1946 – O Πολ Μακάρτνεϊ είναι ένα αγοράκι τεσσάρων ετών. Ο μπαμπάς εργάζεται ως πωλητής σε εταιρεία εμπορίας βαμβακιού. Η μαμά επισκέπτεται σπίτια ως μαία. Μαζί με τον μικρό του αδερφό, μένουν στις δημοτικές κατοικίες του Σπικ, 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο του Λίβερπουλ. Στο καθιστικό υπάρχει ένα πιάνο – κάθε τόσο ο μπαμπάς οργανώνει μικρές μουσικές βραδιές. Ο μικρός Πολ ακούει μαγεμένος. Έξω από το σπίτι, η μεταπολεμική Αγγλία ξαναβρίσκει τα πατήματά της.
1956 – Συνθέτει τη μελωδία του When I’m sixty-four. Δέχεται από τον πατέρα του μια τρομπέτα για τα 14α γενέθλιά του. Όμως το ροκ εντ ρολ έχει ήδη εισβάλει στο σπίτι μέσα από το Radio Luxembourg και σύντομα ο Πολ θα ανταλλάξει την τρομπέτα με μια ακουστική κιθάρα, ώστε να μπορεί να τραγουδάει καθώς παίζει. Την ίδια περίοδο χάνει τη μητέρα του. Αυτή η απώλεια θα αποτελέσει αργότερα σημείο ταύτισης με τον Τζον Λένον, που επίσης έχασε τη μαμά του ως έφηβος. Αξίζει να θυμάται κανείς ότι η πιο χαρούμενη μουσική του 20ού αιώνα βγήκε από δύο, κατά βάση, στενοχωρημένα παιδιά.
1966 – Από πολλές απόψεις, το 1966 είναι η πιο σημαντική χρονιά του. Ως βασικός συνθέτης του Eleanor Rigby, διευρύνει τα όρια της ποπ ενορχήστρωσης. Ενθαρρύνει τους υπόλοιπους Μπιτλς να χρησιμοποιήσουν λούπες στο Tomorrow never knows (επηρεασμένος από το Gesang der Jünglinge του Στοκχάουζεν). Βρίσκει τον ρυθμό που θα αποτελέσει σήμα κατατεθέν του (Got to get you into my life), εισάγει την μπαρόκ ποπ (For no-one) και γράφει το Here, there and everywhere στο σπίτι του Λένον, καθώς τον περιμένει να ξυπνήσει. Συναντά για πρώτη φορά τη μελλοντική του γυναίκα, Λίντα Ίστμαν. Υπογράφει το σάουντρακ του The Family way, καταθέτει μπασογραμμές για σεμινάριο στο Taxman και στο Rain, πειραματίζεται με το LSD, οραματίζεται το κόνσεπτ του Sgt. Pepper. Ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο η απόφασή του να αφήσει μουστάκι, για να κρύψει μια γρατζουνιά στο άνω χείλος, καθορίζει τις στιλιστικές τάσεις ενός ολόκληρου πλανήτη.
1976 – Πλούσιος, ευτυχισμένος οικογενειάρχης και χορτοφάγος, ο Πολ τα κάνει όλα σωστά, αλλά ξεχνάει πώς να γράφει πραγματικά καλά τραγούδια. Oι Wings, το συγκρότημα που έφτιαξε μετά τη διάλυση των Μπιτλς, κυκλοφορούν το χειρότερο άλμπουμ τους, Wings at the speed of sound. Ο δίσκος περιλαμβάνει, πάντως, το συμπαθητικό Silly love songs – την καλύτερη απάντησή του σε όσους τον έχουν κατηγορήσει μέσα στα χρόνια για ελαφρότητα.
1986 – Εμπορικά, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το άλμπουμ Press to play αποδεικνύεται αυτό με τις χαμηλότερες πωλήσεις στην έως τότε καριέρα του. Μοντερνιές και αισιόδοξες σαχλαμάρες… Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκεί στα μέσα των ’80s, όλη η παλιά φρουρά των ’60s σκόνταψε σε άτσαλες απόπειρες εκμοντερνισμού (αισθητικές, ηχητικές κ.ά.). Σύμφωνα με τον συγγραφέα Χάουαρντ Σουνς, μετά την κυκλοφορία του Press to play, ο Πολ προσέλαβε έναν πρώην διευθυντή της Polydor για να αναβιώσει την καριέρα του. Βέβαια, ο αμέσως επόμενος δίσκος περιλάμβανε διασκευές παλιών ροκ εντ ρολ επιτυχιών και κυκλοφόρησε αποκλειστικά στη Σοβιετική Ένωση. Δεν το λες και σοφή κίνηση…
1996 – O κόσμος βλέπει τους τρεις εναπομείναντες Μπιτλς ξανά μαζί, στο πλαίσιο της σειράς ντοκιμαντέρ Beatles Anthology. Το θέαμα είναι ταυτόχρονα συγκινητικό και αμήχανο. Ιδίως η συνέντευξη του Μακάρτνεϊ μέσα από το σκάφος του παραμένει μέχρι σήμερα η πιο κριντζ στιγμή του. Παράλληλα, μια νέα γενιά Βρετανών μουσικών τιμά τους Μπιτλς και τους αναφέρει ως βασική επιρροή. Είναι τα παιδιά της Britpop. Λίγο πριν γίνει Σερ, ο Μακάρτνεϊ τους ακούει περήφανος, ηχογραφώντας παράλληλα το πολύ καλό άλμπουμ Flaming Pie. Είναι ξανά σε φόρμα.
