσφέρει ησυχία και συγκέντρωση, αν και μου λείπει η ενέργεια της πόλης. Γι’ αυτό, φροντίζω να ταξιδεύω συχνά και να επιστρέφω στην Ελλάδα, για να γεμίζω ξανά δημιουργικές και κοινωνικές μπαταρίες.
Πώς θα περιέγραφες τη δουλειά σου;
Επιδίωξή μου είναι να σχεδιάζω αντικείμενα και χώρους που αποπνέουν μια αίσθηση ηρεμίας, πνευματικότητας και ιερότητας. Με ενδιαφέρουν αντικείμενα με έντονο συμβολισμό και ιστορία, όπως οι αμφορείς, τα κηροπήγια ή τα μανουάλια. Η έμπνευσή μου έρχεται συχνά από την απλότητα των ελληνικών ξωκλησιών και από χώρους που βοηθούν στη συγκέντρωση και στην περισυλλογή. Παράλληλα, με γοητεύει η αντίθεση ανάμεσα στην όψη και την πραγματικότητα: χρησιμοποιώ μέταλλα που μοιάζουν πολύτιμα, σαν χρυσός, χωρίς να είναι, αφήνοντας πάντα χώρο για μια δεύτερη ανάγνωση.
Δένεσαι με αντικείμενα;
Δεν είμαι άνθρωπος που δένεται εύκολα με τα αντικείμενα, αν και έχω μια συλλογή από κεραμικά φλιτζανάκια εσπρέσο.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη τάση στο ελληνικό ντιζάιν σήμερα;
Νομίζω ότι διανύει μια περίοδο όπου τα αντικείμενα αφηγούνται ιστορίες. Πίσω από κάθε δημιουργία υπάρχει ένα προσωπικό, πολιτισμικό ή συλλογικό αφήγημα, που της δίνει νόημα.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που προσέχεις όταν μπαίνεις σε έναν χώρο;
Το φως. Είναι αυτό που διαμορφώνει τον χώρο, αναδεικνύει τα αντικείμενα και καθορίζει τελικά την ατμόσφαιρα που θα νιώσει κανείς μέσα του.
Υπάρχει κάποιο στοιχείο στη διακόσμηση που δεν αντέχεις;
Οι κουρτίνες. Καταλαβαίνω την ανάγκη για ιδιωτικότητα, αλλά πιστεύω ότι μπορεί να εξασφαλιστεί και με άλλους τρόπους. Δεν είχα ποτέ κουρτίνες.
Το βράδυ κλείνω απλώς τα παντζούρια.
Υπάρχει κάτι που δεν θα σχεδίαζες ποτέ, όσο καλά κι αν πληρωνόσουν;
Δεν θα σχεδίαζα ποτέ την επέκταση του Λευκού Οίκου που προωθεί ο Τραμπ.
Τι είναι πιο δύσκολο σήμερα: να είσαι δημιουργικός ή να ζεις από τη δημιουργικότητά σου;
Να ζεις από τη δημιουργικότητά σου. Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι πολλοί. Το δύσκολο είναι να μπορείς να βιοποριστείς αποκλειστικά από αυτό που αγαπάς, ειδικά τα πρώτα χρόνια.
Ποιος θα ήθελες να έχει ένα αντικείμενό σου στο σπίτι του;
Θα έλεγα ο Μαρκ Ρόθκο, ο Φιλόλαος, η Μαντόνα, ο Τζον Πόουσον και πολλοί ακόμα, εν ζωή ή όχι…
Υπάρχει κάποιο νέο πρότζεκτ που σε ενθουσιάζει αυτή την περίοδο;
Ναι, αυτή την περίοδο ανακαινίζω ένα μικρό ξωκλήσι στην Πελοπόννησο. Είναι η πρώτη φορά που θα σχεδιάσω ταυτόχρονα τον χώρο και τα αντικείμενα που θα τον κατοικήσουν, κάτι που το κάνει ιδιαίτερα προσωπικό για μένα.
Περισσότερα για τις δουλειές του Theo Galliakis στην προσωπική του ιστοσελίδα theogalliakis.com
