Ήταν αρχές Σεπτέμβρη του 2025, όταν στις οθόνες των κινητών μας εμφανίστηκε μια παράδοξη αγγελία. «Προσεχώς σπίτια» προμήνυε τότε η ανάρτηση με έντονα κόκκινα γράμματα, όμοια με αυτά των συνήθων ενοικιαστηρίων. «Εδώ, λοιπόν, θα βλέπετε σπίτια, όλων των τάξεων και των μεγεθών. Πολλά θα πωλούνται και άλλα τόσα θα ενοικιάζονται. Θα είναι μικρά, μεγάλα, ρετιρέ, υπόγεια, κάποια ανακαινισμένα, άλλα χρέπια, κι ελπίζω αρκετά να είναι “του ονείρου” όπως λέω συχνά», έγραφε η λεζάντα. Έτσι μας συστήθηκε το δημοφιλές πλέον μεσιτικό προφίλ «Κορίτσι για σπίτι», που σήμερα μετρά περίπου 14,4 χιλιάδες ακολούθους. Στην περιγραφή του διαβάζουμε πως ο στόχος είναι «να κάνει τα μεσιτικά ξανά cool».
Η ίδια ξεκίνησε να ασχολείται με τα σπίτια περίπου το 2020, στη μετά Covid εποχή, σε μια απόπειρα αλλαγής καριέρας. «Δεν ήξερα αν θα πετύχει, ούτε είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, αλλά τελικά με κέρδισε», αποκαλύπτει, εξιστορώντας παράλληλα την πρώτη της επαφή με το επάγγελμα. «Τότε δούλευα στα Εξάρχεια, οπότε μπήκα κατευθείαν σε ωραία σπίτια. Θυμάμαι πως το πρώτο σπίτι που επισκέφτηκα βρισκόταν σε έναν όμορφο πεζόδρομο. Του είχαν κάνει μια ήπια ανακαίνιση, χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα και διατηρώντας κάποια από τα στοιχεία του διαμερίσματος όπως ήταν και παλαιότερα. Μόλις άνοιξα την πόρτα, δεν περίμενα να αντικρίσω μια τέτοια εικόνα· φανταζόμουν πως θα έβλεπα χρέπια, αλλά να που τελικά υπήρχαν όμορφα σπίτια στην Αθήνα». Έκτοτε, στόχος της έγινε να αναδείξει αυτή την κρυφή ομορφιά των αθηναϊκών σπιτιών και, απ’ ό,τι φαίνεται, τα κατάφερε.
Η σημασία της λεπτομέρειας
«Θέλησα να παρουσιάσω τα σπίτια με έναν τρόπο διαφορετικό, πέρα από τα τετραγωνικά, τον αριθμό δωματίων και τα τεχνικά χαρακτηριστικά. Για μένα ήταν πιο σημαντικό το πώς νιώθεις μέσα σε ένα σπίτι. Αυτό μεταφράστηκε σε μια προσπάθεια να φωτογραφίζω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα διαμερίσματα που διαχειρίζομαι, με άξονα το πώς φαντάζομαι εγώ τη ζωή εκεί». Μια επίσκεψη στο προφίλ της αρκεί για να το διαπιστώσετε. Καμπυλωτές σκάλες, μεταλλικές λεπτομέρειες στο εσωτερικό μιας πόρτας, περίεργα σχέδια στα μωσαϊκά και πολύ χρώμα. «Αυτές οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν ένα σπίτι ξεχωριστό, όχι ο όγκος και οι χώροι του. Όταν εγώ στέκομαι στο πώς πέφτει το φως στο παρκέ, είναι κάτι που όποιος μπει εν τέλει στο σπίτι θα το παρατηρεί καθημερινά».
