Πού είναι πιο εύκολο να βρει κανείς τραπέζι Παρασκευή βράδυ, χωρίς κράτηση, στην Αθήνα; Σε «φασέικο» μαγειρείο στην Ομόνοια, σε ταβέρνα νέας γενιάς στον Κολωνό ή σε τρέντι κρεατάδικο στο Κολωνάκι; Ναι, καλά μαντέψατε: Ο «Βρούτος» δεν μας πρόδωσε και, παρά το τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής, απάντησε ήρεμα ότι «ναι, έχει τραπέζι για δύο», στο τσακ πριν τα παρατήσω με σουβλάκια και Heated Rivalry.
Φτάνοντας κατάλαβα ότι η φωνή ήταν ήρεμη (αντί για το πανικόβλητο «θα σας πάρουμε εμείς σε πέντε λεπτά», που δεν σε ξαναπαίρνει τελικά ποτέ) όχι επειδή δεν είχαν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους, αλλά επειδή είναι μαθημένοι να το διαχειρίζονται. Λαός (και Κολωνάκι – κυρίως Κολωνάκι) και εδώ. Στη σάλα που χωρίζεται από μερικά σκαλοπάτια σε δύο επίπεδα, το πάνω καταλάμβαναν μεγαλύτερες (αριθμητικά και ηλικιακά) παρέες, οπότε, όταν μας κάθισαν στο κάτω, δίπλα στην ανοιχτή κουζίνα «με τη νεολαία», πήρα το –μάλλον τυχαίο– γεγονός πάνω μου και δεν αποσυντονίστηκα ούτε από την ασανσερική τζαζ ούτε από τις νεκροκεφαλές και τα άλλα ροκ, όπως θα έλεγε η μητέρα μου, διακοσμητικά σχέδια στα πιάτα.
Στο κάπως γκλάμορους αρρενωπό σκηνικό με τα λευκά τραπεζομάντιλα και τα λευκά πλακάκια με τα χρυσά «μπαλώματα», αυτό που εντυπωσιάζει στην πραγματικότητα είναι η κουζίνα. Όπως και το σέρβις, δουλεύει ήσυχα, συντονισμένα και αποτελεσματικά. Νιώθεις, τέλος πάντων, φροντισμένος, χωρίς υπερβολές, αλλά όπως πρέπει.
Από το μενού, που ασχολείται σχεδόν εξ ολοκλήρου με το κρέας, η σαλάτα ήταν ωραία έκπληξη, με ποικιλία από ωμά, άγρια μανιτάρια, πεκορίνο με τρούφα, καβουρδισμένα φουντούκια και ελαφρώς πικάντικη βινεγκρέτ. Στα ορεκτικά βρίσκει κανείς από ταρτάρ με καμένο πράσο και λάδι λεμονιού μέχρι πίτα με μοσχαρίσια ουρά, αλμυρή μπριλέ με μεδούλι, καρπάτσιο, σάντο… Προτίμησα τα μίνι μπεργκεράκια με κιμά ξηρής ωρίμανσης και λιωμένο Red Leicester σε αφράτο ψωμάκι. Δυο λιχούδικες μπουκιές, ίσα ίσα να σου ανοίξουν την όρεξη, με μπιφτέκι σούπερ ζουμερό εσωτερικά και με κριτσανιστές, «καραμελωμένες» ακρούλες.
Προτού περάσεις στη «σοβαρή» κατηγορία με τις επιλεγμένες μοσχαρίσιες κοπές, υπάρχουν και 4-5 πιάτα, και αυτά κρεατοφαγικά, σαν το χοιρινό γαλλικής κοπής με δαμάσκηνο ή το καπνιστό κοτόπουλο με σάλτσα από βασιλομανίταρα. Το αρμένικο κεμπάπ από αρνίσιο κιμά με χειροποίητες πιτούλες, κρεμμύδι σε πίκλα, γιαούρτι και salsa ντομάτας ήταν περιποιημένο, όχι όμως ένα πιάτο για το οποίο θα επέστρεφα.
H συνέχεια έχει, μεταξύ άλλων, ελληνικό chateaubriant ωρίμανσης 40 ημερών με «καμένο» βούτυρο, porterhouse από αμερικάνικο black angus για δύο (που είναι και από τα χιτ του μαγαζιού) ή striploin steak από rubia gallega, μια ισπανική ράτσα βοοειδών φημισμένη για τη γεύση της – πεντανόστιμη και ολόσωστα ψημένη, με τηγανητές πατάτες (που δεν αγάπησα) και mac ’n’ cheese από δίπλα.
Brutus Tavern, Λεβέντη 3, Κολωνάκι, T/210-7240453, Κόστος: 65-80 ευρώ/άτομο (χωρίς ποτό)
