Μη με παρεξηγείτε, μου αρέσει κι εμένα να με σνομπάρουν ένα τσικ στα κλασικά γαλλικά εστιατόρια. Λίγη ευγενική περιφρόνηση, έστω ένα αμυδρά παθητικοεπιθετικό σχόλιο από τον σερβιτόρο, αν και εφόσον αυτός παρουσιάζεται με λευκό πουκάμισο, γιλέκο και αγέλαστη, επιβλητική όψη, είναι κομμάτι του θεάτρου και του μύθου του γαλλικού ρεστοράν. Παρ’ όλα αυτά, εκτίμησα ιδιαίτερα το στιλ του σέρβις στο Σπύρος & Βασίλης: η τέλεια ισορροπία φιλικού, ανοιχτόκαρδου, ευγενικού και διακριτικού, που σε κάνει να νιώθεις ευπρόσδεκτος και φροντισμένος, κάποιες φορές απλώς με ένα νεύμα.
Μισό αιώνα έκλεισε πέρυσι το ιστορικό μαγαζί, ένα από τα πρώτα γαλλικά εστιατόρια της Αθήνας, που άνοιξαν δύο αδέρφια, ο Βασίλης και ο Σπύρος Πολυμέρης. Τη σκυτάλη έχει πάρει πλέον ο γιος του Βασίλη, Γιώργος Πολυμέρης, ενώ το μενού του εστιατορίου, το οποίο συνεχίζει όλα αυτά τα χρόνια από το ίδιο όμορφο, ήσυχο σημείο μεταξύ Κολωνακίου και Λυκαβηττού, πίσω από την αμερικανική πρεσβεία, μένει πιστό στην αρχική του «αποστολή», με το σπιτικό του pâté de foie gras, τα μπουτάκια βατράχων προβενσάλ, τα σαλιγκάρια Βουργουνδίας και, βέβαια, την entrecôte café de Paris, το νούμερο ένα πιάτο, για το οποίο η πελατεία φοράει τα καλά της και πιάνει θέση στα λευκοστρωμένα τραπέζια με τα αναμμένα κεριά.
Για την entrecôte πήγα και εγώ, αλλά κάποια φαγητά είναι απόλαυση μόνο και μόνο που τα διαβάζεις στον κατάλογο. «Φιλέτο Λίλη» με φουά γκρα, τρούφα και σος μαδέρα, «κοχύλι θαλασσινών», «αχλάδι ροκφόρ». Μασουλώντας τα ζεστά σκορδόψωμα του καλωσορίσματος και χαζεύοντας έξω από τα μεγάλα παράθυρα της σάλας που γέμιζε σιγά σιγά, «κόλλησα» με ένα από τα τελευταία πιάτα στην παραγγελία. Και ευτυχώς, αφού δεν είχε μόνο τη ρετρό γοητεία του ονόματος, αλλά και τη χάρη. Στα τραπέζια των γιορτών θα προσπαθήσω σίγουρα να αναπαραγάγω αυτό το ορεκτικό, που αποδείχθηκε ένα από τα highlights της βραδιάς (το αν θα τα καταφέρω είναι άλλη υπόθεση): ένα ζουμερό αχλάδι κομμένο σε φέτες και στημένο ξανά στο πιάτο, περιχυμένο με μια λεπτόρρευστη κρύα κρέμα με ροκφόρ συν λίγο τριμμένο καρύδι· απλό και θαυμάσιο.
Ωραιότατη και η κλασική σαλάτα με τα αντίδια και το ποιοτικό, ζεστό chèvre. Τη σερβίρουν με λεπτοκομμένα φιλετάκια, τα οποία είναι μεν νόστιμα, αλλά ίσως και μια κάποια υπερβολή αν ετοιμάζεστε για σοβαρή κρεατοφαγία στο κυρίως. Σε ζεστό πιάτο, για να κρατάει τη θερμοκρασία της, ήρθε η σωστά ψημένη entrecôte με την υπέροχη αρωματική σος café de Paris και μία ακόμα πιατέλα με τηγανητές πατάτες (αυτές τις περίμενα λίγο πιο τραγανές) από δίπλα, για τις απαραίτητες «βούτες». Για επιδόρπιο, φίνο σουφλέ σοκολάτας με σος σοκολάτα και κρέμα γάλακτος σε επάργυρες βαρκούλες. Κίνηση που σου μένει στο μυαλό είναι και ο δίσκος με τα ντιζεστίφ που αφήνουν στο τέλος στο τραπέζι, για να επιλέξεις.
Σπύρος & Βασίλης, Λάχητος 5, Κολωνάκι, Τ/210-7237575, Δευτέρα-Σάββατο: 19.30-00.00, κόστος: 50-60 €/άτομο
