Ρωξάνη, γιατί δώσαμε ραντεβού στα Αναφιώτικα, στην Πλάκα;
Μου αρέσει πολύ αυτό το μέρος. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε νησί, με μια ιδιαίτερη, ρομαντική ατμόσφαιρα. Στα τέλη του 2019, όταν γύρισα στην Αθήνα από το Λονδίνο, όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου στη σύνθεση, έμενα στο Κουκάκι, κι έτσι ερχόμουν συχνά εδώ για μοναχικές βόλτες. Εδώ άρχισε να γεννιέται και το νέο μου άλμπουμ. Με ενέπνευσε πολύ αυτή η αίσθηση της ησυχίας, το ότι ξεφεύγω, έστω και λίγο, από τον θόρυβο της πόλης.
Εξ ου, λοιπόν, και ο τίτλος του άλμπουμ, Entre Ruidos (Ανάμεσα στους θορύβους);
Ακριβώς. Ένιωσα την ανάγκη να φτιάξω έναν χώρο προσωπικής ενδοσκόπησης και αποσύνδεσης από τους «θορύβους» και τους περισπασμούς της σύγχρονης καθημερινότητας, από την πολυπλοκότητα της ζωής που τρέχει γύρω μας με μανία. Νιώθω ότι αυτό το άλμπουμ δίνει χώρο στον ακροατή να απομακρυνθεί για λίγο από τη βουή και να αφουγκραστεί τη δική του αλήθεια. Είναι ένα βαθιά προσωπικό άλμπουμ, με δώδεκα δικές μου, πρωτότυπες συνθέσεις, που κινείται ανάμεσα στην κινηματογραφική, τη σύγχρονη κλασική και τη νεοκλασική μουσική, συνδυάζοντας ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικά στοιχεία, όπως και στοιχεία από την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Πρόσφατα, μάλιστα, βραβεύτηκε με Gold Award στον διεθνή διαγωνισμό World Classical Music Awards, ενώ το κομμάτι Floating Inside απέσπασε το δεύτερο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης Random Access Music Festival στη Νέα Υόρκη. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό!
Ήθελες από παιδί να γίνεις πιανίστρια;
Ναι, από πολύ μικρή. Θυμάμαι τον εαυτό μου να περνάει ώρες στο πιάνο της μαμάς μου, φτιάχνοντας τις δικές μου μελωδίες. Μετά το σχολείο άρχισα να σπουδάζω Ψυχολογία, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό που πραγματικά θέλω να ακολουθήσω είναι το πιάνο και η σύνθεση. Ξέρεις, μπορεί σήμερα η μουσική να μοιάζει για κάποιους πολυτέλεια, για μένα όμως είναι καταφύγιο, ένας χώρος που μας κάνει λίγο πιο ανθρώπινους.
Το έργο σου περιλαμβάνει πάνω από εβδομήντα συνθέσεις για ορχήστρα και μικρά σύνολα, μέχρι θέατρο και χορό. Σήμερα στην Ελλάδα, πόσο απαιτητικό είναι το να είσαι συνθέτρια και πιανίστρια;
Είναι πολύ δύσκολο. Νιώθω συχνά ότι παλεύω μόνη μου. Δεν υπάρχουν οι δομές και η στήριξη που θα επέτρεπαν σε έναν νέο συνθέτη και πιανίστα να εξελιχθεί. Το άλμπουμ μου, για παράδειγμα, το χρηματοδότησα μόνη μου, ενώ στο εξωτερικό, επειδή ταξιδεύω συχνά, ξέρω ότι υπάρχουν περισσότερες αναθέσεις και ευκαιρίες βιοπορισμού. Εδώ, δυστυχώς, η δουλειά του συνθέτη δεν αναγνωρίζεται όσο θα έπρεπε και οι δυνατότητες παρουσίασης είναι περιορισμένες. Γι’ αυτό κι εγώ βιοπορίζομαι κυρίως από τη διδασκαλία πιάνου και σύνθεσης.
Γράφεις και κινηματογραφική μουσική. Από ποιες ταινίες και ποιους σκηνοθέτες αντλείς έμπνευση;
Αγαπώ πολύ το σινεμά του Τζουζέπε Τορνατόρε. Το Σινεμά ο παράδεισος είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες του. Ξεχωρίζω ακόμα τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, τον Κρίστοφερ Νόλαν, τον Κουέντιν Ταραντίνο και φυσικά τον Γιώργο Λάνθιμο.
Σε ποιες ελληνικές φωνές θα εμπιστευόσουν τις συνθέσεις σου;
Η αλήθεια είναι ότι έχω στο συρτάρι μου κάποια τραγούδια, τα οποία θα ήθελα κάποτε να κυκλοφορήσω. Εκτιμώ πολύ τη Μαρίνα Σπανού, τη Μαρίνα Σάττι, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, την Τάνια Τσανακλίδου, τον Γιάννη Κότσιρα. Μακάρι κάποτε να χάριζαν τη φωνή τους σε μια δική μου σύνθεση.
Πέρα από τη μουσική, τι άλλο σε παθιάζει;
Ασχολούμαι με τον σύγχρονο χορό, κάνω γιόγκα, μου αρέσουν οι βόλτες με το ποδήλατο και, φυσικά, να ταξιδεύω. Από τα ωραιότερα ταξίδια της ζωής μου ήταν στην Ανδαλουσία. Μάλιστα, η ισπανική κουλτούρα έχει επηρεάσει κάποιες συνθέσεις μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ και ένα ταξίδι στην Ισλανδία. Το τοπίο της σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε άλλο πλανήτη.
Το άλμπουμ της Ρωξάνης Χατζηδημητρίου, Entre Ruidos, είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Ανακαλύψτε τη δουλειά της στο roxanichatzidimitriou.com
