Τους Tony & The Kiki, που κάνουν χαμό στα social media με το γκλαμ ροκ στιλ τους, τους είδα και τους άκουσα σε reels στο Instagram να τραγουδούν το «Holy XTC» και διασκευές σε anthems όπως το «Holding out for a hero» της Μπόνι Τάιλερ ή το «Tell it to my heart» της Τέιλορ Ντέιν, υπό τη λεζάντα: «my music isn’t even trending so if you’re seeing this your algorithms built different». Έπαθα πλάκα. Στα posts τους έχουν κάνει λάικ ή και repost από τη Νάνσι Σινάτρα (ναι, ζει) και τη Σίντι Λόπερ έως τη Lady Gaga, ενώ στο TikTok μετράνε 2,5 εκατομμύρια «καρδούλες».
Τους έστειλα ένα email ζητώντας τους να τους γνωρίσω καλύτερα και λίγες μέρες μετά πέτυχα το ντουέτο των Άντονι Αλφάρο και Ρόντνεϊ Μπους στη μέση της ερήμου, κάπου στην Καλιφόρνια, να χαμογελούν καθισμένοι σε μια βεράντα. Την προηγούμενη μέρα είχαν παίξει σε έναν γάμο, την επομένη θα πήγαιναν στο Χιούστον για να συμμετάσχουν σε ένα γκαλά στήριξης της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας.
Παίζετε σε γάμους;
Α.Α. Όχι, το κάναμε κατ’ εξαίρεση. Μας ρωτάει πολύς κόσμος αν παίζουμε σε γάμους αλλά είμαστε ροκ μπάντα και παίζουμε σε ροκ κλαμπ που ο κόσμος έχει ψιλομεθύσει, περνάει ωραία και έρχεται με τα τζιν, τα σνίκερ και τις παγιέτες του να ακούσει τη μουσική μας. Όχι σε events που απαιτείται να φοράει κανείς επίσημο ένδυμα και του σερβίρουν το δείπνο του σε τρία πιάτα.
Πώς γνωριστήκατε;
Ρ.Μπ. Στο πανεπιστήμιο. Εγώ ήμουν στο Μπέρκλεϊ και ο Τόνι στο Ωδείο της Βοστώνης. Είναι το ένα δίπλα στο άλλο και είχα αναλάβει να κάνω τη διεύθυνση της μουσικής σε μια φοιτητική παραγωγή του «Rocky Horror Picture Show», στην οποία έπαιζε ο Τόνι. Γίναμε αμέσως φίλοι αλλά ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί όταν μετακομίσαμε στη Νέα Υόρκη, μετά από τρία χρόνια.
Α.Α. Και γύρω στο 2017 είπαμε ότι θέλουμε να αρχίσουμε να γράφουμε τη δική μας μουσική. Στην αρχή απλώς κάναμε εμφανίσεις όπου βρίσκαμε, λέγοντας τραγούδια άλλων.
Πόσων χρονών είστε;
Α.Α. Μπαρδόν;
Ρ.Μπ. Μπαρδόν;
Α.Α. Λοιπόν, εγώ είμαι κάπου ανάμεσα στα 25 και στον θάνατο. Οκέι, είμαι 34.
Ρ.Μπ. Ναι, τι λέγαμε;
Τίποτα σημαντικό… Πού είναι η βάση σας;
Α.Α. Στο Κουίνς, στη Νέα Υόρκη. Εγώ γεννήθηκα εκεί και πλέον έχω επιστρέψει. Ο Ρόνι είναι από τα βόρεια της Νέας Υόρκης, τώρα μένει στο Μανχάταν. Μου αρέσει που έχουμε το Κουίνς ως βάση γιατί προσφέρεται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις και τα πράγματα: Με το ότι είμαστε οι queens (βασίλισσες) της Νέας Υόρκης, με την μπάντα των Queen και με το γεγονός ότι αυτό το μέρος είναι ένα από τα πιο πολυπολιτισμικά μέρη στον κόσμο και εμείς, παρότι πλασαριζόμαστε ως γκλαμ ροκ μπάντα, στην πραγματικότητα αγκαλιάζουμε όλα τα μουσικά είδη τα οποία, με την ευρύτερη έννοια, μπορούν να περιγραφούν ως ροκ εν ρολ. Να σου πω, βέβαια, και ότι μένω σε μια γειτονιά στην Αστόρια που ο κόσμος την αποκαλεί «μικρή Αθήνα». Είναι σαν να είσαι στην Ελλάδα, έχει ελληνικά φαγητά, μαγαζιά με είδη βαπτίσεων κλπ. Επίσης, μικρός ήμουν σπασικλάκι και είχα μανία με την ελληνική μυθολογία, ενώ τη γάτα μου τη λένε Άρτεμη.
Μοιάζεις με Έλληνα.
