Το ευρύ κοινό ίσως δεν γνωρίζει τον Desmond Child. Σίγουρα, όμως, γνωρίζει τις επιτυχίες που συνδημιούργησε μέσα στα χρόνια, από το Livin’ On a Prayer των Bon Jovi μέχρι το Crazy των Aerosmith και το Livin’ la vida loca του Ρίκι Μάρτιν. Την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός βρέθηκε στην Αθήνα για μια σειρά από events. Τον συνάντησα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Πρόσχαρος, εξομολογητικός, πικραμένος ίσως από κάποιες πτυχές της μουσικής βιομηχανίας, αλλά σε γενικές γραμμές χορτάτος και χαρούμενος, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις, χαρίζοντάς μου στο τέλος ένα υπογεγραμμένο αντίτυπο της αυτοβιογραφίας του, Livin’ On a Prayer: Big Songs Big Life. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, επέλεξα να μη σταθώ στις τραυματικές του εμπειρίες (έμαθε ποιος είναι ο αληθινός του πατέρας στα 18, ταλαιπωρήθηκε πολύ για να αποκτήσει παιδιά με παρένθετη μητρότητα κ.ά.), αλλά να επικεντρωθώ στη μουσική του διαδρομή.
Αληθεύει ότι ακούσατε τους πυροβολισμούς από τη δολοφονία του Τζον Λένον;
Ναι. Μέναμε στον ίδιο δρόμο. Άκουσα τον ήχο και έπεσα στο πάτωμα. Ύστερα κάποιος με κάλεσε και μου είπε: «Για κοίτα έξω από το παράθυρο». Είχε ήδη έρθει η αστυνομία. Πολύ σύντομα μαζεύτηκε κόσμος, άρχισε να ψιχαλίζει και έβλεπες μια θάλασσα από μαύρες ομπρέλες. Τραγουδούσαν το Give peace a chance και το Imagine.
Ποιοι άλλοι καλλιτέχνες σάς σημάδεψαν στην εφηβεία;
Η πιο σημαντική για μένα ήταν η Λόρα Νίρο. Ονόμασα τον γιο μου Νίρο από αυτήν. Και ο άλλος μου γιος λέγεται Ρόμαν [σ.σ. μου δείχνει τα ονόματα χαραγμένα με τατουάζ στα μπράτσα του]. Επίσης πολύ αγαπημένοι μου ήταν η Τζόνι Μίτσελ και ο Έλτον Τζον – ειδικά το άλμπουμ Tumbleweed Connection. To άκουγα συνεχώς όταν βγήκε. Λίγα χρόνια μετά, ξεκίνησα το πρώτο μου συγκρότημα, τους Desmond Child & Rouge. Και το 1979 βγάλαμε δύο άλμπουμ. Ήταν η χρονιά που «πέθανε» η ντίσκο. Σκεφτόμουν ήδη το μέλλον του ροκ, σε συνδυασμό με τα χορευτικά μπιτ – και έτσι προέκυψε το Ι was made for loving you με τους Kiss. Ηχογραφήσαμε πρώτα τα τύμπανα πάνω στον ρυθμό του drum machine, ώστε να έχουν απόλυτο συγχρονισμό, και μετά βάλαμε από πάνω τις κιθάρες.
Είστε σε αμάξι και μπαίνει στο ραδιόφωνο το Poison, που γράψατε με τον Άλις Κούπερ. Το δυναμώνετε και τραγουδάτε, απλώς το ακούτε ή αλλάζετε σταθμό επειδή το έχετε βαρεθεί;
Το αφήνω να δω πώς ακούγεται από τα μικρά ηχεία. Μια φορά ήμουν σε ένα ταξί στη Θεσσαλονίκη και έπαιζε το Livin’ On a Prayer. «Εγώ το έχω γράψει», λέω στον ταξιτζή. «Άντε, ρε απατεώνα, αυτό είναι του Τζον Μπον Τζόβι!» Εξηγώ ότι το γράψαμε μαζί. «Μα ο Τζον δεν σε αναφέρει ποτέ».
