Είναι, κατά γενική ομολογία,από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του. Έντονος χαρακτήρας, ευγενικός και νευρικός μαζί, θυμίζει έφηβο που παίζει βιντεογκέιμ και δεν τον διακόπτεις, γιατί μπορεί να χάσει. Φέτος υπογράφει τη σκηνοθεσία στο Baby Raindeer, που είχαμε απολαύσει ως σειρά του Netflix. Ο πολύς κόσμος, βέβαια, στέκεται στην ουρά για το Τέλος του παιχνιδιού του Μπέκετ, όπου επίσης σκηνοθετεί, αλλά και παίζει πλάι στον παλιό του φίλο, Γιώργο Χρυσοστόμου. Η συνάντησή μας έγινε στο θέατρο Ιλίσια, κάτω από τη σκηνή. Μία μέρα πριν, είχα δει εκεί το Τέλος του παιχνιδιού, όχι χωρίς κάποια αμφιθυμία για το αν το απόλαυσα ή αν κατάφερα να μπω στον κλειστό του κόσμο.
Τι παράσταση ήταν αυτή; Δεν κατάλαβα τίποτα…
Το έχεις ξαναδεί το έργο; Είναι ένα από τα αριστουργήματα του θεάτρου. Παρ’ όλα αυτά, για να απαντήσω στην ερώτησή σου ή μάλλον στο σχόλιο: Έχουμε συνηθίσει όταν βλέπουμε θέατρο να προσπαθούμε να «ανακαλύψουμε τον δολοφόνο». Πράγματα πιο εύπεπτα… Ίσως χρειάζεται να απεμπλακείς από την επιθυμία τού να είναι όλα εξηγήσιμα. Να απολαύσεις δηλαδή κάτι το οποίο έχει έναν λόγο που θα μπορούσε ενδεχομένως να χαρακτηριστεί ποιητικός. Για μένα, η βάση του έργου είναι η σχέση αυτών των δύο ανθρώπων. Χωρίς να ψάχνω το γιατί. Επικεντρώνομαι στο τι νιώθει ο ένας για τον άλλον.
Έχουν ο ένας την ανάγκη του άλλου, αλλά ταυτόχρονα μισούν την παρουσία του άλλου…
Ακριβώς. Το θέτεις πάρα πολύ ωραία, και σαν παραδοχή αυτό για μένα είναι πιο σημαντικό από το γιατί. Μην προσπαθείς να καταλάβεις. Επικεντρώσου εκεί, στη στιγμή. Όπως οι άνθρωποι αυτοί. Περιμένουν το μετά, αλλά επικεντρώνονται στο τώρα – και αυτό τους κρατάει ζωντανούς και τους κρατάει μαζί.
Τα sold out έχουν φτάσει έως τον Γενάρη… Σου λέει κάτι προσωπικά αυτή η επιτυχία;
Θα σου απαντήσω με μια ερώτηση: Αν δεν ήταν sold out, θα με ρωτούσες αν νιώθω αποτυχημένος;
Όχι.
Δεν έχει να κάνει, λοιπόν. Προφανώς και μας τιμά αυτό το πράγμα, αλλά δεν δίνουμε εξετάσεις. Κάνουμε αυτό που νιώθουμε για να εκφραστούμε.
Το «μπράβο» του κόσμου δεν έχει κάτι εθιστικό;
Είναι ωραίο να εκτιμούν τη δουλειά σου. Αλλά, εντάξει, ούτε τουπέ χρειάζεται να έχεις ούτε υφάκι. Κάνουμε μια δουλειά, και υπάρχουν κι άλλοι που την κάνουν δέκα φορές καλύτερα από εμάς. Το λέω γιατί βλέπω ηθοποιούς να παίζουν σε στιλ «σας περιμένω στο καμαρίνι να μου πείτε μπράβο».
