Σάγια Γκρέι
Η Σάγια Γκρέι μας έρχεται από τον Καναδά. Με ενδιαφέρουσα πορεία: Ξεκίνησε να παίζει πιάνο προτού αρχίσει να μιλάει, εντάχθηκε στην μπάντα της Τζαμαϊκανής Πεντηκοστιανής Εκκλησίας και, ώσπου να κυκλοφορήσει δικό της υλικό, περιόδευε ως μπασίστρια για πάνω από δέκα χρόνια. Ο κόσμος άρχισε να την προσέχει μέσα από διασκευές στο Instagram. Tα πρώτα δικά της τραγούδια, εσωστρεφή και ακοινώνητα, δεν την οδήγησαν κάπου. Όπως τόσοι και τόσοι δημιουργοί σήμερα, αδυνατούσε να κλείσει το ταλέντο της σε ένα ενιαίο, συνεκτικό σύνολο τραγουδιών.
Κάπου εδώ, φαντάζομαι, το κείμενο πρέπει να συνεχίσει με το πώς η νεαρή μουσικός έφτασε στην επιτυχία. Όμως αυτό δεν είναι ένα τυπικό success story και η Σάγια δεν είναι ένα τυπικό κορίτσι. To καταλαβαίνεις διαβάζοντας τους τίτλους των τραγουδιών της (που είναι γεμάτοι παρενθέσεις). Το καταλαβαίνεις, επίσης, βλέποντας το εξώφυλλο του άλμπουμ Saya και βέβαια ακούγοντας τη μουσική του, η οποία περιγράφεται ως εναλλακτική ποπ, αλλά εμπεριέχει ένα σταθερό στοιχείο ανατροπής, που υπερβαίνει τα είδη. Το Shell (of a man) είναι μια περίπλοκη σύνθεση με κάντρι στοιχεία. To Line back 22 ξεκινά σαν ηλεκτρονική μπαλάντα και λοξοδρομεί απρόβλεπτα. Το σπουδαίο Exhaust the topic, αν κυκλοφορούσε στην Ελλάδα, θα λέγαμε ότι στήνει μια γέφυρα ανάμεσα στην τραπ και στο έντεχνο. Ακούστε το έως το τέλος. Είναι κομμάτια σαν και αυτό που ώθησαν τη Robyn να καλέσει τη Σάγια Γκρέι ως support act στην επερχόμενη συναυλία της στο O2 Arena του Λονδίνου. Ασφαλώς, υπάρχουν πολλά κορίτσια σήμερα που σπρώχνουν μπροστά την ποπ. Η διαφορά είναι ότι η Σάγια επιχειρεί κάτι τέτοιο χωρίς κάποια έκδηλη φιλοδοξία να γίνει διάσημη, χωρίς να ανεβάζει σέξι φωτογραφίες στα σόσιαλ ή εικόνες που τη δείχνουν να τρώει. Στο τέλος της ημέρας είναι απλώς μια μπασίστρια που τραγουδάει.
Fred again..
Μήπως «κλέβουμε» λίγο συμπεριλαμβάνοντας τον Fred again.. σε ένα κείμενο με ανερχόμενους μουσικούς; Έχει ήδη γευτεί την επιτυχία. Από την άλλη, το καλλιτεχνικό του όνομα προμηνύει ότι θα ασχολούμαστε μαζί του ξανά και ξανά. Ο Φρεντ είναι το παιδί που στα 16 συνεργάστηκε με τον Μπράιαν Ίνο. Είναι ο Βρετανός μουσικός που πριν από δύο χρόνια έστησε μια μυστική συναυλία στη λίμνη Βουλιαγμένης, ο DJ που χτυπιέται πάνω από την κονσόλα, δημιουργώντας μουσική σε πραγματικό χρόνο, o νεαρός που φοράει σχεδόν πάντα μαύρα και λευκά, όπως επιτάσσει η μόδα της εποχής. «Είναι από τα αγόρια που νιώθεις ότι, αν τα πλησιάσεις, δεν θα μυρίζουν κολόνια, αλλά μαλακτικό», μου λέει μια φίλη.
