Ο Άδης, περιγράφει η Λουίζ Γκλικ (1943-2023), αφού «αποφάσισε πως αγαπούσε αυτό το κορίτσι», δηλαδή την Περσεφόνη, αρχίζει να φτιάχνει έναν κόσμο, «ένα ομοίωμα της γης», για να την υποδεχτεί. Τελικά: «Την παίρνει στην αγκαλιά του. / Θέλει να της πει σ’ αγαπώ, τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει / αλλά σκέφτεται / πως αυτό είναι ψέμα, έτσι στο τέλος λέει / είσαι νεκρή, τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει / που του φαίνεται / μια πιο ευοίωνη αρχή, πιο αληθινή».
Τα παραπάνω προέρχονται από το ποίημα Μύθος αφοσίωσης της συλλογής Αβέρνο, που κυκλοφόρησε στην Αμερική πριν από είκοσι χρόνια και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Στερέωμα, πριν από λίγους μήνες. Από τότε πιάνω κάθε τόσο το βιβλίο, τσακίζω μια σελίδα, κάτι υπογραμμίζω, το αφήνω, επανέρχομαι, δεν είναι εύκολη ούτε η πλήρης αποκωδικοποίησή του ούτε και να το αντέξεις. Σχηματικά ας πούμε ότι η Γκλικ στέκεται στις όχθες της λίμνης Αβέρνο στον ιταλικό νότο, όπου βρισκόταν, κατά τη ρωμαϊκή παράδοση, η είσοδος στον Κάτω Κόσμο. Στα ποιήματά της μας δίνει εκδοχές του μύθου της Περσεφόνης (αντλώντας, ως συνήθως, από την ελληνική μυθολογία), αναλογίζεται το παρελθόν κι αναμετράται με τις απώλειες, αμφισβητεί τις εποχές, ακουμπάει στη γη, ζυγίζει την ψυχή.
Από το ποίημα Αντίλαλοι: «Όταν φαντάστηκα τον θάνατό μου / η ψυχή μου πέθανε. Αυτό / το θυμάμαι ξεκάθαρα. / Το σώμα μου επέμενε. Δεν άνθισε, αλλά επέμενε. Γιατί δεν ξέρω». Η Αμερικανίδα νομπελίστρια δεν πρωτοτυπεί αναπλάθοντας τον μύθο της Περσεφόνης ούτε ασφαλώς με την υπαρξιακή της αγωνία, είναι όμως τόσο καθαρή η σκέψη της, που είναι λες και η θνητότητα αποκαλύπτεται ξαφνικά μέσα στις σελίδες της. Με αυτή την ειρωνεία της, τη σκληράδα, το πήγαινε-έλα ανάμεσα στον μύθο και τον σύγχρονο κόσμο. Από το ποίημα Οκτώβριος: «Σίγουρα είναι προνόμιο να πλησιάζεις το τέλος / κι ακόμα να πιστεύεις σε κάτι».
Η συλλογή της Αβέρνο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα, σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού. Η έκδοση είναι δίγλωσση.
