Η Κάσι στέκεται μπροστά από την πισίνα του πολυτελούς σπιτιού της στα προάστια. Είναι γυμνή και το σώμα της αγκαλιάζει μια ημιδιάφανη σημαία της Αμερικής. Οι καμπύλες της και τα επίμαχα σημεία ξεπροβάλλουν μέσα από τις ρίγες και τα αστέρια του αμερικανικού εθνόσημου και εκείνη χαμογελά αθώα στον φακό. Υγρή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, παίρνει σεξουαλικές πόζες, ενώ η αλλοδαπή υπηρέτριά της πατάει απανωτά κλικ στην κάμερα του κινητού.
12 χρόνια πριν, μια τηλεοπτική επανάσταση
Αυτή είναι με λίγα λόγια η πιο περιβόητη -μέχρι στιγμής, τουλάχιστον- σκηνή από την τρίτη σεζόν του Euphoria, μια σκηνή που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση και σχόλια, καθώς τον ρόλο υποδύεται η Σίντνεϊ Σουίνι. Η σειρά που επέστρεψε μετά από τέσσερα χρόνια σιωπής στη μικρή οθόνη δεν θυμίζει σε τίποτα το σκοτεινό της παρελθόν. Οι φαν και οι κριτικοί στέκονται με αμηχανία μπροστά από τα λάπτοπ και τις τηλεοράσεις τους. Τα σχόλια πέφτουν βροχή στα social media και είναι σχεδόν όλα τους αρνητικά, έστω κι αν κάθε επεισόδιο σημειώνει περί τα 8,5 εκατομμύρια θεατές. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Ήταν Αύγουστος του 2014, όταν το φιλόδοξο εγχείρημα του Σαμ Λέβινσον έκανε την πρεμιέρα του στις οθόνες μας. Οι πρωταγωνιστές του ήταν ως επί το πλείστον άγνωστοι ή συνδεδεμένοι με χαζοχαρούμενες εφηβικές κομεντί. Η Ζεντάγια και ο Τζέικομπ Ελόρντι είχαν ήδη το κοινό τους, όπως και μερικά ακόμη ονόματα, όμως κανείς δεν περίμενε πως οι ερμηνείες τους θα τους οδηγούσαν στις Χρυσές Σφαίρες. Η ιδέα του Λέβινσον ήταν απλή: Μια σειρά λίγων επεισοδίων που βουτά στις ζωές των εφήβων της Αμερικής χωρίς να φοβάται το σκοτάδι που αυτές έχουν. Σεξ, ναρκωτικά, καταχρήσεις, βιασμοί και ζητήματα σεξουαλικότητας, πήραν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια εποχή που η ίδια η Αμερική έμοιαζε να αλλάζει ριζικά. Η επιτυχία ακολούθησε αυτόματα. Και τώρα, που η σειρά επέστρεψε με την τρίτη και τελευταία της σεζόν τα πράγματα δεν είναι τα ίδια.
Ο κακός της υπόθεσης
Στο διάστημα που μεσολάβησε, η φήμη του Λέβινσον είχε ήδη αρχίσει να βάλλεται. Είχε προηγηθεί το προβληματικό «The Idol» σε συνεργασία με τον The Weeknd, αλλά και δεκάδες παράπονα προερχόμενα από πρώην συνεργάτες του. Πρώτη σε αυτήν τη χιονοστιβάδα επικρίσεων ήταν η Πέτρα Κόλινς, γνωστή φωτογράφος μόδας, η οποία αποκάλυψε πως είχε συνεργαστεί με το Λέβινσον ως προς τον σχεδιασμό της σειράς και τη δόμηση του αισθητικού της σύμπαντος, προτού τελικά την απομακρύνει από την παραγωγή και της κλέψει την ιδέα. Δεύτερη ήταν η Μπάρμπι Φερέιρα, η Κατ της σειράς, η οποία αρνήθηκε να επιστρέψει στην τρίτη σεζόν μιλώντας για εκμετάλλευση και κακές συνθήκες εργασίας.
