Το γέλιο της Λένας Δροσάκη μοιάζει να πηγάζει απ’ το παιδί που κρύβει ακόμα μέσα της. Είναι πηγαίο, χορταστικό, αθώο. Κι όταν αντηχούσε στην παιδική χαρά δίπλα στο σπίτι της, εκεί όπου δώσαμε ραντεβού –και όπου θα τη βρεις συχνά να παίζει με τον μικρό της γιο–, έμοιαζε απολύτως φυσικό. «Είναι ένα μέρος που λατρεύει ο γιος μου, οπότε ερχόμαστε συχνά. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, τα τρία αδέρφια μου (όλα αγόρια και μεγαλύτερα σε ηλικία) με κουνούσαν τόσο έντονα στην κούνια, που μου έμεινε τραύμα. Σκέψου, μπόρεσα να ανέβω ξανά σε κούνια τώρα με τον γιο μου. Μοιραία έγινα αγοροκόριτσο. Ντυνόμουν σαν αγόρι, συμπεριφερόμουν σαν αγόρι. Ακόμα το έχω αυτό. Η ανδρική ενέργεια είναι πολύ ισχυρή μέσα μου. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί να έχω γίνει λίγο πιο δυναμική ως γυναίκα, ακριβώς γιατί ήταν πολύ αρσενική η ενέργεια στο σπίτι μου. Η μαμά μου, θυμάμαι, ήταν ένα λουλουδάκι, αλλά κατά βάθος αυτή είχε τον έλεγχο του σπιτιού. Αυτή την εικόνα έχω και για μένα. Μοιάζω σαν ένα καρύδι: σκληρή απ’ έξω, κρύβοντας όμως μέσα ένα κοριτσάκι. Με πολύ μεγάλη ευαισθησία, βέβαια. Σκληρή και ντροπαλή μαζί. Δεν ξέρω πώς συνδυάζονται όλα αυτά μαζί, αλλά συνδυάζονται».
Σκέφτομαι τη συμβολή της στο κίνημα του ελληνικού #MeToo στο θέατρο, στην υπόθεση του Πέτρου Φιλιππίδη. «Δεν ξέρω αν ήταν θάρρος ή ανάγκη επιβίωσης. Πήρα την απόφαση να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, έστω και λίγο πιο μετά. Ήταν μια εμπειρία “ενηλικίωσης” για μένα, σαν να πήρα τον έλεγχο της ζωής μου στα χέρια μου. Δεν ξέρω να σου πω αν αισθάνομαι δικαιωμένη. Είναι τεράστια κουβέντα το τι σημαίνει δικαίωση στην Ελλάδα. Νιώθω ότι ζούμε σ’ ένα κράτος που δεν έχει την αίσθηση του δικαίου», λέει η Λένα.
Από τη βράβευσή της με την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη έως σήμερα, αναρωτιέμαι τι έχει αλλάξει. «Ήμουν τυχερή γιατί από νωρίς βρέθηκα με ανθρώπους με τους οποίους γίναμε οικογένεια. Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου με έβγαλε στο θέατρο, ακριβώς τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω και να γυρίσω στην Πάτρα. Μετά ήρθε η οικογένεια των bijoux de kant και ο Γιάννης Σκουρλέτης, με τον οποίο θέλω πολύ να συνεργαστώ ξανά. Εκείνα τα χρόνια ένιωθα ασφαλής, προστατευμένη, μέσα σε μια αγκαλιά. Έπειτα, όπως γίνεται στη ζωή, βγήκα από αυτήν. Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, απογοητεύσεις αλλά και όμορφες συναντήσεις».
Φέτος παίζει σ’ ένα έργο του οποίου ο τίτλος δένει άψογα με το μέρος όπου βρισκόμαστε: Κρυφτό. «Νιώθω ξανά στο θέατρο ότι ανήκω κάπου. Η Βάσια Αργέντη, που έγραψε το κείμενο και σκηνοθετεί, είναι μια υπέροχη δημιουργός με αγνό νοιάξιμο για το θέατρο. Συναντιέμαι, επίσης, επί σκηνής με τη Μαριάννα Τουμασάτου, την οποία πάντα θαύμαζα για το ότι δεν φοβάται να μιλήσει φωναχτά. Το έργο αναφέρεται στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Μεγαλώνουμε σε οικογένειες που δεν μας μαθαίνουν να λέμε την αλήθεια. Κρύβουμε διαρκώς τα πάντα κάτω απ’ το χαλί, με τον φόβο τού τι θα πει ο κόσμος. Μαθαίνουμε να παίζουμε κρυφτό με την αλήθεια. Σε όλη μου τη διαδρομή καμία παράσταση δεν ήρθε τυχαία. Κάπως τις επέλεγα και με επέλεγαν για να μου φωτίσουν στοιχεία που έψαχνα μέσα μου τη δεδομένη φάση της ζωής μου. Αυτό γίνεται και τώρα. Έχω μια ατάκα που διαλύομαι κάθε φορά που τη λέω: “Πρέπει να μιλάμε φωναχτά”. Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι ότι δεν μιλάμε. Κρατάμε τα πάντα μέσα μας κι αυτά γίνονται δηλητήριο. Δεν ξέρω αν είμαι ακόμα κοντά στο να μη φοβάμαι να πω ότι δεν φοβάμαι. Ζηλεύω την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν τρομάζει. Ζούμε και σε μια τόσο ταραγμένη εποχή, που όσο κι αν θες να διώξεις τον φόβο από πάνω σου, εισβάλλει στην καθημερινότητά σου τόσο ύπουλα και βίαια. Εύχομαι και ελπίζω σε ένα αίσθημα ασφάλειας».
Η παράσταση Κρυφτό, σε κείμενο και σκηνοθεσία της Βάσιας Αργέντη, με τη Λένα Δροσάκη και τη Μαριάννα Τουμασάτου, ανεβαίνει κάθε Τρίτη (21.00) και Τετάρτη (19.30) στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη (Αγίου Μελετίου 61Α, Κυψέλη, 210-8640414). Προπώληση: more.com
