Δευτέρα 17 Απριλίου, 21.30. Ο υπέροχος Ντανιέλ Λομέλ, 83 ετών σήμερα, ανεβαίνει στη σκηνή του κατάμεστου Ολύμπια με χαρά παππού που πάει να προϋπαντήσει τα εγγόνια του, τα οποία έχουν έρθει να τον δουν. Μια βραδιά αφιερωμένη σε εκείνον έχει μόλις λάβει τέλος. Ο τίτλος της; «Αφιέρωμα στον Ντανιέλ Λομέλ». Το περιεχόμενό της; Η εξιστόρηση της ζωής και της συνεισφοράς του –ως χορευτή, χορογράφου και δασκάλου– στην τέχνη της Τερψιχόρης και την πορεία του έντεχνου χορού στην Ελλάδα. Κάτι που έγινε μέσα από αφηγήσεις, βίντεο χαιρετισμούς από πρώην συγχορευτές του –σκορπισμένους, πλέον, σε όλον τον κόσμο– και αποσπάσματα από χορογραφίες του, που παρουσιάστηκαν ζωντανά από χορευτές που συνέδεσαν την πορεία τους μαζί του ή βιντεοσκοπημένα.
Ο Λομέλ γεννήθηκε στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1943, μεγάλωσε σε μια οικογένεια που αγαπούσε τις τέχνες, ιδιαιτέρως τη ζωγραφική, και στην εφηβεία του στράφηκε στο μπαλέτο. Η πρώτη περίοδος της καριέρας του συνδέθηκε σχεδόν απόλυτα με τα Μπαλέτα του 20ού Αιώνα του Μορίς Μπεζάρ, καθώς δούλεψε σε αυτά επί δώδεκα χρόνια, αρχικά ως σολίστ και ερμηνευτής εμβληματικών ρόλων, στη συνέχεια ως συνδιευθυντής της ομάδας. Από το 1975 έως το 1983, μάλιστα, σε χορογραφία του Μπεζάρ, χόρεψε ανά τον κόσμο το ντουέτο «Le Chant du Compagnon Errant» (Το Τραγούδι του Περιπλανώμενου Συντρόφου) με τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ένα έργο με το οποίο το όνομά του παραμένει μέχρι σήμερα ταυτισμένο.
Έχοντας εμφανιστεί ως χορευτής στο Ηρώδειο, το 1980 θα προσκληθεί να διδάξει ένα σεμινάριο στην Εθνική Πινακοθήκη, το οποίο γνωρίζει πρωτοφανή συμμετοχή. Συγκεντρώνοντας γύρω του την υποστήριξη της πολιτιστικής ελίτ του τόπου (Μάνος Χατζιδάκις, Μελίνα Μερκούρη, Δόρα Στράτου, Αλέξανδρος Ιόλας κ.ά.), αποφασίζει να ιδρύσει το Αέναον Χοροθέατρο, με το οποίο το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς θα παρουσιάσει τη θρυλική παράσταση «Το Μεθυσμένο Καράβι ή Αρθούρος Ρεμπώ» στα Νταμάρια των Βράχων του Βύρωνα. Το έργο θα μείνει στην ιστορία και για τις ομοερωτικές απεικονίσεις του. Στη συνέχεια, η ομάδα θα ενταχθεί στο ΚΘΒΕ (1982-1989), πριν συνεχίσει την ανεξάρτητη πορεία της αρχικά στη Γαλλία και έπειτα ξανά στην Ελλάδα.
Προσωπικά, είχα τη χαρά να προλάβω να τον δω ως χορευτή, ήδη μεγάλο σε ηλικία, τον Μάιο του 2006, όταν στο θέατρο Μέλι ανέβασε την «Οικία Άλμπα» και κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο της μητέρας. Ο τρόπος που με τις κινήσεις των χεριών του έδινε προσταγές στις κόρες-χορεύτριές του, είκοσι χρόνια μετά παραμένει χαραγμένος στη μνήμη μου.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο Ολύμπια. Η εναλλαγή αφήγησης, βίντεο και ζωντανών χορευτικών ιντερμεδίων –με highlights τις δύο σύντομες ενότητες από το έργο «Αποσπάσματα Έρωτα», σε μουσική Μ. Χατζιδάκι– έγινε με μαεστρία. Το αποτέλεσμα δεν ήταν ούτε παράσταση χορού ούτε ομιλία ούτε ντοκιμαντέρ, αλλά ένα υβριδικό «event» που δικαίωνε πλήρως τον τίτλο του. Ήταν ένα βαθιά συγκινητικό «Αφιέρωμα στον Ντανιέλ Λομέλ»: Τον άνθρωπο που, αν δεν είχε «μπαρκάρει» στην Ελλάδα, ο έντεχνος χορός που βλέπουμε σήμερα στη χώρα μας θα ήταν αναμφίβολα διαφορετικός.