Πώς σας κάνει να αισθάνεστε αυτό;
Άσχημα.
Είναι μόνο παράλειψη του καλλιτέχνη; Μήπως και ο κόσμος αγνοεί τους συνδημιουργούς, αν δεν βγαίνουν στη σκηνή;
Ναι, αλήθεια είναι αυτό. Αλλά και οι μπάντες με τις οποίες συνεργάστηκα, δεν μπήκαν στη δουλειά για να προωθήσουν εμένα. Μπήκαν για να προωθήσουν τον εαυτό τους. Έτσι;
Θυμάστε πώς γράφτηκε το Poison;
Ζούσα σε ένα κοινόβιο στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια. Ο Άλις Κούπερ ήρθε στην πόλη για να δουλέψει μαζί μου. Θυμάμαι ότι τον είχα πάει να φάμε σε ένα self-service εστιατόριο, από αυτά που παίρνεις δίσκο και πιάτο και στο τέλος πας στο ταμείο και πληρώνεις. Είχε πλάκα να βλέπεις σε αυτή την ουρά τη φιγούρα του Άλις Κούπερ. Τέλος πάντων. Νοικιάσαμε ένα μικρό keyboard, το βάλαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου έμενε και αρχίσαμε να δουλεύουμε. Ήθελα να φτιάξω κάτι μουσικά διαβολικό, κοντά στην καλλιτεχνική του περσόνα. Αν ακούσεις λοιπόν το τραγούδι, έχει αυτές τις παράξενες αλλαγές, μια τρέλα, κάπως σαν το Φάντασμα της Όπερας. Και «δούλεψε»! Ήταν μια τεράστια επιτυχία γι’ αυτόν – ένα μεγάλο comeback.
Είστε ο άνθρωπος που ενστάλαξε ένα ποπ στοιχείο στο hard rock, φέρνοντάς το στο mainstream. Θα συμφωνούσατε με αυτό;
Ε, δεν ήμουν ο μόνος. Υπήρχαν και άλλοι που έκαναν κάτι αντίστοιχο, όπως ο Ματ Λανγκ. Ιδιοφυΐα.
Πώς δουλεύετε με τους μουσικούς; Σας δίνουν ένα ντέμο και σας ζητούν να το εξελίξετε;
Είναι πάντα διαφορετικό, ανάλογα με το ποια είναι η δύναμη του καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάζομαι. Κάποιοι «το έχουν» περισσότερο με τη μουσική, άλλοι με τον στίχο. Εγώ μπορώ να κάνω και τα δύο. Το πιο σημαντικό είναι ο τίτλος. Αν έχεις δυνατό τίτλο, ο άλλος θέλει να ακούσει. Τώρα, ο τίτλος αυτός συνήθως προκύπτει μέσα από κουβέντα, πολλές φορές στην πρώτη κιόλας συνάντηση. Είμαι λίγο σαν… πόρνη. Πρέπει με το που συναντήσω τον άλλον, προτού γνωριστούμε, να κάνουμε αυτό για το οποίο με κάλεσε. Κάποιες φορές, μπορεί να μπω πολύ δυναμικά και ο άλλος να μη θέλει να με ξαναδεί. Αυτό συνέβη με τον Μικ Τζάγκερ. Αλλά, όταν αποδείξω ποιος είμαι, με ξανακαλούν. Είτε τους αρέσω είτε όχι.