Αέρας παλιάς Αθήνας
«Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει κανείς σπίτι στην Αθήνα του 2026. Υπάρχει πολλή πληροφορία και συχνά ο τρόπος παρουσίασης είναι λάθος. Πρέπει να μπορείς να βλέπεις τα όμορφα στοιχεία που μπορεί να κρύβει ένα σπίτι και, πάνω απ’ όλα, να ξέρεις τι ψάχνεις». Τα ακίνητα που υπάρχουν στον λογαριασμό της αποπνέουν έναν αέρα παλιάς Αθήνας, ενώ την ίδια στιγμή στο λεκανοπέδιο της Αττικής επικρατεί οικοδομική φρενίτιδα. «Υπάρχει σίγουρα ο κόσμος που αναζητά ολοκαίνουργια διαμερίσματα και την τελευταία λέξη της τεχνολογίας ή της αρχιτεκτονικής, αλλά όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που αναζητούν σπίτια που έχουν κάτι το ξεχωριστό. Η τάση έχει επιστρέψει στο βίντατζ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει χαθεί η άνεση. Αντιθέτως, αυτή βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο».
Επιστροφή στην ομορφιά
Παρκέ πατώματα, έντεχνα μωσαϊκά, ξύλινα κουφώματα και μαρμάρινοι νεροχύτες ορίζουν σήμερα εκ νέου τους κανόνες του interior design. Τα σπίτια ανακαινίζονται και διακοσμούνται με την επαναχρησιμοποίηση των πρώτων υλών που υπήρχαν εντός τους. «Πολλοί ενθουσιάζονται με το που αντικρίζουν ένα μωσαϊκό. Πρόκειται για τεχνικές που κινδυνεύουν να χαθούν και που τώρα αντιμετωπίζονται με αξία έργου τέχνης. Υπήρξε μια περίοδος απαξίωσης οποιουδήποτε πράγματος ή αισθητικής μάς θύμιζε το σπίτι της γιαγιάς μας. Αυτή η επιστροφή στο παρελθόν είναι και μια επιστροφή στην ομορφιά. Τα περισσότερα σύγχρονα κτίσματα σχεδιάστηκαν με άξονα την πρακτικότητα, και έτσι χάθηκε στις περισσότερες περιπτώσεις ο ιδιαίτερος χαρακτήρας ενός σπιτιού. Παράλληλα, τα παλιά διαμερίσματα και η διαρρύθμισή τους μιλούν για το πώς ήταν η κοινωνία κάποτε. Από τα δωμάτια υπηρεσίας και τα καλά σαλόνια μέχρι το γεγονός πως τα υπνοδωμάτια βρίσκονταν στο μπροστινό μέρος γιατί ο προσανατολισμός θεωρούνταν καλύτερος, κάθε κομμάτι του σχεδιασμού είχε από πίσω σκέψη».
«Πολλοί ενθουσιάζονται με το που αντικρίζουν ένα μωσαϊκό. Πρόκειται για τεχνικές που κινδυνεύουν να χαθούν και που τώρα αντιμετωπίζονται με αξία έργου τέχνης».
Πόρτα, πάτωμα, ταβάνι
Της ζητάω να μου χαρτογραφήσει τα κύρια στοιχεία που κάποιος αναζητά στα αθηναϊκά σπίτια. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μου απαντά πως το μωσαϊκό είναι με διαφορά το πιο περιζήτητο χαρακτηριστικό, ειδικά δε όταν περιέχει ιδιαίτερα χρώματα και σχηματισμούς. «Πολλές φορές, όταν ψάχνουμε με πελάτες διαμερίσματα προς ανακαίνιση, προσπαθούμε να δούμε μήπως κάτω από το πάτωμα κρύβεται κάποιο μωσαϊκό. Είναι αστείο αν σκεφτεί κανείς πως, μέχρι και πριν από δέκα χρόνια, το καλύπταμε με πλακάκια ή με καινούργια πατώματα». Οι μαρμάρινοι νεροχύτες και το πόσο ψηλοτάβανο είναι ένα σπίτι είναι τα επόμενα χαρακτηριστικά στη σειρά. «Σε ένα κλασικό σπίτι του ’60, το ύψος είναι 2,9 μ., ενώ σε μια σύγχρονη οικοδομή φτάνει το πολύ τα 2,7 μ. Μετά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι πόρτες εισόδου, που αντιμετωπίζονται από μόνες τους σαν έργα τέχνης, τα παλιά ασανσέρ και εκείνες οι χαρακτηριστικές ενδιάμεσες πόρτες με τα σχέδια στο τζάμι», καταλήγει.
