Σημεία των καιρών, η παγκοσμιοποίηση στον απόλυτο βαθμό και η αποδοχή ότι η FIFA προτάσσει πρωτίστως το κέρδος, βάζοντας την ποσότητα πάνω από την ποιότητα. Το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας που κάνει σέντρα σε λίγα 24ωρα θα περιλαμβάνει για πρώτη φορά 48 ομάδες, οι οποίες θα δώσουν συνολικά 104 αγώνες σε 16 διαφορετικά γήπεδα.
Πρωτόγνωροι αριθμοί, που προκύπτουν από τη σταδιακή διεύρυνση των ομάδων, οι οποίες ήταν μόλις 13 στο πρώτο Μουντιάλ το 1930 στην Ουρουγουάη. Η παγκόσμια ομοσπονδία σκέφτεται τώρα μήπως τις κάνει 64 στην επετειακή διοργάνωση για τα εκατό χρόνια το 2030, σε Ισπανία, Πορτογαλία και Μαρόκο.
Αυτές οι τακτικές, βεβαίως, έχουν ως αποτέλεσμα να βρουν μια θέση στα τελικά εθνικές ομάδες χωρίς κανένα ειδικό βάρος στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Η Ιορδανία, το Κουρασάο, το Ουζμπεκιστάν και το Πράσινο Ακρωτήρι θα αγωνιστούν για πρώτη φορά σε Μουντιάλ, ενώ έπειτα από δεκαετίες επανεμφανίζονται η Αϊτή, το Ιράκ και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Και δεν ξέρω πόσοι ουδέτεροι ανυπομονούν για το Νέα Ζηλανδία-Ιράν, το Κατάρ-Βοσνία ή το Γκάνα-Παναμάς.
Μπεστ, Ρας, Γουεά…
Όλες αυτές οι χώρες προκρίθηκαν απολύτως δίκαια και θα διεκδικήσουν το όνειρό τους, αλλά είναι κάπως αμήχανο να σκέφτεσαι αυτούς που δεν αγωνίστηκαν ποτέ σε κάποιο Παγκόσμιο Κύπελλο. Από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ο οποίος εκπροσώπησε τρεις διαφορετικές εθνικές ομάδες (Αργεντινή, Ισπανία, Κολομβία), αλλά υπήρξε πάντα άτυχος, μέχρι τον Ερίκ Καντονά, που πλήρωσε την κόντρα του με τη γαλλική ομοσπονδία. Θυμηθείτε και άλλους, τον Τζορτζ Μπεστ που απλώς γεννήθηκε στη Βόρεια Ιρλανδία, τους Ουαλούς Ράιαν Γκιγκς και Ίαν Ρας, τον Ζορζ Γουεά από τη Λιβερία. Αν έπαιζαν σήμερα, έτσι όπως έχει αλλάξει η εικόνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να βρεθούν κι αυτοί σε μια μεγάλη γιορτή.