Η παράσταση λέγεται Το τέλος του παιχνιδιού. Πιστεύεις ότι βιώνουμε ένα τέλος παιχνιδιού στο πώς ζήσαμε μέχρι τώρα, στο σύστημα του καπιταλισμού κ.λπ.;
Το τέλος του παιχνιδιού (το λεγόμενο Endgame, που υπάρχει και ως όρος στο σκάκι) δεν είναι μια στιγμή. Είναι μια διαδικασία που κρατάει. Έχει εύρος αυτό το τέλος. Στο κείμενο λέει κάπου «γιατί να παίζουμε αυτή τη φάρσα κάθε μέρα;».
Αισθάνεσαι λοιπόν ότι βιώνουμε κάτι τέτοιο;
Είναι πολύ μικρή η ζωή μας για να κρίνουμε κάτι τόσο μεγάλο, σε πραγματικό χρόνο… Νομίζω ότι η φράση «το τέλος του παιχνιδιού» μπορεί να υποβιβάζει κάποια πράγματα. Π.χ., τα τελευταία χρόνια βγήκε η τεχνητή νοημοσύνη. Είναι το τέλος της χειρωνακτικής εργασίας ή της δημιουργικής σκέψης; Για κάποιους άλλους τομείς, είναι η εξέλιξη. Το πέρασμα από ένα πρόβλημα σε μια λύση.
«Και νομιζει οτι ειναι ο Άμλετ…»
Πριν από λίγες μέρες, ο Μάκης Παπαδημητρίου έκλεισε τα 50. «Μισός αιώνας! Εντάξει, καλά είναι». Οι περισσότεροι τον μάθαμε από την τηλεόραση (σειρές, διαφημίσεις). Ύστερα ξεχώρισε σε απαιτητικές παραστάσεις και πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες, λέγοντας συχνά ναι και σε μικρούς ρόλους. Όλα αυτά με ένα «ενδιάμεσο», μετρημένο παίξιμο, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς τις αποστασιοποιημένες ερμηνείες του weird wave, που δημιουργούσαν «σχολή» σε παράλληλο χρόνο.
Συμφωνείς ότι το Suntan είναι η καλύτερη ταινία στην οποία έχεις παίξει;
Θα έλεγα ναι. Το Suntan το ξεχωρίζω. Και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Ήταν η διαδικασία, η γνωριμία με τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και όλα τα παιδιά, τα γυρίσματα… Είχαμε πάει για κάμπινγκ ενάμιση μήνα. Εγώ έμενα σε δωμάτιο, βέβαια, γιατί δεν έπρεπε να μαυρίσω. Με πρόσεξαν (γέλια).
Υπάρχει μια σκηνή εκεί, όπου η παρτενέρ σου πετάει όλα της τα ρούχα, βουτάει στη θάλασσα και σου λέει: «Έλα». Και εσύ απαντάς: «Πάω να βρω μια σκιά». Λατρεύω αυτή τη σκηνή γιατί δείχνει μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα την αντίθεση ανάμεσα σε αυτούς που ζουν τη στιγμή και εκείνους που συνεχώς αγχώνονται να κάνουν το σωστό. Εσύ είσαι περισσότερο στους πρώτους ή στους δεύτερους;
Έχει να κάνει με την περίσταση… Γενικότερα, η ερώτηση «τι είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει» με δυσκολεύει πολύ. Τι πάει να πει; Γιατί να πεις σε έναν άνθρωπο που μόλις γνώρισες «είμαι εγωιστής» ή «δεν είμαι»; Σε ξέρω; Μου κάνεις ψυχανάλυση; Τι κουβέντα κάνουμε; Ήρθαμε να μιλήσουμε για τη δουλειά. Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Είναι ερωτήσεις που σε βάζουν σε μια δύσκολη θέση, για να δώσεις μια απάντηση από την οποία θα προκύψει ένας τίτλος. Και θα κριθείς· για μια χαζομάρα.
Σε εκνεύρισα μάλλον…
Όχι, καθόλου. Αν ήταν, θα σου έλεγα να το αφήσουμε. Αλλά υπάρχουν συνάδελφοί σου που στρίβουν την κουβέντα, για να πάει κάπου που τους φαίνεται ότι έχει μεγαλύτερο «ψωμί» για το αναγνωστικό τους κοινό. Είναι κάτι που δεν μου αρέσει.