Αλλά και όσοι, τελικά, επέστρεψαν, έμοιαζαν μουδιασμένοι και ψυχραμένοι στο κόκκινο χαλί της μεγάλης πρεμιέρας. Το ίδιο, άλλωστε, επιβεβαίωσε και ο μουσικός Labrinth, ο οποίος δεν υπογράφει πια το soundtrack, καθώς δεν θέλει να συνεργάζεται με ανθρώπους που του «συμπεριφέρονται σκάρτα» όπως δήλωσε ο ίδιος. Το αν πρόκειται για αλήθειες ή κακοπροαίρετα ψεύδη, είναι ένα ερώτημα που δεν μπορούμε να απαντήσουμε μόνοι μας. Οι συνθήκες εργασίας στα μεγάλα στούντιο παραγωγής παραμένουν αβέβαιες και προβληματικές. Δυστυχώς, όμως, το τελικό αποτέλεσμα δεν κρίνεται από αυτές, οπότε ας επιστρέψουμε στο περιεχόμενο της σειράς.
Το Αμερικανικό όνειρο αλλιώς
Οι χαρακτήρες έχουν μεγαλώσει. Το λύκειο, όπου τους γνωρίσαμε, αποτελεί ένα μακρινό παρελθόν. Η Ρου (Ζεντάγια) από χρήστρια έχει γίνει διακινήτρια τεράστιων ποσοτήτων ναρκωτικών. Η Κάσι (Σίντνεϊ Σούινι) και ο Νέιτ (Τζέικομπ Ελόρντι) μένουν σε μια βίλα στα προάστια με την πρώτη να στρέφεται στο OnlyFans προκειμένου να πραγματοποιήσει τον γάμο των ονείρων της ενώ τα επιχειρηματικά σχέδια του δεύτερου καταρρέουν. Η Μάντι (Αλέξα Ντέμι) είναι μάνατζερ διασήμων και η Τζουλς (Χάντερ Σέιφερ) ένα ακριβοπληρωμένο sugar baby που ζει από τα λεφτά των εραστών της. Οι σκηνές είναι σκληρές και υποκινούμενες σε μεγάλο βαθμό από ένα ανδρικό και σεξιστικό βλέμμα. Όμως, δεν είναι αυτή η πραγματικότητά μας;
Θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες για την προβληματική απεικόνιση των γυναικών στη σειρά και για την υποβάθμιση της σεξεργασίας. Δεκάδες, άλλωστε, είναι οι επαγγελματίες του χώρου, που έχουν πάρει θέση μιλώντας για τα δικά τους βιώματα, τα οποία προφανώς απέχουν από αυτά που επιλέγει να δείξει το Euphoria. Όπως και να ‘χει, ο Λέβινσον καταφέρνει να αποτυπώσει τα προβλήματα και τις προβληματικές πτυχές μιας ολόκληρης γενιάς.
Μπορεί να διαφωνούμε με την πρόθεση ή το πλαίσιο, αλλά η αλήθεια δεν απέχει. Οι tradwives (οι παραδοσιακές νοικοκυρές), οι βαθιά θρησκευόμενοι νέοι και τα βαποράκια δεν αποτελούν μια διεστραμμένη φαντασίωση του δημιουργού. Αντιθέτως, αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό μιας κοινωνίας που συντρίβεται εκ των έσω. Η βία που καταγράφεται εδώ, είναι η βία της ενηλικίωσης σε μια Αμερική που γέρνει προς τα (άκρα δεξιά. Το Αμερικανικό όνειρο εξαντλείται σήμερα στην εμπορευματοποίηση των σωμάτων και στη ματαιοδοξία των ινφλουένσερ. Ναι, ο Λέβινσον γίνεται κι αυτός με τη σειρά του κομμάτι του προβλήματος, αλλά αυτό δεν στερεί από την ουσία. Σε μερικά χρόνια κάποιοι θα επιστρέψουν στη σειρά και θα δουν πως όντως αποτέλεσε την ωμή καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής – με τα καλά της και τα άπειρα κακά της.