2006 – Το When I’m 64 γίνεται πραγματικότητα. Ο Μακάρτνεϊ πατάει τα 64. Δεν είναι βέβαια ευτυχισμένος, όπως ευχόταν σε εκείνο το παλιό τραγούδι: Μετά από τέσσερα χρόνια γάμου με τη Χέδερ Μιλς, τα βρετανικά ταμπλόιντ γνωστοποιούν την αίτηση διαζυγίου του. Tην ίδια χρονιά κυκλοφορεί επίσης το άλμπουμ κλασικής μουσικής Ecce Cor Meum. Πρόκειται για το πιο προσβάσιμο από τα πέντε κλασικά του έργα. Με δραματικά μέρη, αρκετό σκοτάδι αλλά και μελωδικές τρομπέτες που παραπέμπουν στο αγαπημένο Penny Lane. Ο κόσμος θα θυμάται τον Μακάρτνεϊ ως ποπ ιδιοφυΐα, όμως έργα σαν αυτό επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για έναν ολοκληρωμένο συνθέτη.
2016 – Τα ραδιόφωνα παίζουν το Four five seconds, μία από τις πολλές, φιλότιμες προσπάθειές του να παραμείνει «μέσα στα πράγματα» (εδώ, σε συνεργασία με τη Ριάνα και τον Κάνιε Γουέστ). Η συλλογή Pure McCartney συγκεντρώνει λαμπρές στιγμές της σόλο πορείας του. Τον Σεπτέμβρη παρακολουθεί την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Eight days a week, ενώ τον Οκτώβρη εμφανίζεται στο φεστιβάλ Desert Trip, καλώντας τον Νιλ Γιανγκ στη σκηνή, για να πουν μαζί το A day in the life και το Give peace a chance.
2026 – Δεν βάφει πια τα μαλλιά του. Αφήνει γένια. Λέει τις ίδιες ιστορίες ξανά και ξανά και διατηρεί απαράλλαχτη την μπάντα του από το 2002. Ο τίτλος του νέου του άλμπουμ, The Βoys of Dungeon Lane, αναφέρεται στον δρόμο όπου έπαιζε μικρός, εκεί στο Σπικ. Σαν να κλείνει ένας κύκλος. Κάπου μακριά, ο Πολ Μέσκαλ προσπαθεί να τον υποδυθεί πειστικά σε μία από τις τέσσερις επερχόμενες «μπιτλικές» βιογραφίες του Σαμ Μέντες (κάθε ταινία θα εστιάζεται σε άλλο μέλος). Για κάθε φιλόδοξη ποπ σταρ που φλερτάρει με την κλασική μουσική (βλ. Ροσαλία), υπάρχει πάντα η υπενθύμιση ότι ο Πολ το έκανε πρώτος και καλύτερος, καταθέτοντας αριστουργήματα που περιέγραφαν τη ζωή ολόκληρη μέσα σε δύο λεπτά. Για κάθε ανήσυχο μουσικό που πειραματίζεται, είναι μια ιερή φιγούρα. Αν και 84 ετών, στον νέο δίσκο παίζει σχεδόν όλα τα όργανα ο ίδιος. Βλέπει συχνά στον ύπνο του τον Τζον, κάνει βιντεοκλήσεις με τον Ρίνγκο, ξαναμαθαίνει τη ζωή μέσα από τα οκτώ του εγγόνια. Όταν φύγει, θα επαληθεύσει εκείνο το παλιό του στιχάκι που λέει «and in the end/ the love you take/ is equal to the love/ you make».
10 εξαιρετικά σόλο τραγούδια του που δεν «πέρασαν» στο ευρύ κοινό
That would be something (1970)
Heart of the country (1971)
Waterfalls (1980)
This one (1989)
Calico skies (1997)
English tea (2005)
Mr. Bellamy (2007)
Νew (2013)
I don’t know (2018)
Deep deep feeling (2020)
Το νέο άλμπουμ του Πολ Μακάρτνεϊ, The Boys of Dungeon Lane, κυκλοφόρησε στις 29/05.
