Παναγιώτα, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, θα μπορούσες να μας πεις τι σημαίνει για σένα αυτή η μέρα;
Το βαθύτερο νόημα αυτής της μέρας είναι τα δικαιώματα των γυναικών. Έχουμε κάνει σημαντικά βήματα σε σχέση με το παρελθόν, όμως υπάρχει ακόμη δρόμος, ειδικά στη μισθολογική ισότητα και στις διευθυντικές θέσεις. Ζούμε σε μια κοινωνία που παραμένει πατριαρχική. Ταυτόχρονα, πολλές μάχες μας κερδήθηκαν και με τη στήριξη ανδρών που στάθηκαν δίπλα μας. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Μεγαλώνοντας, ένιωσες ότι έπρεπε να διεκδικήσεις τον χώρο σου ως γυναίκα;
Ήμουν πάντα μαχητική και διεκδικητική, στοιχεία που μου κληροδότησε η μητέρα μου. Όμως, αυτό δεν αφορά μόνο το φύλο. Αφορά τον άνθρωπο, το πώς μεγαλώνεις, τη στάση ζωής που επιλέγεις.
Όταν ξέσπασε το ελληνικό #MeToo, μίλησες δημόσια για τη δική σου εμπειρία. Τι σε έκανε να νιώσεις έτοιμη;
Ήταν μια πράξη αλληλεγγύης προς τις γυναίκες που μίλησαν πρώτες. Δεν μπορούσα να κρυφτώ πίσω τους. Δεν μου επιτρεπόταν, όσο ψυχικό κόστος κι
αν είχε για μένα.
Το ζήτημα της γυναικείας εμπειρίας διαπερνά τις φετινές σου επιλογές καλλιτεχνικά. Στην Πλεξούδα, τη θεατρική μεταφορά από το βιβλίο-φαινόμενο της Λετίσια Κολομπανί, συναντάμε μια ιστορία γυναικείας ενδυνάμωσης. Τι σε συγκίνησε σε αυτό το έργο;
Είναι ένα έργο γραμμένο από γυναίκα για γυναίκες, μια ιστορία λύτρωσης και δύναμης, που σου μαθαίνει ότι η αλληλεγγύη ενδυναμώνει. Υποδύομαι μια δυναμική γυναίκα που χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της όταν αρρωσταίνει από καρκίνο και περιθωριοποιείται στον εργασιακό της χώρο. Αυτό, βεβαίως,
θα μπορούσε να συμβεί και σ’ έναν άνδρα.
Σεξιστικά σχόλια έχεις δεχτεί;
Μπροστά μου, όχι. Πίσω από την πλάτη μου δεν ξέρω τι γίνεται. Αυτό που με ενοχλεί, και το βλέπω να γίνεται συχνά, είναι τα σχόλια για την εμφάνιση και την ηλικία των γυναικών: Γιατί δεν σχολιάζεται έτσι ένας άνδρας; Υπάρχει εμμονή με την ηλικία των γυναικών.
Εσύ έχεις βιώσει ηλικιακό ρατσισμό; Σε απασχολεί το πέρασμα του χρόνου;
Μέχρι στιγμής όχι, η μετάβαση γίνεται ομαλά. Ξέρω όμως ότι πολλές συνάδελφοι το αντιμετωπίζουν, οπότε ίσως έρθει και για μένα. Κοίταξε, δεν είναι εύκολο να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα του γήρατος. Θα ήθελα η εμπειρία μου στη ζωή να φαίνεται αλλιώς, όχι μόνο μέσα από τις ρυτίδες μου! Μεγαλώνοντας, όμως, μαθαίνεις να βάζεις τα πράγματα σε σειρά.
Πώς τοποθετείσαι απέναντι στις αισθητικές παρεμβάσεις και στην πίεση να μένει μια γυναίκα «αιώνια νέα»;
Είμαι υπέρ του να κάνει κάθε γυναίκα ό,τι τη βοηθά να νιώθει καλά με τον εαυτό της. Ποια είμαι εγώ για να την κρίνω; Προσωπικά, φροντίζω τον εαυτό μου από πολύ νέα. Γυμνάζομαι, προσέχω τη διατροφή μου και κάνω θεραπείες στο δέρμα μου, κυρίως λόγω της ροδόχρου ακμής. Θέλω το δέρμα μου να είναι υγιές, αυτό είναι το μενταλιτέ μου. Έχω κάνει μεσοθεραπείες και άλλες επιδερμικές θεραπείες. Σε πιο παρεμβατικές διαδικασίες δεν έχω προχωρήσει ακόμα. Δεν ξέρω τι θα κάνω στο μέλλον!
Το στερεότυπο της «όμορφης γυναίκας» σε επηρέασε;
Ναι. Και όχι μόνο από άνδρες. Το πιο απογοητευτικό είναι όταν βλέπεις γυναίκες να αναπαράγουν τα ίδια στερεότυπα. Η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ γυναικών με στενοχωρεί βαθιά.
Κλείνοντας, σκέφτομαι ότι έντονα γυναικεία διάσταση έχει και η κινηματογραφική σου παρουσία φέτος, με το Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή; του Αλέξανδρου Ρήγα, μια ιστορία γυναικείας κακοποίησης, βασισμένη σε μια σειρά που αγάπησε όλη η Ελλάδα…
Σε σχέση με την περίοδο που παίχτηκε η σειρά, σήμερα ζούμε σε μια εποχή που δεν φοβόμαστε να μιλήσουμε πιο ανοιχτά για τη γυναικεία κακοποίηση και τις ρωγμές μας, παρότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας. Κατά τη γνώμη μου, η ταινία εστιάζει περισσότερο στις ρωγμές αυτών των γυναικών.
Δώσαμε «ραντεβού» με την Παναγιώτα Βλαντή στο θέατρο Μεταξουργείο (Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο), όπου πρωταγωνιστεί στην παράσταση Πλεξούδα της Λετίσια Κολομπανί, μαζί με τις Χρύσα Βακάλη και Γιασεμί Κηλαηδόνη. Σκηνοθεσία: Κυριακή Σπανού.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Κάθε Σάββατο στις 20.30 και Κυριακή στις 19.00, έως 05/04. Προπώληση: more.com
