Νίκο, σου αρέσουν οι βόλτες στη θάλασσα;
Πολύ! Βρίσκω κάτι ουσιαστικά αναζωογονητικό στη θάλασσα. Την έχω συνδέσει και με τη μητέρα μου, που την αγαπάει εξίσου. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα, 5 Μαρτίου. «Ψάρια» δηλαδή! Οι πιο όμορφες παιδικές μου αναμνήσεις είναι από τις φορές που πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα, ακούγοντας στο αυτοκίνητο Μπράιαν Άνταμς. Λατρεύω, επίσης, το θαλάσσιο σκι και το kitesurf. Γενικά, είμαι άνθρωπος της περιπέτειας.
Το πιο περιπετειώδες που έχεις κάνει;
Στα 21 μου ταξίδεψα μέχρι τη Ρώμη για έναν έρωτα! Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Ήταν σαν ραντεβού στα τυφλά, γιατί μιλούσαμε μόνο μέσω Facebook. Μπορεί ο έρωτας μ’ αυτή την κοπέλα να απέτυχε παταγωδώς, ερωτεύτηκα όμως τη Ρώμη.
Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί αυτή την περίοδο στη ζωή σου;
Ένα αίσθημα ρίσκου και ανεξερεύνητου. Κυρίως λόγω της παράστασης Ο Κος Ζυλ, που ανεβάζουμε στο θέατρο Πόρτα, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
Ποιος είναι Ο Κος Ζυλ λοιπόν;
Είναι ένα νέο έργο που έγραψε ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ελεύθερα βασισμένο στη Δεσποινίδα Τζούλια του Στρίντμπεργκ. Η παράστασή μας ανοίγει τη συζήτηση γύρω από την έννοια της ανδρικής ταυτότητας – τι σημαίνει τελικά «φέρσου σαν άνδρας» ή «οι άνδρες δεν κλαίνε». Αυτά τα ερωτήματα είναι πανίσχυρα στο έργο, όπως και το πώς χρησιμοποιούμε το σεξ, σαν ένα εργαλείο εξουσίας και όχι σαν ένα αποτέλεσμα έρωτα, αγάπης, τρυφερότητας.
Σε προσωπικό επίπεδο, σε αγγίζουν τα ερωτήματα του έργου;
Θυμάμαι παιδί, είχα χτυπήσει παίζοντας ποδόσφαιρο και ο προπονητής μου μου είπε: «Οι άνδρες δεν κλαίνε». Κι εγώ, μέσα στα κλάματα, τον ρώτησα: «Γιατί; Τι είναι οι άνδρες και δεν κλαίνε;». Νομίζω κάθε άνδρας κουβαλάει τέτοια βιώματα. Δυστυχώς, αφήνουμε το φύλο να ορίζει, συχνά με συντηρητικό και άκαμπτο τρόπο, το πώς θα σταθούμε και θα εκφραστούμε. Ξέρω άνδρες που μπασάρουν επίτηδες τη φωνή τους για να ακούγεται πιο «ανδρική». Προσωπικά, στη ζωή μου, είμαι συμφιλιωμένος με την πιο «μαλακή» πλευρά του χαρακτήρα μου. Έχω διεκδικήσει το δικαίωμά μου στο κλάμα και νιώθω τυχερός για την ευαλωτότητά μου.
Νιώθεις αμηχανία που θα εμφανιστείς γυμνός επί σκηνής;
Καθόλου. Νιώθω απόλυτα ασφαλής στη συνθήκη που έχουμε δημιουργήσει ως ομάδα. Παράλληλα, έχω αποδεχτεί πλήρως το γεγονός ότι θα πέσει τρελή καζούρα από τους φίλους μου! Με τους γονείς μου δεν ξέρω τι θα γίνει! Φαντάζομαι θα λένε από μέσα τους: «Τώρα να κοιτάξω; Να μην κοιτάξω;».
Από τη μητέρα σου, τη Δάφνη Μπόκοτα, τι έχεις κληρονομήσει;
Tην καλλιτεχνική της φύση, την αστείρευτη δημιουργικότητά της, την όρεξη και την καλή της πρόθεση.
Ένιωσες ποτέ ότι σε αντιμετώπισαν με τη λογική «στον γιο της Μπόκοτα ανοίγουν πιο εύκολα οι πόρτες»;
Ευτυχώς, όχι. Ήμουν κι εγώ πολύ διακριτικός βέβαια. Θυμάμαι στα χρόνια της Δραματικής Σχολής και στο πρώτο σίριαλ όπου έπαιξα, τη Γη της ελιάς, δεν έλεγα σε κανέναν ότι είμαι γιος της, ακριβώς για να αποφύγω τέτοια σχόλια. Τώρα πια δεν με νοιάζει καθόλου να το σκεφτεί κάποιος.
Μια άλλη σου μεγάλη αγάπη είναι και η μουσική.
Παίζω κιθάρα και τραγουδάω, κυρίως ελληνικά έντεχνα, ενώ μου αρέσει πολύ να ακούω μπλουζ, κάντρι και alternative rock. Έχω κάνει και κάποια live, ενώ στο συρτάρι μου υπάρχουν και μερικά δικά μου τραγούδια. Ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή τα κυκλοφορήσω.
Μια ανασφάλειά σου από την οποία θα ήθελες να απαλλαγείς μελλοντικά;
Από την ανόητη σκέψη ότι πρέπει να είμαι τέλειος και από τον φόβο μήπως αποδειχθεί ότι δεν είμαι. Βέβαια, δεν ξέρω καν πώς «αποδεικνύεται» κάτι τέτοιο!
Ο Κος Ζυλ, σε κείμενο -σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Με τους Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου. Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 20.00. Στο θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59). Προπώληση: more.com