Το όνομά του έρχεται από μια φράση που ακούγεται στην ταινία του Σκούμπι Ντου («I’m Fred again!»). Η νέα του συλλογή έχει τίτλο USB. Φαίνεται χαρούμενος, ξέγνοιαστος – και με κομμάτια όπως το Places to be συνδυάζει κάτι ρομαντικό με τη σπίντα του 21ου αιώνα, τη χάουζ με την ποπ, τις μεγάλες πολυκατοικίες με τους γαλάζιους ουρανούς που τις προσέχουν. Μαζί με τον Jamie XX, μας υπενθυμίζει ότι η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να διαθέτει ευαισθησία, φαντασία και λόγο ύπαρξης σε ένα κλειστό δωμάτιο. Πιθανότατα τον βοηθάει το γεγονός ότι είναι πιανίστας με κλασική παιδεία. Διαβάζω μια φράση του στο musicradar.com: «Όσον αφορά την αντήχηση, τον συμπιεστή, το EQ, όλα αυτά τα πράγματα, θα έλεγα απλώς διαγράψτε τα πάντα εκτός από… Διαλέξτε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, δεν έχει σημασία τι θα διαλέξετε. Όλα είναι υπέροχα. Διαλέξτε ποιο σας αρέσει περισσότερο στον ήχο, δουλέψτε μέσα σε αυτό και έπειτα επικεντρωθείτε στη σύνθεση τραγουδιών».
Πίσω στο 2020, σε μια τραυματική για όλους μας χρονιά, ο Fred again.. συζητούσε με την DJ The Blessed Madonna για τις συνέπειες της πανδημίας. «Έχουμε χάσει τον χορό», του είπε εκείνη σε κάποια φάση. Η φράση της απομονώθηκε, δίνοντας το βασικό sample και τον τίτλο του Marea (we ’ve lost dancing). Πρόκειται για το πιο δημοφιλές κομμάτι του Fred again.. μέχρι σήμερα. Ένα χορευτικό track που τελικά συνδέθηκε με την επιστροφή των νέων ανθρώπων στο clubbing και την εξωστρέφεια. Κουλ, ανεβαστικό και γεμάτο ζωή, με έναν τρόπο που μόνο η καινούργια μουσική μπορεί να πετύχει.
Geese
Το indie ροκ δεν κινδυνεύει πια, το έσωσαν οι Geese. Tέσσερα παιδιά από το Μπρούκλιν, έτοιμα να αναμετρηθούν με τη ματαιότητα ενός είδους που δεν εξελίσσεται, δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλάζει όμως τη βεβαιότητα των δισκογραφικών στελεχών ότι, για να γραφτεί μια επιτυχία σήμερα, χρειάζονται πέντε παραγωγοί, τρεις συνθέτες, δύο samples και ένα ΑΙ. Oι Geese γνωρίστηκαν στο σχολείο. Είναι τέσσερις δεμένοι μουσικοί, που όποιος τους είδε λάιβ στο εξωτερικό γύρισε παραμιλώντας. Το πρόσφατο σκάνδαλο ότι έγιναν διάσημοι μέσα από «πονηρές» διαδικτυακές καμπάνιες, οι οποίες σε εμφανίζουν εκεί όπου κανένας δεν σε ψάχνει, είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι έγιναν όντως διάσημοι – τίποτα περισσότερο.
Τι κάνει, λοιπόν, τους Geese ξεχωριστούς; Κατ’ αρχάς έχουν τον Κάμερον Γουίντερ. Έναν 24χρονο ο οποίος αυτή τη στιγμή κρατάει τον κόσμο στα χέρια του, με κατεβατά από παραληρηματικούς στίχους, μια φωνή η οποία συνδέει τον Νικ Κέιβ με τον Ρούφους Γουεϊνράιτ, μια απάθεια στο πρόσωπο και χιλιάδες ιδέες στο κεφάλι. Έχουν επίσης τον Μαξ Μπασίν, από τους πιο ευφάνταστους ντράμερ στο ροκ σήμερα. Τα τραγούδια τους είναι μικρές εκρήξεις αδρεναλίνης, μονόπρακτα στα οποία δεν συμβαίνει κάτι σαφές και συγκεκριμένο, συνοπτικές αποδόσεις μπερδεμένων συναισθημάτων για μοντέρνα παιδιά που έχουν βαρεθεί τόσο την ποίηση, όσο και την κυριολεξία. Δεν έχει τόση σημασία τι μας λέει ο Κάμερον Γουίντερ ή αν έχει κάτι να πει. Η πάσχουσα φωνή του υψώνεται πάνω από τα νοήματα και σέρνεται στις λέξεις, σαν να θέλει να τις ξεθωριάσει.