Γιατί δεν σας ξανακάλεσε ο Μικ Τζάγκερ;
Πήγα να τον συναντήσω στο ξενοδοχείο Four Seasons, στο Μπέβερλι Χιλς. Είχε δει τις επιτυχίες μου και με αναζήτησε για το σόλο άλμπουμ του. Έμενε τέρμα πάνω, στην προεδρική σουίτα. Όταν μπήκα, μιλούσε στο τηλέφωνο περπατώντας πάνω-κάτω. Εγώ καθόμουν και τον περίμενα. Κάποια στιγμή έρχεται και μου λέει: «Ξέρεις, έχω ξεκινήσει ένα κομμάτι που λέει “Θα αγοράσω ένα όπλο και θα το χρησιμοποιήσω”». Είχε μόλις συμβεί η ένοπλη επίθεση στο λύκειο Κολουμπάιν, οπότε είπα: «Δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη εποχή γι’ αυτόν τον στίχο».
Και το πήρε σαν προσβολή…
Ναι, ένιωσε ότι δεν του έκανα. Αλλά ήμουν βλάκας, έπρεπε να πάω με τα νερά του. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να χρησιμοποιήσεις ένα όπλο, π.χ. προς τον εαυτό σου… Ίσως θα ήταν καλύτερο να είχε προηγηθεί λίγο socializing. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Μου έγραψε πάντως το τηλέφωνό του σε ένα χαρτί, με το όνομά του από κάτω. Το βρήκα πρόσφατα και λέω να το βάλω σε κάδρο.
Με τους Aerosmith πώς ξεκίνησε η συνεργασία;
Πρώτη συνάντηση; Μπαίνω στον χώρο τους, λέμε ένα «γεια» και μου αναφέρουν ότι δουλεύουν ένα κομμάτι που λέγεται Cruisin’ for the ladies. Λέω: «Ο τίτλος είναι χάλια». Με ρωτάνε γιατί. Τους απαντώ: «Ρε παιδιά, είστε 40 χρονών και τραγουδάτε ότι έχετε βγει για γκόμενες;». Και μου λέει ο Στίβεν Τάιλερ: «Κοίταξε να δεις, αρχικά ήταν “dude looks like a lady” και στην πορεία το αλλάξαμε…». Τους είπα: «Αυτό ναι, είναι τίτλος που πάει για επιτυχία».
Υπάρχουν συγκεκριμένα κόλπα στη δουλειά του παραγωγού που κάνουν ένα τραγούδι πιασάρικο;
Όχι.
Δηλαδή η αλλαγή τόνου προς το τέλος του Livin’ On Prayer δεν είναι ένα τέτοιο;
Ήταν απλώς αυτό που έπρεπε να γίνει. Αλλάζει ξαφνικά ο ρυθμός, οπότε έρχεται σαν έκπληξη και την ίδια στιγμή ανεβαίνει ο τόνος. Tο θέμα είναι ότι ανεβαίνει τρία ημιτόνια… Ο Τζον Μπον Τζόβι με βρίζει από τότε. Είναι η πιο δύσκολη νότα που καλείται να πιάσει στα λάιβ του.
Η αναζήτηση της επιτυχίας μπορεί κάποιες φορές να κόψει τον δρόμο στην καλλιτεχνική έκφραση;
Εμένα η καλλιτεχνική μου έκφραση είναι το να γράφω επιτυχίες. Τραγούδια που θα επικοινωνήσουν με τον κόσμο, θα του πουν μια ιστορία και θα μπουν στην καρδιά του.
Μιλήσατε προ ημερών στην Αθήνα για τις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική. Μπορείτε να μου συνοψίσετε τη θέση σας;
Ποια η διαφορά τού να πω σε έναν μουσικό «παίξε μου μια σι μινόρε στο πιάνο, με αυτόν τον ρυθμό» από το να πω το ίδιο στο ΑΙ; Ο υπολογιστής δεν φτιάχνει μουσική μόνος του. Εγώ είμαι πάλι ο δημιουργός. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι εργαλείο· όργανο· συνθεσάιζερ. Υπό αυτή την έννοια, όσο βρίσκεται από πίσω ένας άνθρωπος, δεν βλέπω κάτι προβληματικό στη χρήση της. Στο τέλος, οι πραγματικά ταλαντούχοι αυτής της γενιάς θα μάθουν πώς να τη χρησιμοποιούν με κουλ τρόπους, φτιάχνοντας μουσικές που δεν έχουμε φανταστεί.
