Ο ηθοποιός – σκηνοθέτης ανεβάζει τον δικό του Ηλίθιο σε έναν ναό, δίνει το κινητό του σε αγνώστους, ακούει Pink Floyd και Θάνο Μικρούτσικο, έγινε φίλος με την εγγονή του Βέγγου, θαυμάζει τον πατέρα του, Μίμη, παράτησε τα χρηματοοικονομικά, κι ας έβγαζε παραπάνω χρήματα, έκοψε τσιγάρο και αλκοόλ, συμφιλιώθηκε με τον τσουπωτό έφηβο εαυτό του και ετοιμάζει το πρώτο του βιβλίο.
Νικόλα, γιατί δώσαμε ραντεβού στην αγγλικανική εκκλησία;
Γιατί εδώ, σ’ αυτόν τον φιλόξενο ιερό τόπο, συνεχίζω, μετά από δύο γεμάτα χρόνια, το θεατρικό μου ταξίδι με τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι, μια βιωματική παράσταση όπου, σαν άλλος Ηλίθιος κι εγώ, καλώ τους ανθρώπους να μιλήσουμε για το πώς μπορούμε να ζήσουμε πιο αγαθοί και ελεύθεροι μαζί. Δίνω το κινητό μου και λέω: Όποιος θέλει μπορεί να επικοινωνήσει ελεύθερα μαζί μου, να γίνουμε πραγματικοί φίλοι. Κάπως έτσι γίνομαι ο «προβληματολόγος» όποιου το έχει ανάγκη.
Σου στέλνουν μηνύματα άγνωστοι, δηλαδή;
Πολλά. Και απαντώ σε όλους. Συχνά μοιράζομαι συνομιλίες και στην κοινωνική δικτύωση. Ένα ζευγάρι, είκοσι χρόνια παράνομοι εραστές, ήρθαν μαζί στην παράσταση και έζησαν το υπαρξιακό μανιφέστο του ήρωα σαν δοκιμασία της σχέσης τους. Άλλοι μού εκμυστηρεύονται πράγματα που, όπως λένε, δεν έχουν πει ούτε στον θεραπευτή τους.
Έχεις αποκτήσει φιλίες μέσα από αυτή τη συνθήκη;
Μα φυσικά. Έγινα, για παράδειγμα, φίλος με τη Νίκη, την εγγονή του Θανάση Βέγγου, ενός αληθινού Ηλίθιου της εποχής του: από το να φυγαδεύει φοιτητές του Πολυτεχνείου με τον «σκαραβαίο» του μέχρι να φτάσει κοντά στη χρεοκοπία ως υπερβολικά γενναιόδωρος εργοδότης.
Αν κάποιος θέλει να σε γνωρίσει καλύτερα, τι μουσική θα του έβαζες να ακούσει;
Red Hot Chili Peppers, Pink Floyd, Black Keys, Madrugada, Doors και τον Θάνο Μικρούτσικο να ερμηνεύει Καββαδία, τους Επτά νάνους.
Και τι θα του έλεγες για σένα;
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλά βιβλία. Και ανήκω στη μοναδική γενιά που ζήσαμε ως παιδιά το πριν και το μετά του ίντερνετ. Ήμουν το παιδί που έκανε μεταμφιέσεις, αυτοσχεδιασμούς, ερμήνευε και τους… δέκα Μικρούς Μήτσους! Ως καλός μαθητής, βρέθηκα να σπουδάζω χρηματοοικονομικά στη στροφή της κρίσης. Στα είκοσι έβγαζα πιο πολλά χρήματα από τώρα, πουλώντας αμοιβαία κεφάλαια και συνταξιοδοτικά προγράμματα, με ξεκούμπωτο πουκάμισο και «άνετο» ύφος. Έναν χρόνο μετά, τα παράτησα και μπήκα στη δραματική σχολή. Έκανα ραδιόφωνο, θέατρο. Γιατί κατάλαβα πως δεν θέλω να πουλάω φόβο θανάτου. Αν είναι να εμπορεύομαι κάτι, θέλω να είναι ζωή.
Μίλησέ μου για τον πατέρα σου, τον Μίμη Ανδρουλάκη.
Ο Μίμης είναι ένας ωραίος άνθρωπος. Από τα χρόνια που, φοιτητής στο Πολυτεχνείο, ξυλοκοπούνταν από τη χούντα μέχρι σήμερα που ζει στο ίδιο διαμέρισμα για 40 χρόνια, γιατί δεν υπήρξε ποτέ λαμόγιο, είναι ο άνθρωπος που νιώθω ευλογημένος να αποκαλώ πατέρα μου. Στα 74 του, με τη μητέρα μου, περνά μια δύσκολη προσωπική δοκιμασία, έχοντας χάσει σε μεγάλο βαθμό την όρασή του.
Στα 38 σου, από τι έχεις καταφέρει να απαλλαγείς;
Έχω κόψει το τσιγάρο και το αλκοόλ και νηστεύω κάθε λογής ψέμα. Η σπουδή του Ηλίθιου με βοήθησε να απαλλαγώ και από τον υπερβάλλοντα ρόλο του εραστή που καλλιεργούσα για πολλά χρόνια της ενήλικης ζωής μου. Συμφιλιώθηκα με τον τσουπωτό έφηβο εαυτό μου, άφησα λίγη κοιλίτσα, έχω άλλο τρόπο ζωής, μεγαλώνω το κουτάβι μου. Και πλέον θέλω να περιορίσω τις παχυντικές λιχουδιές. Μέτρο, άρα όμορφο.
Όνειρα για το μέλλον;
Θα ήθελα να μάθω να ρισκάρω λίγο περισσότερο για τα όνειρά μου. Στον δρόμο προς τα εκεί, σχεδιάζω, ως εξέλιξη του Ηλίθιου, τη σπουδή μου στον Ξένο του Αλμπέρ Καμύ. Επίσης θα ήθελα να βρω την πειθαρχία και την υπομονή να ολοκληρώσω και να κυκλοφορήσω το πρώτο μου βιβλίο.
Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Δραματουργία, σκηνοθεσία, ερμηνεία: Νικόλας Ανδρουλάκης. Μαζί του η σολίστ Χριστίνα Αντωνιάδου. Κάθε Πέμπτη στις 20.30 στην αγγλικανική εκκλησία Αγίου Παύλου (Φιλελλήνων 27, Σύνταγμα). Έως 12/03. Προπώληση: ticketservices.gr
