Αινιγματικά μηνύματα
Kogevina
Τα χειροποίητα κεραμικά από λευκό πηλό υψηλής θερμοκρασίας της Αγγέλικας Κογεβίνα, που ζει και εργάζεται στη Βαρκελώνη, για το πωλητήριο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, μοιάζουν να κλείνουν το μάτι σε πρώιμα συστήματα γραφής. Η κεραμίστρια απομόνωσε στοιχεία από μια πινακίδα Γραμμικής Β του 13ου αιώνα π.Χ. από τις Μυκήνες, «συντάσσοντας» τελικά το δικό της μήνυμα. «Υπάρχει μια δημιουργική πρόκληση σε αυτές τις γραφές, μπορείς να φανταστείς τι συμβολίζει κάθε στοιχείο και να παρακολουθήσεις την εξέλιξή του μέσα στον χρόνο», εξηγεί. «Ο λόγος που με ενδιαφέρουν τα γράμματα και οι επιγραφές έχει να κάνει με το πόσο έντονη είναι στην Καταλονία η γλώσσα ως μέρος της κουλτούρας. Μιλούν, γράφουν και επικοινωνούν στα καταλανικά, δίνοντας σημασία στη γλώσσα ως προέκταση της πολιτισμικής ταυτότητας. Έτσι συνειδητοποίησα ότι και το ελληνικό αλφάβητο υπήρξε σταθμός για πολλά άλλα και κουβαλά μια τεράστια πολιτισμική κληρονομιά». kogevina.com
Ξανά στον αργαλειό
Υφαίνειν
Η Χρύσα Γεωργίου διδάχτηκε την τέχνη του αργαλειού από τη μητέρα της, Χριστίνα, στο μικρό χωριό Ραδοβίζι, στα Γιάννενα. Τα χρόνια πέρασαν και εκείνη δεν σταμάτησε να αναζητά τεχνικές, σχέδια και υλικά. Έτσι, το 2018 δημιούργησε το δικό της εργαστήριο, «Υφαίνειν», έναν διαδραστικό εκθεσιακό χώρο υφαντικής τέχνης με έδρα την Αθήνα. Σήμερα, διδάσκοντας η ίδια την υφαντική και θέτοντας ξανά τους χειροκίνητους αργαλειούς σε λειτουργία, δημιουργεί μια σειρά εντυπωσιακών έργων, πολλά από τα οποία διακοσμεί με γυάλινα στοιχεία flamework. ifenin.gr
Η ελληνική καταγωγή του μαρμάρου
On·entropy
Ένα τραπέζι από μάρμαρο Διονύσου των On·entropy (Νίκη και Ζωή Μοσκοφόγλου), που φλερτάρει τόσο με γλυπτό όσο και με χρηστικό αντικείμενο, μας υπενθυμίζει τις αμέτρητες εφαρμογές του μαρμάρου σήμερα. Οι δύο αδελφές και συνεργάτιδες ήταν από τους πρώτους σχεδιαστές που επιχείρησαν να επανασυστήσουν το ελληνικό μάρμαρο, απομακρύνοντάς το από τη μνημειακότητα με την οποία το είχαμε συνδέσει, και να αναδείξουν τις αρετές του, από την πιο μικρή στην πιο μεγάλη κλίμακα. Φωτιστικά, διακοσμητικά αντικείμενα και έπιπλα μαρτυρούν ότι μπορεί να είναι συμπαγές αλλά και διάφανο, κλασικό αλλά και μοντέρνο. «Συνήθως δουλεύουμε με μάρμαρο Διονύσου, όμως υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία ελληνικών μαρμάρων που δεν γνωρίζει ο κόσμος, όπως τα μάρμαρα της Πελοποννήσου, με διαφορετικές ποιότητες». onentropy.com
Σύγχρονα κεντήματα
Μαλβίνα Κοκοράκη
Όλα ξεκίνησαν από ένα κιτ κεντήματος που της δώρισαν στη Σουηδία το 2016. Έκτοτε, η Μαλβίνα Κοκοράκη δεν έπαψε ποτέ της να κεντάει. Από το προσωπικό της brand μέχρι τα εργαστήρια κεντήματος που διοργάνωσε τα τελευταία δύο χρόνια σε συνεργασία με το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, κάθε της έργο έχει μια γλυκιά νοσταλγία. Με πολύχρωμες βελονιές και σχέδια συχνά εμπνευσμένα από τη λαογραφία, η Κοκοράκη δημιουργεί χρηστικά έργα τέχνης. Από τη νέα της συλλογή ξεχωρίζουμε τις λινές πετσέτες της και τις πάντα funky κάλτσες της. @malvina_kokoraki
Σύγχρονες ανάγκες
Ιωάννα Πανταζοπούλου