«H καλλιτεχνική μου έκφραση είναι το να γράφω επιτυχίες. Τραγούδια που θα επικοινωνήσουν με τον κόσμο, θα του πουν μια ιστορία και θα μπουν στην καρδιά του».
Έβλεπα τα credits σε ένα πρόσφατο τραγούδι της Μάιλι Σάιρους και αναφέρονται 11 δημιουργοί. Γιατί τόσοι άνθρωποι για ένα κομμάτι; Επίσης, πώς συνεργάζονται;
Έχω και εγώ ένα αντίστοιχο, το Kings & queens της Έιβα Μαξ. Οι αρχικοί δημιουργοί έγραψαν κάτι που θύμιζε ένα δικό μου κομμάτι· ίδια μελωδία, ίδιες συγχορδίες. Οπότε έπρεπε να με συμπεριλάβουν στα credits. Κατά τα άλλα, υπάρχουν ομάδες παραγωγής. Στην εποχή μας, ο παραγωγός και ο ενορχηστρωτής μπαίνουν στα credits. Ύστερα έχεις τον τραγουδιστή, έχεις μια τύπισσα όπως η Madison Love που θα σου φέρει στίχους και μπορεί να έχεις κι εμένα, που έβγαλα παλαιότερα μια επιτυχία, στην οποία βασίστηκες χωρίς να το καταλάβεις.
Αυτές τις μέρες παρουσιάζεται το φιλμ με τη συναυλία που δώσατε το 2022 στο Ηρώδειο, Desmond Child Rocks the Parthenon. Τι θυμάστε από εκείνη τη βραδιά;
Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος, προερχόμουν από έναν σοβαρό τραυματισμό και μια εγχείρηση καρδιάς. Θυμάμαι την είσοδό μου με τους μονομάχους που είχε φέρει ο Φωκάς Ευαγγελινός. Ήταν πολύ θεατρικό, πολύ γκέι και δεν είχα ιδέα για το πώς ακριβώς θα βγει. Βγήκε τέλειο! Τραγούδησαν η Μπόνι Τάιλερ, ο Άλις Κούπερ, η Ρίτα Γουίλσον, ο Σάκης Ρουβάς και πολλοί άλλοι. Ήταν μια συναυλία με στόχο την ενίσχυση της διεθνούς εκστρατείας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Μαθαίνω ότι έχει γίνει πρόοδος στο ζήτημα αυτό, αλλά στο μεταξύ η Βρετανία έχει αλλάξει πέντε πρωθυπουργούς, οπότε κάθε φορά οι διαπραγματεύσεις ξεκινούν από την αρχή.
Η βάση σας είναι στο Νάσβιλ, σωστά;
Ναι. Αλλά ερχόμαστε στην Ελλάδα κάθε χρόνο με τον σύζυγό μου Κέρτις· αυτό είναι το 17ο ταξίδι μας εδώ. Πηγαίνουμε στη Φολέγανδρο και μένουμε σε ένα φανταστικό ξενοδοχείο εκεί, τον Ανεμόμυλο. Συνήθως καθόμαστε έναν μήνα ή λίγο παραπάνω. Οι γιοι μας έχουν πιάσει φιλίες με τους ντόπιους, βγαίνουν παρέα και επιστρέφουν στις έξι το πρωί. Τους λέμε «μα πού ήσασταν;». (γέλια)
Πόσων ετών είναι;
Μόλις έκλεισαν τα 24.
Άρα είναι αρκετά μεγάλοι για να γυρίζουν στις έξι…
Παραείναι μεγάλοι! Αυτό είναι το πρόβλημα!