Αυθεντικότητα και διαφορετικότητα
Η ίδια ξεχωρίζει τα κτίσματα της δεκαετίας του ’50, ως δείγματα ενός πρώιμου μοντερνισμού. Τη μεγαλύτερη ζήτηση, ωστόσο, μου αποκαλύπτει πως έχουν τα σπίτια του ’30 –τα οποία είναι και πολύ δύσκολο να βρεθούν– και του ’60. «Αν πρέπει να συνοψίσουμε αυτό που ψάχνουν οι περισσότεροι σήμερα, θα έλεγα πως είναι η αυθεντικότητα και η διαφορετικότητα. Οκτώ στους δέκα, όταν με προσεγγίζουν, μου λένε πως ψάχνουν ένα “ένα σπίτι με χαρακτήρα”». Ακόμα και στα μεγάλα περιοδικά διακόσμησης ή και σε δράσεις όπως το Open House, η κατεύθυνση είναι η ίδια. Η νοσταλγία και η βίντατζ αισθητική βρίσκονται πλέον παντού. «Ο μινιμαλισμός αποτελεί πια παρελθόν. Η προσωπική έκφραση είναι η νέα τάση», γράφουν τα σχετικά δημοσιεύματα.
Φωτεινό και ηλιόλουστο
Η Αρετή έχει διαπιστώσει πως, πέρα από αυτές τις εσωτερικές λεπτομέρειες ενός σπιτιού, ο κόσμος αναζητά και τα βίντατζ αντικείμενα που μπορεί κάποτε να υπήρχαν στους ίδιους αυτούς χώρους, με τους ξένους να δείχνουν μάλιστα ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά. Από το παλιό κούφωμα μέχρι το έπιπλο της γιαγιάς, αυτό που μάλλον αγοράζουμε σήμερα είναι οι ιστορίες. Βέβαια, δεδομένης της μεσιτικής κρίσης, δεν μπορώ να μην τη ρωτήσω αν εν τέλει πληρώνουμε (πιο) ακριβά αυτήν την παλιά Αθήνα. «Σίγουρα πληρώνουμε παραπάνω, όχι το παλιό κούφωμα, αλλά την αναπαλαίωση. Την προσπάθεια κάποιου να σεβαστεί και να διατηρήσει όλα αυτά τα όμορφα στοιχεία. Θα ήταν κρίμα οι επόμενες γενιές να έβλεπαν μόνο γκρι προκάτ μιλένιαλ σπίτια». Καθώς η συζήτησή μας φτάνει στο τέλος της, αναρωτιέμαι τι να σημαίνει τελικά αυτό το περιβόητο αθηναϊκό διαμέρισμα για την ίδια. «Είναι σίγουρα φωτεινό και ηλιόλουστο. Αν μιλάμε ιδανικά, τότε είναι και ψηλοτάβανο. Έχει ωραίο μωσαϊκό στην είσοδο και ιδιαίτερα ξύλινα πατώματα στα υπόλοιπα δωμάτια. Είναι μάλλον ένα σπίτι που, από τη στιγμή που θα μπεις στην πολυκατοικία μέχρι να φτάσεις να ξεκλειδώσεις την πόρτα του, νιώθεις πως κάθε βήμα είναι κομμάτι μιας εμπειρίας από τα παλιά».
Για περισσότερα σπίτια με χαρακτήρα, αναζητήστε το @koritsi.gia.spiti στο Instagram.