Οι Geese ξεκίνησαν πριν από δέκα χρόνια. Το μεγάλο μπαμ, βέβαια, έγινε το περασμένο φθινόπωρο με το τέταρτο άλμπουμ τους, Getting Killed. Στο μεταξύ, ο Γουίντερ είχε ήδη εγκωμιαστεί για το σόλο ντεμπούτο του, Heavy Metal, αλλά και για τα ροκ κονσέρτα που δίνει μόνος στο πιάνο (ένα εκ των οποίων κινηματογραφήθηκε πρόσφατα από τον Πολ Τόμας Άντερσον). Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν οι Geese θα καταφέρουν να μην ξελογιαστούν από τη δημοσιότητα και το hype. Όταν ο τραγουδιστής της μπάντας σου βγαίνει ραντεβού με την Ολίβια Ροντρίγκο και η κιθαρίστρια περπατάει στο catwalk με ρούχα Givenchy, εσύ θα κάτσεις να κάνεις εξάσκηση στα πιατίνια;
Reckonwrong
Ένα συννεφιασμένο κυριακάτικο μεσημέρι σε βρίσκει σπίτι, να ετοιμάζεις το γεύμα σου χωρίς όρεξη για βόλτα. Αυτή είναι η κατάλληλη συνθήκη για να ακούσεις το άλμπουμ How long has it been? του Reckonwrong, έναν δίσκο δωματίου, από τους καλύτερους που έχουμε ακούσει τελευταία. Ο Άλεξ Πέρινγκερ, όπως είναι το πραγματικό όνομα αυτού του Βρετανού δημιουργού, συστήθηκε πριν από έντεκα χρόνια φτιάχνοντας χορευτική μουσική για τα underground κλαμπ του Λονδίνου. Κανείς δεν του έδωσε σημασία. H τελευταία κυκλοφορία του ήρθε το 2018 – έπειτα, τίποτα. Τα χρόνια περνούσαν, μια πανδημία άλλαζε τις ζωές όλων μας, η Αγγλία δοκιμαζόταν από το Brexit, ώσπου τον περασμένο Απρίλιο ο Πέρινγκερ επανήλθε με το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ο τίτλος του, How long has it been?, πιθανότατα σχολιάζει όλα αυτά τα χρόνια της απραξίας.
Με ένα Rhodes ηλεκτρικό πιάνο στο επίκεντρο και τις βαρύτονες ερμηνείες του, ο Reckonwrong θυμίζει κάτι παλιές, αποφορτισμένες καταθέσεις του Μπράιαν Ίνο (κυρίως στον τρόπο που τραγουδάει). O Guardian βαθμολόγησε τον δίσκο με 5 αστέρια και εντοπίζει ακόμα μία επιρροή: το ήρεμο δράμα του Ρόμπερτ Γουάιατ. Επί της ουσίας πρόκειται για μπαλάντες, οι οποίες μεταδίδουν συναίσθημα ακριβώς επειδή δεν το υπερτονίζουν. Οι τόνοι παραμένουν χαμηλοί έως το τέλος. Λίγο μετά τη μέση, το ομώνυμο κομμάτι μπορεί να χαρακτηριστεί και χορευτικό, αλλά μη φανταστείτε ότι θα στηθεί κανένα πάρτι. Ακόμα και σε αυτή την εξωστρεφή στιγμή, ο δίσκος αναδίδει μια ψυχρότητα Κοπεγχάγης.