Ας πούμε ότι ένας ανερχόμενος Έλληνας τραγουδιστής θέλει να συνεργαστεί μαζί σας. Είστε διαθέσιμος; Επίσης, θα του κάνετε λογική τιμή;
Βασικά δεν είμαι διαθέσιμος, έχω αποσυρθεί από τη δημιουργία τραγουδιών. Αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια, γιατί υπάρχει ένας καλλιτέχνης με ελληνικές ρίζες, ο Λίο Ντάντε, που θα έρθει να με βρει στη Φολέγανδρο το καλοκαίρι, για να γράψουμε για το σόλο πρότζεκτ του. Από τους καλύτερους τραγουδιστές της εποχής μας. Αυτή είναι η εξαίρεσή μου. Αλλά δεν είμαι στη διαδικασία ανακάλυψης και ανάπτυξης νέων ταλέντων. Θα κλείσω τα 73 φέτος και θέλω να αφιερώσω χρόνο στο έργο μου, στο σόου που ετοιμάζω στο Μπρόντγουεϊ… Το να αναπτύξεις έναν καλλιτέχνη από την αρχή έχει πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολύ ρίσκο. Και επίσης οι δισκογραφικές πλέον δεν έχουν σχετικό A&R τμήμα. Έχουν ένα παιδί από το κολέγιο που παρακολουθεί το TikTok και λέει: «Έι, αυτό είναι viral!». Το ακούει το αφεντικό και λέει: «Βρες μου τον». Μέχρι να τον συναντήσουν, του έχουν στείλει από άλλες επτά εταιρείες. Και συνήθως πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν έχει βγει ποτέ για περιοδεία, δεν έχει καμία σχέση εμφανισιακά με αυτό που βλέπεις στα σόσιαλ μίντια (λόγω των φίλτρων), δεν έχει εκπαιδευτεί σε τίποτα. Νιώθω τυχερός που τα κατάφερα σε μια άλλη εποχή. Όπως και με το γεγονός ότι τα τραγούδια μου άντεξαν. Τα ακούν νέα παιδιά, οι γονείς τους, ο παππούς με τη νέα του σύζυγο (γέλια).
Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνετε;
Για τo ότι δεν συνέχισα με το γκρουπ μου, τους Desmond Child & Rouge. Θα τα καταφέρναμε στο τέλος. Επίσης, όταν έκανα το σόλο άλμπουμ μου, Discipline (1991), «ξαναμπήκα στο ντουλάπι». Τεράστιο λάθος. Γιατί επηρέασε αυτά που έγραφα. Ήμουν άπληστος για επιτυχία και φοβόμουν ότι το ραδιόφωνο δεν θα με δεχτεί αν έβγαινα ανοιχτά ως γκέι. Κοίτα πόσο καιρό πήρε στον Ρίκι Μάρτιν για να κάνει come out. Κάποιοι λένε ότι λατρεύουν αυτό το άλμπουμ, αλλά εγώ δεν μπορώ να το ακούω. Ήθελα την επιτυχία περισσότερο από την αλήθεια. Και δεν πήρα τίποτε από τα δύο.
Αν η ζωή είχε ένα μεγάλο, δυνατό ρεφρέν, όπως τα περισσότερα τραγούδια σας, τι θα έλεγε ο στίχος;
Νομίζω ότι το γράψαμε ήδη, με τον Τζον και τον Ρίτσι: Livin’ On a Prayer. Αυτό κάνουμε όλοι. Αλλά το μεγαλύτερο ρεφρέν μου, όσο κλισέ και αν σου ακούγεται, θα έλεγα ότι είναι ο γάμος μου με τον Κέρτις και τα παιδιά μας. Κάναμε μεγάλη επιτυχία.
Η αυτοβιογραφία Livin’ Οn a Prayer: Big Songs Big Life κυκλοφορεί σε ελληνική χαρτόδετη έκδοση από τη Lebee Publications. Το φιλμ Desmond Child Rocks the Parthenon πραγματοποιεί αυτόν τον καιρό τη φεστιβαλική του πορεία.
