Θοδωρής Αθερίδης: Η «κουτσομπόλα»
Μου λείπουν τα παλιά, σταθερά τηλέφωνα πριν από τα ασύρματα. Συνήθως, τα τοποθετούσαν σε ένα έπιπλο στο χολ, την «κουτσομπόλα», είχαν όμως πολύ μακρύ καλώδιο και μπορούσες να πάρεις το ακουστικό και να συζητάς ξαπλωμένος με τον φίλο/τη φίλη σου από το κρεβάτι σου για ώρες. Δεν υπήρχε φωνητική ειδοποίηση αν η γραμμή ήταν απασχολημένη ούτε σε έβαζε κανείς σε αναμονή. Καλούσες μέχρι να «πιάσεις». Μου άρεσε που δεν ήταν τόσο εύκολο ή αυτονόητο ότι θα βρεις κάποιον, ούτε μήνυμα μπορούσες να στείλεις. Τα τηλεφωνήματα γίνονταν σημαντικά. Το καλύτερό μου, όμως, ήταν όταν σου έκλειναν το τηλέφωνο στα μούτρα. Και τώρα μπορεί να συμβεί, αλλά η κλήση διακόπτεται «πολιτισμένα», απλώς νεκρώνει η γραμμή και μπορεί, αν δεν το αντιληφθείς, να βρεθείς να μιλάς μόνος σου. Τότε άκουγες το ακουστικό να επιστρέφει στη βάση βίαια και ακολουθούσε ένα παρατεταμένο τουτ… τουουουούτ. Δεν υπήρχε κανένα περιθώριο παρανόησης.
Ο Θοδωρής Αθερίδης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Κωνσταντίνος Ρήγος: Το φωτογραφικό φιλμ
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος είναι χορογράφος και διευθυντής Μπαλέτου Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Τα χρόνια χωρίς το Facebook
Είμαι ο άνθρωπος που έχει πάντα πάνω του στιλό για να σημειώνει. Δεν ξέρω αν νοσταλγώ κάτι από την αναλογική εποχή· ίσως και να μην την έχω αφήσει τόσο πίσω μου. Δεν έχω λογαριασμούς στα σόσιαλ μίντια, έχω λάπτοπ, αλλά δεν το χρησιμοποιώ ποτέ· αν θέλω να τσεκάρω ένα μέιλ, θα το δω από το κινητό και, κατά τα άλλα, αν θέλω να επικοινωνήσω με κάποιον, θα σηκώσω το τηλέφωνο και θα επιδιώξω να βρεθούμε. Με στενοχωρεί όταν βλέπω νέους αλλά και μεγαλύτερους να μην μπορούν να κλείσουν το κινητό στη διάρκεια μιας παράστασης. Όχι τόσο γιατί ενοχλούν τους ηθοποιούς ή και τους υπόλοιπους θεατές, αλλά κυρίως επειδή βλέπω πως δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σε κάτι που συμβαίνει μπροστά τους για δύο ώρες. Πρέπει να δουν τα μηνύματά τους ή το Facebook. Δεν νοσταλγώ τη γραφομηχανή, αλλά θα ήθελα να μην υπήρχαν τα σόσιαλ μίντια με όλο αυτό το ξέσκισμα που γίνεται εκεί μέσα. Οι άνθρωποι έχουμε μια ροπή προς το «κακό», την κριτική· το Facebook την ενέτεινε, έκανε μόδα αυτή την τάση.
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι σκηνοθέτης.
Μενέλαος Καραμαγγιώλης: Τα πάντα και τίποτα
Από την αναλογική εποχή δεν μου λείπει τίποτα: ούτε οι γρατζουνιές και τα σκρατς των LP που έπρεπε να καθαρίζω συνεχώς· ούτε οι εγκυκλοπαίδειες που άλλο άρχιζες να ψάχνεις κι άλλα έβρισκες· ούτε οι τηλεφωνικοί θάλαμοι που έκαναν τις συνομιλίες διάτρητες και καταπιεσμένες από όσους περίμεναν ουρά στο κρύο. Στην ψηφιακή εποχή έχω πρόσβαση όπου θέλω, όποτε το χρειάζομαι, με απίστευτη ελευθερία. Τόσο, που όλη αυτή η ελευθερία με κάνει να νιώθω πως έχω μπει σε πρώιμη άνοια και ξεχνάω: όλα μπερδεύονται, δεν θυμάμαι ονόματα και αριθμούς γιατί τα βρίσκω εύκολα και τότε ανοίγω τις εγκυκλοπαίδειες, χώνομαι στους άδειους τηλεφωνικούς θαλάμους (και περιμένω να με πάρεις) κι ελευθερώνω το πικάπ, γιατί θα παίξει μόνο του τη μουσική που θα με εκπλήξει και θα επαναφέρει αυτή την απτή ερωτική επαφή με όσα αγαπούσα και δεν τα πέταξα ακόμα, κι ας με ρωτάνε απορημένοι τι τα κρατάω τα αναλογικά.
O Μενέλαος Καραμαγγιώλης είναι σκηνοθέτης και μέλος της Documatism.
Αμάντα Μιχαλοπούλου: Τα γράμματα, το στιλό, η γραφομηχανή
Η Αμάντα Μιχαλοπούλου είναι συγγραφέας.
