Η 14η Δεκεμβρίου είναι για μένα η πιο σημαντική ημερομηνία του βίου μου, η ημέρα που πριν από 31 χρόνια γεννήθηκε ο μονάκριβος γιόκας μου. Σκεφτόμουν προ ημερών τα παιδικά πάρτι με τους κλόουν, τα εφηβικά παρτάκια με σούσι και μεξικάνικα και τις υπέροχες, χωρίς αλκοόλ σανγκρίες που ενθουσίαζαν τους πάντες. Αποφάσισα λοιπόν να ετοιμάσω ένα πάρτι-έκπληξη και για τα φετινά γενέθλια, ένα πάρτι που να θυμίζει όλα τα περασμένα αλλά και να εκφράζει τη σημερινή πραγματικότητα, να συντάσσεται με το casual chic πνεύμα των καιρών που εκφράζει και το παιδί μου.
Μοιράζομαι σήμερα μαζί σας την εμπειρία, γιατί όλο και κάποιας φίλης ο γιος ή η κόρη θα έχουν γενέθλια εδώ κοντά.
Προφανώς δεν συζητώ για καθιστό τραπέζι, μαγειρευτά φαγητά. Το χαλαρό πάρτι έχει έναν βασικό κανόνα: κανείς δεν κάθεται! Αυτό σημαίνει πως το μενού πρέπει να είναι αποκλειστικά finger food – λιχουδιές που τις τρώμε όρθιοι, με το ένα χέρι και χωρίς μαχαιροπίρουνο. Προφανώς επίσης δεν συζητώ για κέτερινγκ, γιατί η προετοιμασία είναι η μισή χαρά της γιορτής. Η «ιερή» τριάδα είναι διαχρονικά αξεπέραστη: μια μεγάλη ποικιλία τυριών, από πικάντικα μέχρι κρεμώδη, με κριτσίνια και φρούτα, μια επίσης μεγάλη ποικιλία αλλαντικών και, φυσικά, all-time classic πιτούλες, γιατί κανείς δεν αντιστάθηκε ποτέ σε ένα σπανακοπιτάκι, σε μια τυρόπιτα με τραγανό φύλλο, σε ένα πικάντικο λουκανικοπιτάκι. Ακολουθώντας τα γούστα του εορτάζοντος, φτιάχνω ωραιότατο σούσι (αρκεί να έχετε έναν καλό ψαρά να σας φιλετάρει το ψάρι, τα υπόλοιπα είναι παιχνιδάκι) και ένα μεξικάνικο τραπέζι με μίνι τάκος και μια ποικιλία εδεσμάτων για να τα γεμίσει καθένας όπως θέλει.
Το επίμαχο θέμα είναι βέβαια το κρασί. Εγώ στην υποδοχή έχω δύο αγαπημένα μου αφρώδη, το Αmalia Brut του Τσέλεπου και το Blanc de Blanc brut του Κώστα Λαζαρίδη. Επίσης τη φινετσάτη ρετσίνα One Off Foivos Papastratis προς τιμήν του εορτάζοντος, αλλά και γιατί πιστεύω ότι οι σύγχρονες, κομψές ρετσίνες είναι φανταστικά κρασιά για πάρτι! Φυσικά και ένα 0% ροζέ αφρώδες Κylie Minongue για τους οδηγούς και τους fit. Στα πάρτι αποφεύγω την υπερβολική πολυπλοκότητα των δεκάδων ετικετών.
Ένα ωραίο κόκκινο ελαφρύ κρασί, που σερβίρεται δροσερό για να αντέξει τη θερμοκρασία του χώρου. Προτιμώ το Αγιωργίτικο, που δεν σε προδίδει ποτέ και περνάει σαν αεράκι πάνω από τις διαφορετικές γεύσεις. Ετικέτες όπως η Νεμέα του Σκούρα, το Monograph από τα Gaia Wines. Επίσης, επιλέγω με σιγουριά τη Negoska Carbonique της Χλόης Χατζηβαρύτη και την Edenia Fuxia της Ιωάννας Τσιλιλή (tsililisterres.gr). Μοσχοφίλερο του Τσέλεπου, Άλκαρ Ποταμίσι του Messarea Winery, Σαββατιανό και Μαλαγουζιά από τους Αμπελώνες Μάρκου.
Η τούρτα είναι πάντα ένα τσιζκέικ με μαρμελάδα βύσσινο και το κρασί το φανταστικό ημίγλυκο Ξινόμαυρο Σαμπάνιτσα της φιλενάδας μου Μαρίας Κελεσίδου του ομώνυμου Κτήματος της Νάουσας.
Τα 31 κεριά σβήνουν με ένα φύσημα… Χιλιόχρονος!
