Κάποτε ήταν οι έντεχνοι, τώρα οι φασαίοι. Όποια και αν είναι πάντως η μερίδα που στοχοποιείται και τσουβαλιάζεται με αρνητικό πρόσημο στην εκάστοτε εποχή, υπάρχουν πάντα καλλιτέχνες οι οποίοι προχωράνε και αντέχουν. Γιορτάζοντας 30 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας σε ένα κατάμεστο Θέατρο Βράχων (που θα γέμιζε ξανά την επόμενη μέρα), ο Γιάννης Κότσιρας απέδειξε ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Η φωνή του, η καλοσύνη και η «καθαρότητα» που εξέπεμπε μέσα στο λευκό του πουκάμισο, δε σου άφηναν περιθώριο να μην τον εκτιμήσεις.
Το λάιβ της Δευτέρας 8 Ιουνίου ξεκίνησε στις εννιά ακριβώς, με ένα ορχηστρικό ποτ-πουρί επιτυχιών. Πέντε λεπτά μετά, ο Κότσιρας βρισκόταν στη σκηνή φανερά χαρούμενος, με τα όμορφα μαλλιά του, το χαμόγελο, τη φωνή και τους στίχους από τα «Εφτά Ποτήρια». «Μια χαρά κρατιέται», είπε στη φίλη της η κυρία που στεκόταν δίπλα μου. Μια χαρά ήταν όντως. Και με δεδομένο ότι η σκηνική του παρουσία δε συμβάλλει πάντα σε ένα ενδιαφέρον θέαμα, αν βαριόσουν μπορούσες να κοιτάξεις δίπλα, στα κορίτσια που απέδιδαν τους στίχους στη νοηματική, με παράλληλες χορευτικές κινήσεις και ένα συναίσθημα το οποίο ενίοτε άγγιζε τα όρια του κωμικού. Δύσκολη δουλειά, εδώ που τα λέμε, ιδίως αν πρέπει να αποδώσεις με νεύματα στίχους όπως «όταν σκάει το κύμα δυνατά στο Κάιτ Μπέι/ Παντάν παντάν βρε γιασαλάμ ο έρωτας λέει».
Μετά τα «Εφτά Ποτήρια» ήρθαν το «Εφάπαξ», το «Σεντόνι», η «Χάντρα θαλασσιά», ο «Φύλακας άγγελος». Επιτυχίες από τα τέλη των 90’s και τις αρχές των 00’s, που συγκινούν κυρίως το γυναικείο πληθυσμό, αλλά και που πολλοί άνδρες δέχονται ευχάριστα να τραγουδήσουν, συνοδεύοντας τις συντρόφους τους. Ακούστηκε επίσης ένα ακυκλοφόρητο, εμπνευσμένο από το δυστύχημα στα Τέμπη, ενώ υπήρξαν τουλάχιστον τέσσερις αναφορές στο όνομα του συνθέτη Νίκου Τερζή, που βρισκόταν ανάμεσα στο πλήθος.
Οι γκεστ
Λίγο πριν τις δέκα, η πρώτη γκεστ της βραδιάς Ελεονώρα Ζουγανέλη ανέβηκε στη σκηνή ντυμένη στα μαύρα. Άλλοτε με έναν ικαριώτικο ρυθμό και άλλοτε με μπαλάντα («Το δωμάτιο βρίζω»), η δημοφιλής τραγουδίστρια στάθηκε αξιοπρεπώς, χωρίς πάντως να ενθουσιάζει. Αυτό συνέβη λίγο αργότερα, όταν ο Δημήτρης Μπάσης βγήκε φουριόζος με «Ψίθυρους Καρδιάς». Ήταν μάλλον η καλύτερη στιγμή της βραδιάς – και σίγουρα η πιο έντονη. Τέλος, λίγο πριν τις έντεκα, ο Γιώργος Νταλάρας μετέδωσε τη δική του ενέργεια, γυρίζοντάς μας ακόμα πιο πίσω. Με τον οικοδεσπότη της βραδιάς στα σιγόντα, ερμήνευσε τα «Οι ελεύθεροι κι ωραίοι», «Του κάτω κόσμου τα πουλιά», «Παραπονεμένα λόγια», αλλά και την «Αλεξάνδρεια» του Κότσιρα, το οποίο χαρακτήρισε «ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια των τελευταίων 40 χρόνων».
Οι επιτυχίες συνέχισαν να έρχονται. Από τον τηλεοπτικό «Σασμό» και το ραδιοφωνικό χιτ «Κάθε φορά» (τα πρόσφατα δυνατά χαρτιά), μέχρι τα παλιά αγαπημένα «Το τσιγάρο», «Έλα και κόψε με στα δυο», «Πώς μπορώ» και «Έτσι κι αλλιώς», ο Κότσιρας στάθηκε στο ύψος του ρεπερτορίου του, ανάλαφρος, συγκινητικός και ευχάριστος. Εδώ δεν υπάρχει το «θα ήθελα να τον έχω δει στα 90’s, όταν ήταν στα ντουζένια του». Ο Κότσιρας είναι στα ντουζένια του και σήμερα. Με μια φωνή που δεν έχει φθαρεί ούτε στο ελάχιστο και κανένα «φάλτσο» στην επιλογή του υλικού. Ακόμα και οι διασκευές δηλαδή («Τ’ ανείπωτα», «Τυφλές ελπίδες», «Ανάθεμά σε»), ήταν απόλυτα συνυφασμένες με το ερμηνευτικό του στίγμα.
Φεύγοντας από τη σκηνή, ο Κότσιρας υποκλίθηκε τόσο στον κόσμο, όσο και στους μουσικούς του (σε έναν-έναν χωριστά). Λίγο μετά, οι θεατές κατηφόριζαν ήρεμοι προς το δρόμο, γαλήνιοι υπό το λευκό φως των προβολέων, σα να είχαν πάρει κάτι από την ευγένεια του αγαπημένου τους καλλιτέχνη. Δεν είχαν παρακολουθήσει ένα διονυσιακό γλέντι, μια «κατάθεση ψυχής», ή ένα εντυπωσιακό σώου. Είχαν απλώς χαρεί τον καλύτερο Έλληνα τραγουδιστή των 90’s, στην πιο ώριμη στιγμή του.
Η περιοδεία του Γιάννη Κότσιρα συνεχίζεται σε όλη την Ελλάδα.