Α.Α. Ναι, μου το λένε συχνά, αν και γενικά με σταματάνε στον δρόμο και μου μιλάνε σε διάφορες γλώσσες που δεν καταλαβαίνω. Η μητέρα μου είναι μισή Κουβανή και μισή Κολομβιανή, ενώ ο πατέρας μου έχει καταγωγή από τη Νικαράγουα και τη Σικελία.
Ας μιλήσουμε περί μουσικής. Τι επιρροές έχετε;
Α.Α. Πάντα αναφέρω μπάντες όπως τους Queen και τους Blondie επειδή είναι ροκ εν ρολ με έναν εμβληματικό τρόπο και την ίδια στιγμή το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει τα πάντα: ντίσκο, τζαζ, new wave, post punk, hard rock, παλιομοδίτικο ροκ εν ρολ. Από τους πιο σύγχρονους, θα πω τους Scissor Sisters. Μας αρέσει γενικά το γοητευτικό, διασκεδαστικό, glamorous, μεθυστικό και κάπως queer vibe που έχει τις ρίζες του στη νυχτερινή ζωή της Νέας Υόρκης. Μπορεί να μην είναι τόσο παρών πια ή να περιορίζεται, προφανώς, σε συγκεκριμένα κομμάτια της πόλης, αλλά θέλουμε με κάποιον τρόπο να το κρατήσουμε ζωντανό, να το πάμε από τα ’70s, τα ’80s και τα ’90s στο τώρα και να δημιουργήσουμε μουσική με την οποία να μπορεί να ταυτιστεί ο οποιοσδήποτε.
Το «kiki» στο όνομά σας έχει να κάνει με το «Let’s have a kiki» των Scissor Sisters;
Α.Α. Και ναι και όχι. Αφού αλλάξαμε μια σειρά από ονόματα όσο ήμασταν μια μπάντα που έπαιζε διασκευές, μου ήρθε το «Tony and The Kiki» επειδή, όπως λέει και το τραγούδι των Scissor Sisters, «a kiki is a party for calming all your nerves». Αποτελεί, δηλαδή, μια μάζωξη, ένα ασφαλές μέρος όπου μπορεί κανείς να περάσει καλά, να λύσει τα μαλλιά του, να βγάλει το σουτιέν του, να μιλήσει με τους φίλους του. Στην περίπτωσή μας, το «kiki» είναι οι ζωντανές μας εμφανίσεις. Παρ’ όλα αυτά, καθώς είμαι από τη Νέα Υόρκη, δεν άκουσα πρώτη φορά τη λέξη «kiki» στο τραγούδι των Scissor Sisters. Ο κύριος λόγος ύπαρξης του «kiki» στο όνομά μας, επίσης, είναι άλλος και αρκετά προσωπικός. «Kiki» φώναζα όταν ήμουν πολύ μικρός έναν θείο μου, που στην πραγματικότητα τον έλεγαν Τζίμι, επειδή δεν μπορούσα να προφέρω το όνομά του. Αυτός ο θείος μου πέθανε από επιπλοκές του HIV-AIDS και, αν δεν μου είχε στερηθεί, θα μπορούσε να έχει υπάρξει, κατά κάποιον τρόπο, ο queer ενήλικας που θα μπορούσα να έχω ως πρότυπο. Το να υπάρχει στο όνομά μας αποτελεί έναν τρόπο να τιμάμε και εκείνον και όσους σαν εμάς προηγήθηκαν πριν από εμάς. Όπως μπορείς να δεις, είμαστε πολύ ελεύθεροι άνθρωποι, εγώ είμαι πολύ gender expansive και αυτό είναι κάτι που δεν ήταν απαραίτητα εύκολο να είναι κανείς τις παλαιότερες ημέρες.
Στο νέο σας EP, το «Fornication Under Consent of Queens», περιλαμβάνεται το «Holy XTC», μέσω του οποίου σας ανακάλυψα. Για πείτε μου δυο λογάκια γι’ αυτό…
Α.Α. Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω; Λοιπόν, είχα μια σχέση η οποία είχε φτάσει σε ένα σημείο που έπρεπε να λάβει τέλος, επειδή το άτομο με το οποίο ήμουν μαζί ήταν πολύ θρησκευόμενο και αντιλήφθηκε ξαφνικά ότι με το να είναι σε μια queer σχέση, σε μια σεξουαλική σχέση, έβγαινε από τον δρόμο της αγιοσύνης. Ξέρεις, κι εγώ είχα καθολική ανατροφή. Αυτό που θέλω, λοιπόν, να πω με το «Holy XTC» είναι το ότι οποιαδήποτε έκφραση αγάπης μπορεί να είναι θεϊκή και ιερή, αν πηγάζει από μια αγνή καρδιά. Η πλάκα, επίσης, είναι ότι αρχικά το ηχογραφήσαμε σαν το «Rolling in the deep» της Αντέλ αλλά κάτι δεν μας κόλλαγε. Εγώ, παρ’ όλα αυτά, επειδή πίστευα πραγματικά στους στίχους του, ήξερα ότι «κάτι» θα γινόταν με αυτό το τραγούδι.
