Εξαιρετικός ηθοποιός και ευγενής άνθρωπος, ο Νικόλας Παπαδομιχελάκης προτιμά να κοιτάζει τον κόσμο παρά να τον κοιτάζουν. Ίσως γι’ αυτό μία από τις αγαπημένες του συνήθειες είναι η φωτογραφία. «Πάντα μου άρεσε να νιώθω αόρατος, να περνάω κάπως απαρατήρητος», μου λέει. Έχουμε δώσει ραντεβού στον Εθνικό Κήπο για να φωτογραφίσει τη φύση, τιμής ένεκεν και στα χρόνια που σπούδαζε στο ΤΕΙ Γεωπονικής στην Κρήτη, πριν γίνει ηθοποιός. «Πρόλαβα την εποχή που έβρισκες στο περίπτερο κάμερες μιας χρήσης, οπότε τραβούσα φωτογραφίες από παιδί. Έχουν σωθεί αρκετές και συχνά τις χαζεύω. Είναι σαν άτυπο ημερολόγιο της ζωής μου. Πλέον φωτογραφίζω κυρίως στον δρόμο. Αν έχω ελεύθερο χρόνο, θα βγω στην πόλη με μια κάμερα και θα απαθανατίσω ό,τι μου κάνει εντύπωση. Είναι μια διαδικασία που μου χαρίζει μια ψυχραιμία την οποία δεν έχω στην καθημερινότητά μου».
Το σκηνικό του κήπου τον ταξιδεύει στα παιδικά του χρόνια. «Μεγάλωσα σε πόλη, στο Ηράκλειο Κρήτης, αλλά πήγαινα συχνά στα χωριά των γονιών μου, όπου είχαμε τις ελιές, τις κότες μας… Ήμουν πάντα κοντά στη φύση», θυμάται. «Ηθοποιός ήθελα να γίνω από πάντα. Πριν έρθω στην Αθήνα να σπουδάσω στη Δραματική του Εθνικού, γυρίζαμε με φίλους τα χωριά της Κρήτης και παίζαμε θέατρο. Ίσως να κόλλησα το μικρόβιο από τη μητέρα μου, που είχε εκπομπή στο ραδιόφωνο και συχνά καλούσε για συνεντεύξεις ηθοποιούς. Από μικρός, πάντως, μου άρεσε να αφηγούμαι ιστορίες».
Ιστορίες υπαρξιακής αναζήτησης αφηγείται και το έργο της Βαλέριας Δημητριάδου Ένα κάποιο κενό, στο οποίο ο Νικόλας πρωταγωνιστεί φέτος στο Θέατρο Εμπορικόν. «Κατ’ αρχάς, χαίρομαι γιατί παρουσιάζουμε ένα νεοελληνικό κείμενο, που μιλάει για τον σύγχρονο άνθρωπο και τους προβληματισμούς του, γραμμένο από την ταλαντούχα Βαλέρια, με την οποία γνωριζόμαστε από την ομάδα μας, C. For Circus. Η γονεϊκότητα είναι ένα από τα θέματα της παράστασης και με αγγίζει ιδιαίτερα, μια και έγινα μπαμπάς πολύ πρόσφατα. Έχω μια κορούλα τριών μηνών! Το έργο θίγει την έννοια της απόστασης μεταξύ παιδιών και γονιών. Είμαι σε μια φάση ζωής που έχω τέτοιους προβληματισμούς. Πόσο κοντά θα είμαι στο παιδί μου, τι είδους σχέση θα αναπτύξουμε».
Πιο κοντά στη γονεϊκότητα τον φέρνει, όμως, και ο ρόλος του στην επιτυχημένη σειρά του Mega Έχω παιδιά, που ετοιμάζεται να επιστρέψει με νέα επεισόδια. «Λέμε με τη γυναίκα μου ότι η σειρά μάς έφερε γούρι, γιατί προηγήθηκε της κόρης μας!» λέει χαμογελώντας ο Νικόλας. «Ξέρεις, τελευταία, φλερτάρω έντονα με την ιδέα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα από τη δουλειά, ακολουθώντας τη γυναίκα μου, που εργάζεται στις Βρυξέλλες, να ζήσουμε εκεί και να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Η πατρότητα μου έχει ανοίξει ένα παράθυρο αθωότητας, είναι ένας ρόλος που με συγκινεί βαθιά και επιθυμώ να τον ζήσω στο έπακρο».
Επαγγελματικά απωθημένα δεν έχει, λέει. Ίσως μόνο τον ρόλο στο Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, που θα ήθελε κάποτε να ερμηνεύσει. Ούτε βλέπει το επάγγελμά του με αυστηρούς όρους καριέρας. «Βγήκα στη δουλειά μέσα στην κρίση. Ξεκίνησα χωρίς την αγωνία τού «να φτάσω κάπου» ή να γίνω κάτι συγκεκριμένο. Δεν είμαι «καριερίστας» ηθοποιός. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Με ενδιαφέρει πολύ η αποδοχή από το σινάφι, όπως λέμε. Είμαι ικανοποιημένος με την εκτίμηση των ανθρώπων που ξέρουν τη δουλειά από μέσα. Και, για να σου πω την αλήθεια, το συνδέω και με αυτό που σου έλεγα νωρίτερα, με την επιθυμία μου να είμαι κάπως αόρατος. Δεν με τρελαίνει η αναγνωρισιμότητα. Γεννά προσδοκίες στις οποίες ποτέ δεν ένιωσα άνετα να ανταποκριθώ κι έχω δει συναδέλφους να εγκλωβίζονται σε αυτές. Προσπαθώ, πάντα, να μένω πιστός στη φυσική μου τάση, η οποία είναι να υπάρχω στο τώρα χωρίς ατζέντα και στρατηγική, χωρίς τις άμυνες του ενήλικα. Ίσως, μέσα μου βαθιά, να είμαι ακόμη ένα μικρό παιδί».
Η παράσταση Ένα κάποιο κενό σε κείμενο-σκηνοθεσία της Βαλέριας Δημητριάδου ανεβαίνει στο θέατρο Εμπορικόν (Σαρρή 11, Ψυρρή).
Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή.
Προπώληση: more.com
