Πολύ πριν το Game of Thrones κατακτήσει το παγκόσμιο ίντερνετ και μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας, υπήρχε μια σειρά που κρατούσε «καρφωμένη» την υφήλιο μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες. Όχι, δεν είχε ανάγλυφους χαρακτήρες και εντυπωσιακά κλιφχάνγκερ ούτε διεκδικούσε δάφνες ποιότητας για τις ερμηνείες της· το ακριβώς αντίθετο.
Διέθετε, όμως, άλλα, πολύ δυνατά «χαρτιά»: καλογυμνασμένα σώματα, φλογερές καμπύλες, βασανιστικά αργά σλόου μόσιον στις ατέλειωτες αμμουδιές της Καλιφόρνια και κατακόκκινα μαγιό που αγκάλιαζαν τα προαναφερθέντα κορμιά. Με αρχηγό τον Μιτς Μπιουκάναν (Ντέιβιντ Χάσελχοφ) και ένα καστ χαρακτήρων επιλεγμένων ξεκάθαρα για το πώς «γράφουν» στον φακό –με πρώτη και καλύτερη την Πάμελα Άντερσον–, το Baywatch ήταν το απόλυτο τηλεοπτικό χιτ των ’90s. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε το 1996 να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ τηλεθέασης: κάθε εβδομάδα 1,1 δισ. (!) άνθρωποι παρακολουθούσαν τα επεισόδια της σειράς σε 142 χώρες, «επίδοση» που παραμένει μέχρι σήμερα ακατάρριπτη.
Προφανώς, κανείς δεν περίμενε ότι ένα τηλεοπτικό σόου για τους ναυαγοσώστες της Δυτικής Ακτής θα γνώριζε τέτοια επιτυχία. Και όμως, τα κόκκινα μαγιό κυριάρχησαν για έντεκα ολόκληρες σεζόν (1989-1999), έγιναν σύμβολο για την ποπ κουλτούρα και αποτέλεσαν, σύμφωνα με τους New York Times, το πιο «διεισδυτικό εξαγώγιμο προϊόν των ΗΠΑ», παρά το γεγονός ότι δεν κέρδισαν ποτέ ένα βραβείο και οι κριτικές που λάμβαναν ήταν πάντα, μα πάντα αρνητικές.
Εντυπωσιακό; Ρηχό; Εντυπωσιακά ρηχό; Ναι και στα τρία. Ήταν, όμως, η κορυφή ενός παγόβουνου σε μια εποχή που τις τάσεις όριζαν τα «lifestyle περιοδικά» και η μεγαλύτερη αγωνία μας ήταν αν είμαστε ή όχι «κουλ». Στα ’90s, όλα τα προβλήματα του Δυτικού Κόσμου έμοιαζαν κρυμμένα κάτω από το χαλί, καθώς η πραγματικότητά μας είχε πασπαλιστεί με τόνους από γκλίτερ και γκλάμουρ. Έτσι, το Baywatch, ακροβατώντας κάπου ανάμεσα στο κιτς, το καλτ και το ανερυθρίαστα σέξι, μας έδινε αυτό ακριβώς που θέλαμε: μια fast food φαντασίωση, ένα «οφθαλμόλουτρο» χωρίς πολλές πολλές δεύτερες σκέψεις. (Να σημειώσουμε εδώ ότι το κοινό της σειράς ήταν –ποιος θα το περίμενε;– κατά 60% γυναικείο.)
Τι δουλειά έχει, όμως, στο 2026 το Baywatch; Αν αναλογιστούμε τον καταιγισμό νοσταλγίας που βιώνουμε, και παρά το γεγονός ότι το 2017 είχαμε μια μάλλον αποτυχημένη ταινία με πρωταγωνιστή τον Ντουέιν «The Rock» Τζόνσον, το reboot της σειράς μάλλον άργησε. Τώρα, το δίκτυο Fox έχει ανακοινώσει τη μεγάλη επιστροφή των κόκκινων μαγιό και μάλιστα διοργάνωσε μια ανοιχτή οντισιόν για να βρεις τους νέους του πρωταγωνιστές. Το αποτέλεσμα; 14.000 άνθρωποι, από κάθε μήκος και πλάτος της Γης, εμφανίστηκαν στις δοκιμές για μια θέση στον τηλεοπτικό ήλιο του Baywatch, με την ελπίδα να γίνουν ο νέος Μιτς και η νέα Σι-Τζέι Πάρκερ.
14.000 άνθρωποι, από κάθε μήκος και πλάτος της Γης, εμφανίστηκαν στις δοκιμές διεκδικώντας μια θέση στο καστ της καινούργιας σειράς, με την ελπίδα να γίνουν ο νέος Μιτς και η νέα Σι-Τζέι Πάρκερ.
Μετά το κίνημα του #MeToo και την έκρηξη της woke κουλτούρας, είναι μάλλον ειρωνικό το γεγονός ότι κάτι που μοιάζει «κολλημένο» στη δεκαετία του 1990, τότε δηλαδή που η έννοια της «πολιτικής ορθότητας» ήταν απλώς ένα βαρετό πλαίσιο με το οποίο σχεδόν κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί, επιστρέφει δριμύτερο. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι αυτό γίνεται μέσα από ένα τηλεοπτικό δίκτυο που είναι φίλα προσκείμενο προς τον Ντόνανλτ Τραμπ, τον άνθρωπο που έχει σμπαραλιάσει κάθε έννοια του πολιτικώς ορθού. Θα έπρεπε, άραγε, να μας θορυβήσει η επιστροφή του Baywatch ως ένα πισωγύρισμα σε εποχές που νομίζαμε ότι είχαν περάσει ανεπιστρεπτί; Σε καμία περίπτωση. Άλλωστε, είναι μάλλον αστείο να εξαντλήσουμε την αυστηρότητά μας απέναντι στη «σέξι τσιχλόφουσκα» που πρεσβεύει η σειρά. Σήμερα, έχουμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από αυτό.
Και δεν χρειάζεται να φτάσουμε στον κίνδυνο για πυρηνικό όλεθρο ή την παγκόσμια σύρραξη. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο περιεχόμενο που καταναλώνουμε μέσω των σόσιαλ μίντια: τοξικότητα, πολυδιάσπαση, μοναξιά και κάθε λογής ακρότητες στη μορφή doomscrolling, υπό την επίβλεψη ενός αλγορίθμου. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να βλέπουμε φαντάσματα όσον αφορά το reboot του Baywatch. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια επιστροφής σε άλλες, πιο ανέμελες –ή μήπως πιο αφελείς;– εποχές. Λίγη αστερόσκονη από ένα αμερικανικό όνειρο που έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.
