Θα περίμενε κανείς να τη συναντήσω σε κάποιο θέατρο, εκεί όπου εδώ και χρόνια πορεύεται με ήθος, ταλέντο και συνέπεια. Και όμως, η Βίκυ Βολιώτη μού δίνει «ραντεβού» στα σκαλιά της Φιλοσοφικής, λίγες ημέρες πριν ορκιστεί και πάρει το πτυχίο της από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Καθισμένοι σε ένα έδρανο, αρχίσαμε να μιλάμε για τη χαρά της γνώσης, εκείνη που, όπως λέει, δεν τελειώνει ποτέ.
«Όταν τελείωσα το σχολείο, ο πατέρας μου είχε ήδη φύγει από τη ζωή, αλλά λίγο πριν, μου είχε αφήσει ένα γραμματάκι, που έγραφε: “Ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου, να μπεις στο πανεπιστήμιο, να πάρεις ένα πτυχίο, για τη σιγουριά”. Παρόλο που ήξερα πως θέλω να γίνω ηθοποιός, μπήκα στο Πάντειο, Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δεν το παρακολούθησα, όμως, ποτέ. Με απορρόφησε η Δραματική του Εθνικού και το θέατρο έγινε όλος μου ο κόσμος. Παρ’ όλα αυτά, είχα πάντα μέσα μου την επιθυμία να μάθω και κάτι άλλο, εκπληρώνοντας και την επιθυμία του μπαμπά. Και μια μέρα, ο φίλος μου Αλέξανδρος Κοέν μού λέει: “Δεν δίνουμε κατατακτήριες στη Θεατρολογία;”. Του είπα αυθόρμητα “ναι” και μέσα σε μια τρέλα, το 2021, άρχισα να διαβάζω, έδωσα και πέρασα! Και τώρα, μόλις πήρα το πτυχίο μου!» μου λέει περιχαρής.
Νιώθει πως είναι από τα ωραιότερα δώρα που έχει κάνει ποτέ στον εαυτό της. «Ήταν απίστευτα αναζωογονητικό, αν και καθόλου εύκολο, ήθελε αυστηρή οργάνωση. Είχα παραστάσεις, πρόβες, γυρίσματα… και μια κόρη έντεκα ετών! Δεν διαβάζαμε μαζί, αλλά με κατανοούσε και με στήριζε. Ήμουν υποδειγματική φοιτήτρια, σπασικλάκι κανονικό, έβγαλα μέσο όρο 9,61!»
Η Βίκυ απολαμβάνει τις δημιουργικές προκλήσεις. Σχεδόν τις επιβάλλει στον εαυτό της, αφού πιστεύει στη μεταμορφωτική τους δύναμη. «Δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο. Γενικώς, τα τελευταία χρόνια μου αρέσει να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πράγματα», μου λέει.
«Φέτος, ας πούμε, σκηνοθετώ ξανά στο θέατρο, εκφράζοντας μια ανάγκη που έχω, όσο μεγαλώνω, να βλέπω την τέχνη μου πιο ολιστικά. Σκηνοθετώ και παίζω στο Σε βλέπω στο Μικρό Παλλάς, δίπλα σε καταπληκτικούς συναδέλφους και αγαπημένους φίλους, τον Θοδωρή Αθερίδη και την Πέγκυ Τρικαλιώτη. Είναι ένα σύγχρονο έργο, αισιόδοξο, τρυφερό και σκληρό μαζί, που σε κάνει να γελάς και να συγκινείσαι ταυτόχρονα. Μιλάει για τους ανθρώπους όπως είναι σήμερα: μοναχικοί, ευάλωτοι, με μια επίπλαστη κοινωνικότητα, διψώντας για αληθινή επικοινωνία. Παράλληλα, έχω τη χαρά να βρίσκομαι στο Kontakthof που θα ανέβει τον Δεκέμβρη στο Εθνικό. Πρόκειται για την αναβίωση μιας θρυλικής παράστασης της Πίνα Μπάους που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1978, όπου και εκεί επιχειρώ κάτι διαφορετικό, αφού θα δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στον χορό. Μας διδάσκουν χορευτές της που συμμετείχαν στο πρώτο ανέβασμα. Ανάμεσά τους, δύο βασικές της χορεύτριες, 75 και 76 ετών σήμερα, που με έχουν εντυπωσιάσει με τη ζωντάνια και την ενέργειά τους. Είναι πραγματικά συναρπαστικό να βιώνεις εκ των έσω το “βλέμμα” μιας τόσο οξυδερκούς καλλιτέχνιδας όπως η Πίνα Μπάους».
Θέλει, λέει, να συνεχίσει και με άλλες σπουδές. Ίσως Ιστορίας-Αρχαιολογίας. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να εκπλήσσεις τον εαυτό σου, να ανοίγεις μια νέα πόρτα, λέγοντας: “Για να δω, τι κρύβεται πίσω από αυτή;”» μου λέει, πριν πούμε αντίο. «Έχει ενδιαφέρον να αφήνεις φρέσκο αέρα να μπαίνει στο ήδη υπάρχον υλικό σου. Και όλα αυτά με βοηθούν και ως ηθοποιό. Η δουλειά μας έχει να κάνει με την ανθρώπινη ψυχή, με την ύπαρξη. Οτιδήποτε σε αλλάζει, σε διαμορφώνει, ακόμα και κάτι επώδυνο, είναι τελικά “κέρδος” για τη δουλειά μας, για τον καλλιτέχνη γενικότερα».
Σε βλέπω της Meghan Kennedy, σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη, στο θέατρο Μικρό Παλλάς (Αμερικής 2, Στοά Σπυρομήλιου, τηλ. 211-1000365). Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20.00. Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Βίκυ Βολιώτη. Προπώληση: more.com
To Kontakthof της Πίνα Μπάους ανεβαίνει από 17/12 στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Πληροφορίες: n-t.gr