ΟΚ, ας γυρίσουμε στην υποκριτική. Σου έχει συμβεί να ξεκινάς ενθουσιασμένος μια παράσταση και στη μέση της σεζόν να έχεις ξενερώσει;
Ναι, δύο φορές. Μπορεί να ήταν και δικό μου το θέμα. Βασικά ήταν ένας συνδυασμός πραγμάτων, που ξεκίνησε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων και μετά έγινε δύσκολο.
Αυτό που εκτιμώ στο παίξιμό σου είναι η φυσικότητα. Δεν βλέπω τον ρόλο, βλέπω τον Μάκη. Μήπως ο μεγάλος ηθοποιός δεν είναι αυτός που μεταμορφώνεται, αλλά αυτός που παραμένει πάντα ο εαυτός του;
Η προσωπικότητά σου είναι πολύ σημαντική. Δεν είσαι ο ρόλος. Λες τα λόγια που έχει γράψει κάποιος. Εγώ πολλές φορές γελάω… Βλέπεις, π.χ., κάποιον να παίζει Άμλετ και νομίζει εκείνη την ώρα ότι είναι ο Άμλετ. Εκεί θέλει τούρτα. Άρα, αυτό που είπες ότι σου αρέσει σ’ εμένα δεν είναι προνόμιο δικό μου. Όλοι πάνω στη σκηνή είμαστε αυτοί που είμαστε.
«Η προσωπικότητά σου είναι πολύ σημαντική. Δεν είσαι ο ρόλος. Λες τα λόγια που έχει γράψει κάποιος».
Aκούω συχνά τον Γιάννη Μπέζο να λέει ότι οι νέοι ηθοποιοί είναι ανώτεροι από αυτούς της δικής του γενιάς. Το πιστεύεις;
Υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί. Αλλά και όταν ξεκινούσα πριν από χρόνια, το ίδιο θα σου έλεγα. Ότι έχουμε ηθοποιούς που είναι εξαιρετικοί. Το πιστεύω σίγουρα. Και πολύ κακούς, εννοείται (γέλια).
Υπάρχουν δημοφιλείς κακοί ηθοποιοί;
Αυτή είναι πολύ ωραία κατηγορία: «Δημοφιλείς κακοί ηθοποιοί» (γέλια). Μακάρι να είμαι ένας από αυτούς.
Έχεις πάρει ποτέ έντονα αρνητικό feedback;
Άκου λέει! Μια και δυο φορές; Όταν κάναμε τη Μήδεια του Μποστ, είχε βγει μια αφίσα όπου ήμουν βαμμένος, γυμνός με ξυρισμένο κεφάλι, φαίνονταν οι τρίχες στο μπράτσο και στην πλάτη μου, και κάποιος έγραψε: «Άντε, ρε σίχαμα!» (γέλια). Αλλά και στο πώς παίζω, σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσω. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.
Οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής σου ποιες είναι;
(Παύση). Οι άνθρωποι που είναι κοντά μου, ο ελεύθερος χρόνος μαζί τους και οι βόλτες με τη μηχανή.
Σε μιάμιση ώρα ξεκινά πάλι η παράσταση. Συνήθως τι κάνεις πριν βγεις στη σκηνή;
Έχω πάρει έναν διάδρομο. Τον έχω κάτω στα καμαρίνια. Χθες, ας πούμε, πέρναγα τα λόγια με τον Γιώργο [σ.σ. Χρυσοστόμου] και παράλληλα έτρεξα πέντε χιλιόμετρα.
Λέτε τα λόγια επειδή είναι ακόμα αρχή;
Τα λέμε επειδή μας αρέσει. Ενεργοποιούμαστε.
Όπως βγαίνουν οι μπασκετμπολίστες πριν από το ματς και βαράνε σουτάκια…
Ναι. Ωραίο παράδειγμα αυτό, θα το χρησιμοποιώ.
*Το Τέλος του παιχνιδιού, σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, παίζεται στο θέατρο Ιλίσια από Σάββατο έως Τρίτη.