Καθώς γράφονται αυτές οι λέξεις, ο Reckonwrong μετράει μόλις 165 followers στο Instagram. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι χρειάστηκε να κυκλοφορήσει μόνος το ντεμπούτο του – ένα ακόμα δείγμα ότι στη μουσική βιομηχανία του 2026 κάτι δεν πάει καλά. ΟΚ, είναι σαφές ότι η μουσική του δεν φτιάχτηκε για τα ραδιόφωνα και τα φεστιβάλ, ωστόσο η υπέροχη γαλήνη της (που δεν είναι μελαγχολία) σκορπίζει ένα λευκό χρώμα, καθαρό, φωτεινό, ουσιαστικό.
Angine de Poitrine
Στις 14 Ιουλίου, οι Angine de Poitrine θα ανοίξουν τη συναυλία του Τζακ Γουάιτ στο Τορόντο. Μόλις τελειώσουν, θα πακετάρουν τα όργανα και θα κατευθυνθούν τριάμισι χιλιόμετρα βόρεια, στο Mod Club, για μία ακόμα εμφάνιση που θα πραγματοποιηθεί το ίδιο βράδυ. Τέτοια είναι η ζήτηση. Επίσημα αναγνωρισμένοι ως η πιο viral μπάντα των ημερών στο Spotify, «λουσμένοι» με εγκώμια από ροκ σελέμπριτι όπως ο Ντέιβ Γκρολ και o παρουσιαστής Ρικ Μπιάτο (ο οποίος ανέβασε ολόκληρο βιντεάκι με τίτλο «Παρακαλώ σταματήστε να μου στέλνετε γι’ αυτούς»), οι Angine de Poitrine προκαλούν γενικό ενθουσιασμό. Το ότι ακόμα δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε το όνομά τους κάθε φορά που θέλουμε να τους αναφέρουμε σε μια συζήτηση, δεν φαίνεται να επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο τη φρενήρη πορεία τους.
Όλα άρχισαν τον περασμένο Φλεβάρη, με μια περφόρμανς στον σταθμό KEXP. Δύο μασκοφόροι μουσικοί (ντράμερ και κιθαρίστας), βαμμένοι με ασπρόμαυρες κουκκίδες, προσέφεραν κάτι αληθινά φρέσκο σε ήχο και θέαμα. Σαν μοντέρνα εκδοχή των White Stripes. Σαν αποκριάτικο αστείο, που σοβαρεύει απότομα όταν αφιερώνεις λίγα λεπτά για να τους ακούσεις. Πρόκειται για ένα βιντεάκι που, αν μη τι άλλο, όταν το δεις, θέλεις κάπου να το στείλεις. Λίγες εβδομάδες μετά, το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Vol.II εδραίωσε τη θέση τους στο μουσικό στερέωμα (αν και η αλήθεια είναι πως, όταν τους ακούς χωρίς να τους βλέπεις, μπορεί και να βαρεθείς λίγο).
Το είδος τους αποκαλείται math rock. Ροκ με παράξενους, μη τυπικούς ρυθμούς, συγκοπές και εκτεταμένες συγχορδίες. Ένα αρκετά δημοφιλές βίντεο στο διαδίκτυο τιτλοφορείται «Πώς οι Angine de Poitrine χρησιμοποιούν τη μικροτονικότητα». Με άλλα λόγια, μια μπάντα που αρχικά σού δίνει την αίσθηση ότι απλώς βρήκε έναν τρόπο να αποσπάσει την προσοχή, καταλήγει να διευρύνει την αντίληψή σου για τη μουσική και τα όρια του ροκ. Επί της ουσίας, πρωτοπόροι δεν είναι. Ωστόσο φέρνουν ένα δύστροπο υποείδος στο προσκήνιο, ανακατεύοντας μια τράπουλα που συνήθως για κόκκινο άσο έχει μόνο τη ρετρολαγνεία. Να σημειωθεί εδώ ότι έρχονται από το μακρινό Κεμπέκ του Καναδά. Κανείς δεν έχει δει τα πρόσωπά τους, κανείς δεν τους έχει ακούσει να μιλάνε, παρά μόνο μέσα από παράξενες κραυγές. «Όταν ανακοινώσουν περιοδεία σε όλο τον κόσμο, ελπίζω να αποσαφηνίσουν σε ποιον κόσμο», γράφει κάποιος στα σχόλια του YouTube. Το πάρτι μόλις ξεκίνησε.