Έστυψα λοιπόν το μυαλό μου ξανά και ξανά, βούτηξα στη σκηνή του CBGB των τελών της δεκαετίας του 1970 και των αρχών του ’80, στους Blondie, στην Πάτι Σμιθ, στους Talking Heads, αλλά και στις πρώτες δουλειές του Πρινς. Έτσι μόνο έπιασα την αίσθηση που ήθελα, το γκρουβάρισμα του μπάσου, το ριφ της κιθάρας και μετά το τραγούδι απλώς προέκυψε. Νομίζω ότι κλείνει μέσα του με τον καλύτερο τρόπο αυτό που κάνουμε: Είναι funky, δραματικό, οπερατίζει, έχει πολύ «attitude» και σεξαπίλ.
Το είδα και το άκουσα σε ένα από αυτά τα reels που ανεβάζετε στο Instagram με τη λεζάντα «my music isn’t even trending so if you’re seeing this your algorithms built different». Τι ρόλο έχουν παίξει τα social media στο να φτάσει η μουσική σας σε περισσότερα αυτιά;
Α.Α. Ξέρεις, ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβεις τι καπνό φουμάρουν οι Tony & Τhe Kiki είναι το να έρθεις να με δεις να παίζω με τον Ρόντνεϊ σε ένα ροκ κλαμπ στη Νέα Υόρκη. Τα social media, όμως, σε κάνουν προσβάσιμο σε όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν αρχίσαμε να «δειγματίζουμε» τη μουσική μας από αυτό το EP, βάλαμε στόχο να ανεβάζουμε σχεδόν σε καθημερινή βάση υλικό στα social media. Κάπως έτσι, δοκιμάζοντας τι «τραβάει», εγώ έγινα και «ειδικός στο μάρκετινγκ». Αυτές που μας «απογείωσαν», βέβαια, ήταν οι διασκευές που ανεβάζουμε.
Ας μείνουμε λίγο σε αυτές τις διασκευές.
Ρ.Μπ. Είναι σαν να τιμούμε τους καλλιτεχνικούς μας προγόνους διασκευάζοντας τα τραγούδια τους. Πολλά από αυτά, επίσης, έχουν ψυχαγωγικό χαρακτήρα και προσφέρουν μια διαφυγή από την πραγματικότητα, τη στιγμή που το feed του κόσμου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτο με δυσάρεστα γεγονότα, ειδικά στην Αμερική αλλά και γενικότερα στον πλανήτη.
Έχετε κάποια αγαπημένη διασκευή;
Ρ.Μπ. Δεν ξέρω… Νομίζω, πάντως, ότι πραγματικά απολαμβάνω το «I think we’re alone now» της Τίφανι.
Α.Α. Ναι, το παίζουμε και λάιβ και έχει πλάκα. Πιστεύω ότι οι στίχοι του, που μοιάζουν κωδικοποιημένοι, αφηγούνται μια πολύ queer ιστορία. Επίσης μου αρέσει επειδή μπορώ να κάνω επίδειξη της φωνητικής μου έκτασης από την αρχή ήδη του τραγουδιού!
Πώς σας φαίνεται η κατάσταση στην Αμερική, σε πολιτικό επίπεδο;
Ρ.Μπ. Απαίσια. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω πέραν του ότι όλα πάνε κατά διαόλου.
Α.Α. Δεν είναι καλά τα πράγματα, καθόλου καλά. Και ο ρόλος εμάς των καλλιτεχνών, αν και νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου, είναι να απαλύνουμε όσο μπορούμε τα βάσανα που βιώνουν οι άνθρωποι, να τους δίνουμε ελπίδα. Θα ήθελα να μας βλέπει ο κόσμος και να λέει «ουάου, ό,τι κι αν γίνεται με την κοινότητά τους, αυτοί μπορούν και παραμένουν τόσο ελεύθεροι, χαρούμενοι και τολμηροί». Ίσως αυτό να τους δώσει την έμπνευση να είναι κι εκείνοι ελεύθεροι, χαρούμενοι και τολμηροί, ό,τι κι αν περνάνε.
Ας μιλήσουμε και περί μόδας. Άντονι, έχεις πολύ στιλ.
Α.Α. Σ’ ευχαριστώ. Ντύνομαι μόνος μου και ντύνω και την μπάντα. Πιστεύω ότι με μαγνητίζουν τα αλλόκοτα, εκκεντρικά ρούχα επειδή κάνουν μία πολιτική δήλωση χωρίς να είναι μία πολιτική δήλωση. Το καλύτερο πράγμα που μας συμβαίνει τώρα που είμαστε σε περιοδεία είναι το ότι στις συναυλίες μας έρχονται άνθρωποι ντυμένοι με παγιέτες, με αστέρια ζωγραφισμένα στο πρόσωπό τους, με αϊλάινερ ή περούκες.