Βασίλης Καλλίδης: Το πετρογκάζ των παιδικών καλοκαιριών
Ο Βασίλης Καλλίδης είναι σεφ.
Χριστίνα Βίδου: Τα βράδια με το ραδιόφωνο
Οι έφηβοι των ’80ς σίγουρα θυμούνται: Το ραδιοκασετόφωνο και οι πειρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί εκείνη την εποχή ήταν η παρέα και η μοναδική μας επαφή με τη μουσική. Από εκεί ακούγαμε τα νέα singles και τρέχαμε μετά στα ιστορικά δισκάδικα του κέντρου να αγοράσουμε τα βινύλια. Πόσα βράδια έχω περάσει ζητώντας από τον ραδιοφωνικό παραγωγό –που μιλούσε με φωνή ψιθυριστή, μπάσα, ερωτική, και που εμείς ανόητα λατρεύαμε– να βάλει ένα τραγούδι για να το γράψουμε στην κασέτα. Και τρελαινόμασταν όταν, την ώρα που έπαιζε, έμπαιναν παράσιτα! Για να μάθουμε τους στίχους, είχαμε επίσης συγκεκριμένη διαδικασία. Βάζαμε την κασέτα και έπειτα: pause, γράψιμο, play, pause, γράψιμο, play. Ωραία χρόνια. Κρίμα, γιατί δεν έχω κρατήσει καμία κασέτα· ούτε κασετόφωνο.
Η Χριστίνα Βίδου είναι δημοσιογράφος – παρουσιάστρια.
Χριστόφορος Πέσκιας: Οι εποχές προ delivery
Ο Χριστόφορος Πέσκιας είναι σεφ.
Κατερίνα Μισιχρόνη: Οι «θησαυροί» των δισκάδικων
Η Κατερίνα Μισιχρόνη είναι ηθοποιός.
Μαρία Παπαγεωργίου: Οι οδικοί χάρτες
Η Μαρία Παπαγεωργίου είναι τραγουδίστρια.
Ζήσης Ρούμπος: Η ανθρώπινη επαφή
Μου λείπει η παρέα γύρω από το τραπέζι, δίχως κινητά στα χέρια. Ενδίδω κι εγώ στην έλξη της οθόνης: Όταν κάθομαι κάπου, μόλις περάσουν δέκα λεπτά χωρίς να έχω κοιτάξει τις ειδοποιήσεις μου, τα μέιλ μου, τα likes που πήρα στην τελευταία βλακεία που ανέβασα… κάτι γίνεται. Ένα σύνδρομο στέρησης, μiα απουσία· μου λείπει η ντοπαμίνη που κάποτε έπαιρνα με την ανθρώπινη επαφή. Κάποτε βγαίναμε για τέσσερις ώρες με την παρέα και μιλούσαμε ασταμάτητα. Τώρα, οι κουβέντες μοιάζουν με διάλειμμα από το τσεκάρισμα της οθόνης. Έχω δει παρέα με πιτσιρίκια να είναι για καφέ και να μη μιλάει κανένα, να είναι όλα στην οθόνη. Γι’ αυτό, όσο κι αν χαίρομαι για τις τεχνολογικές εξελίξεις, είναι κάποιες που εντελώς γεροντίστικα απεχθάνομαι. Όπως αυτό το μαραφέτι που μας έλυσε τα χέρια σε τόσους τομείς. Και σε άλλους τόσους μάς έδεσε το στόμα…
Ο Ζήσης Ρούμπος είναι ηθοποιός, standup κωμικός και σεναριογράφος.
Στέλιος Μάινας: Το τηλέφωνο με το καντράν
Ο Στέλιος Μάινας είναι ηθοποιός και συγγραφέας.
Εύα Στεφανή: Η διαύγεια του λάθους
Τα πάντα μου λείπουν, αν και δεν νομίζω ότι υπάρχουν σαφή όρια μεταξύ αναλογικού και ψηφιακού – ή τουλάχιστον εγώ δεν τα καταλαβαίνω. Παλιά μοντάραμε με φιλμ στη μουβιόλα και κολλούσαμε τα κομμάτια μεταξύ τους. Υπήρχε μια υλικότητα και μια επικινδυνότητα. Σου έπεφτε ο καφές στο φιλμ και ξαφνικά εμφανίζονταν ποιότητες που δεν μπορούσες καν να φανταστείς. Είχε ένα ρίσκο η διαδικασία, αλλά όχι το ρίσκο του αφανισμού, όπως σήμερα που αν πατήσεις ένα κουμπί, χάνεται και όλο το υλικό. Τα λάθη ήταν αυτά που μεταμόρφωναν και εσένα και το υλικό· κάπως σαν αυτό που λέει ο Ρενουάρ. Στις παλιές ταπισερί, αν παρατηρήσεις τους κόμπους, βλέπεις τον μόχθο και την προσπάθεια του ανθρώπου, ενώ η λείανση εξαφανίζει το ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό είναι που μου λείπει, η διαύγεια του λάθους.
Η Εύα Στεφανή είναι σκηνοθέτις, εικαστικός και καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο ΕΚΠΑ.
Αλέξανδρος Βραχωρίτης: Η τελετουργία του walkman
Ο Αλέξανδρος Βραχωρίτης είναι μουσικός παραγωγός στον 969 Rock FM.
Σοφία Νικολαΐδου: Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι
Η Σοφία Νικολαΐδου είναι συγγραφέας.
