«Ποιο Πάσχα, πέρα από εκείνο το πρώτο στην Ιερουσαλήμ, είχε ξημερώσει τόσο ζοφερά ή είχε φέρει λιγότερες ελπίδες στις καρδιές των ανθρώπων που είχαν δει την ανατολή του ήλιου εκείνη τη μέρα;», διαβάζουμε στο Blackwater: Η πλημμύρα (εκδ. Πατάκη) του Μάικλ ΜακΝτάουελ, που γράφτηκε το 1983. Το πρώτο από τα έξι μέρη της southern gothic σάγκας των δύο εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως μάς μεταφέρει στο Περδίδο της Αλαμπάμα το 1919, εκεί όπου τα πάντα έχουν βυθιστεί κάτω από τόνους μαύρου νερού, για να απλώσει μπροστά μας όλη τη «μυθολογία» του αμερικανικού νότου: πλούσιους γαιοκτήμονες, μαύρους υπηρέτες, ανθρώπους πρώτης και δεύτερης «κατηγορίας», μπόλικη δεισιδαιμονία. Εκείνο, όμως, που την κάνει τόσο «δυνατή» είναι η ολοένα και μεγαλύτερη αίσθηση απειλής που αναδύεται μέσα από την αφόρητη υγρασία των σελίδων του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να φέρνει στον νου την πρώτη σεζόν του True Detective.
Μιλώντας τώρα για φυλετικές διακρίσεις, η συλλογή Το σημάδι του θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου (εκδ. Μάγμα) αποτελεί μια εντυπωσιακή σύλληψη που πραγματώνεται μέσα από έξι ιστορίες –μεταξύ 1860 και 1930– γεμάτες ρατσιστικά στερεότυπα εκείνων των χρόνων αλλά και τοπικές δοξασίες, οι οποίες επιστρέφουν συνήθως ως τιμωρητικές δυνάμεις απέναντι στην ύβρι των αποικιοκρατών. Διαβάστε το ομώνυμο διήγημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ για το πώς ο Χάνουμαν, ο θεός των πιθήκων, έδωσε ένα «μάθημα» σε έναν μεθυσμένο Βρετανό και αφεθείτε σε μια ιστορία όπου οι μεταδοτικές ασθένειες απηχούν τον μύθο του λυκανθρώπου σε ένα περιβάλλον τελείως διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει· άβολο, τρομακτικό και –κυρίως– ένας καθρέφτης των δικών μας ενοχών απέναντι στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Επιστρέφοντας, τώρα, σε πιο «κλασικά» μοτίβα της λογοτεχνίας του τρόμου, συναντάμε τον Όλιβερ Όνιονς και το Κάλεσμα της οπτασίας (εκδ. Μεταίχμιο) από τη σειρά Tenebrae που «διευθύνει» ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης. Γραμμένη το 1911, πρόκειται για μία από τις πλέον ξεχωριστές αφηγήσεις «στοιχειωμένων σπιτιών» με πρωταγωνιστή έναν συγγραφέα που παραδίνεται στις εμμονές του ή, όπως είχε πει και ένας άλλος μεγάλος της horror fiction, o Άλτζερνον Μπλάκγουντ, «η πιο φρικτή και η πιο όμορφη ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ στο είδος της».
Κλείνοντας, αξίζει να σημειωθεί και η δεύτερη ελληνική ανθολογία τρόμου των εκδόσεων Ροές με τίτλο Η χτυπημένη και άλλες ιστορίες με φαντάσματα, στις σελίδες της οποίας βρίσκουμε πολύ μεγάλα ονόματα Ελλήνων συγγραφέων να καταπιάνονται με το μεταφυσικό. Όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, που γράφει: «[…] εις του Γιάννη της Παντελούς το στενό έβγαινε μία Καντίνα [σ.σ: φάντασμα με τη μορφή Τουρκάλας]». Αλλά και ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, που στους Κουρσάρους γράφει για τον Καπετάν Λαχτάρα που δεν ησύχαζε ποτέ, επειδή «ούτε ο Τρακάδας δεν ησυχάζει στον τάφο του. Οι φόνοι και τα κρίματα έπλεξαν πλοκό και δεν αφήνουν την ψυχή του να διαβεί το τρίχινο γεφύρι του Κάτω Κόσμου».