Τα τάματα είχαν κινήσει το ενδιαφέρον της εικαστικού Ιωάννας Πανταζοπούλου, με έδρα τη Νέα Υόρκη, ήδη από το 2017, όταν τα χρησιμοποίησε σε μια σειρά γλυπτών. Επισκέφθηκε ένα εργαστήριο στην Αθήνα και διαπίστωσε πως πολλά από τα θέματα που απεικονίζονται στα φύλλα χαλκού εικονογραφικά είχαν μείνει «πίσω». «Τα αυτοκίνητα, για παράδειγμα, ήταν της δεκαετίας του ’50. Αποφάσισα να φτιάξω σύγχρονα τάματα για σύγχρονες ανάγκες». Έφτιαξε ειδικά εργαλεία και δημιούργησε πάνω σε χαλκό, τενεκεδάκια από αλουμίνιο και μπρούντζο, πειστήρια ελπίδας, υλικές εκφράσεις καημών που μιλάνε στη δική μας ψυχή: εξωτικά νησιά, ελικόπτερα, το Άγαλμα της Ελευθερίας, ένα υπέρδιπλο κρεβάτι, πληθωρικές καμπύλες και ένα δάχτυλο μπροστά από δύο σαρκώδη χείλη. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Λαχτάρα να κρατηθεί κάτι μυστικό ή ευγνωμοσύνη για μια απάντηση που έκλεισε στόματα; «Η ερμηνεία παραμένει πάντα ανοιχτή», δηλώνει. ioannapantaz.com
Μια «ζωντανή» παράδοση
Τσακωνικά υφαντά
Η Αγγελική Παπαδιά από τον Τυρό Αρκαδίας στάθηκε πρώτη φορά μπροστά στον αργαλειό το 1946, σε ηλικία μόλις οκτώ ετών. Αργότερα δίδαξε την τέχνη στην κόρη της, Θωμαή, και έπειτα στην εγγονή της, Ελισάβετ. Έτσι, τα Tsakonika Ifanta συνεχίζουν μια υφαντική παράδοση που ξεκίνησε στην περιοχή στα τέλη του 18ου αιώνα. Η διαφορά του τσακώνικου αργαλειού με άλλους στην Ελλάδα είναι ότι είναι κάθετος και η πλέξη γίνεται με τα δάχτυλα. Τα κιλίμια υφαίνονται μονοκόμματα, γεγονός που επιτρέπει τη δημιουργία μεγάλων διαστάσεων. Το στημόνι είναι βαμβακερό, ενώ τα μάλλινα νήματα βάφονται με φυσικές χρωστικές. Τα σχέδια περιλαμβάνουν γεωμετρικά μοτίβα, λουλούδια, μορφές ανδρών και γυναικών με παραδοσιακές ενδυμασίες, αλλά και πιο αφαιρετικές συνθέσεις που δίνουν νέα πνοή σε μια μακραίωνη παράδοση. tsakonikaifanta.gr
Εικόνες ενός καλοκαιριού
Naked summers
Η Χριστίνα Μανδηλάρη είχε ασχοληθεί με την κεραμική, τη ζωγραφική και τη φωτογραφία, μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκε σε ένα σεμινάριο μεταξοτυπίας. Εκεί έμαθε να τυπώνει τα σκίτσα της πάνω σε υφάσματα. Αυτή ήταν εν συντομία η αρχή του Naked Summers, του brand ρούχων και αξεσουάρ που η ίδια δημιούργησε το 2020. Ο ήλιος, η θάλασσα, η αλμύρα και οι καλοκαιρινοί έρωτες γίνονται μέσα από τα σχέδιά της φορέσιμα και χρηστικά έργα τέχνης που κουβαλούν πάνω τους το θέρος όλο τον χρόνο. nakedsummers.com
Μοτίβα που φοριούνται
Kilimi jwellery
Δέντρα, πουλιά, στάμνες, φίδια, σταυροί, γυναικείες μορφές που συνδέονται με τη γονιμότητα, αστέρια και γάντζοι: σύμβολα άρρηκτα δεμένα με την υφαντική μας παράδοση μεταφέρονται από τον αργαλειό στον πάγκο μιας αργυροχρυσοχόου. «Με ενδιέφερε να δουλέψω με ένα σχέδιο εσωτερικού χώρου, να του αλλάξω την κλίμακα και να το μεταφέρω στο σήμερα», εξηγεί η Παναγούλα Μπούλη, η οποία ξεκίνησε το Kilimi το 2021. «Παρατηρώντας τα θέματα και τα μοτίβα στα υφαντά, κατάλαβα πως οι γυναίκες δεν δημιουργούσαν απλά διακοσμητικά σχέδια, ύφαιναν ιστορίες πάνω στα χαλιά», εξηγεί. «Άλλα μοτίβα θα επέλεγαν για μια προίκα και διαφορετικά για το καλωσόρισμα μιας νέας ζωής», σημειώνει, προσθέτοντας πως πολλά από τα σχήματα αυτά απαντώνται σε διαφορετικούς πολιτισμούς κ
αι διατρέχουν τους αιώνες από την πρωτοκυκλαδική τέχνη έως τους νεότερους χρόνους. kilimijewellery.gr
Ο χρυσός αλλιώς
Θεόδωρος Γαλλιάκης
Πριν από μερικά χρόνια, όταν ήταν ακόμα φοιτητής, ο Θεόδωρος Γαλλιάκης ανακάλυψε ότι μέσα από βιομηχανικά μέταλλα μπορούσε να «φτιάξει» χρυσό. Κάπως έτσι ξεκίνησε η συλλογή των αμφορέων του· αγγείων, δηλαδή, που χρησιμοποιούνταν συχνά στην αρχαιότητα ως ταφικά αντικείμενα ή ως προσφορές προς τους θεούς. Ο «χρυσός» που εμφανίζεται στα μέταλλα προκύπτει από μια τεχνική που ο ίδιος ονομάζει «ζωγραφική της φωτιάς» πάνω στην επιφάνεια, όπως μας εξηγεί σημειώνοντας πως η αρχαία ελληνική κληρονομιά και η θρησκευτική παράδοση δεν μπορούσαν παρά να επηρεάσουν την τέχνη του. theogalliakis.com
