Όταν ο Βιντσέντσο Λατρόνικο έστειλε το πρώτο ντραφτ στον ατζέντη του, ζήτησε εκ των προτέρων συγγνώμη. Είχε γράψει ένα σύντομο μυθιστόρημα, χωρίς πλοκή, χωρίς διαλόγους, χωρίς δευτερεύοντες χαρακτήρες· είχε γράψει ή ίσως καλύτερα να πούμε ότι είχε αντιγράψει, μεταγράψει, ξαναγράψει ένα διάσημο κείμενο της δεκαετίας του ’60. Όχι εν κρυπτώ, φυσικά. Σε περίπτωση που κάποιος δεν το αντιληφθεί ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της Τελειότητας (εκδ. Loggia) ή δεν το υποψιαστεί από το μότο στην αρχή («Εκεί ήταν η πραγματική ζωή, αυτή που ήθελαν να γνωρίσουν, που ήθελαν να κάνουν»), ο συγγραφέας το ξεκαθαρίζει με ένα σύντομο σχόλιο στο τέλος: «Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε ως φόρος τιμής στα Πράγματα του Ζωρζ Περέκ· ό,τι καλό μπορεί να έχει, το οφείλει σε μεγάλο βαθμό σ’ εκείνον».
Ο Περέκ έγραψε τα Πράγματα το 1965, πριν από 60 χρόνια, και πέθανε το 1982, δύο χρόνια πριν γεννηθεί ο Λατρόνικο. Στη δικιά του ιστορία («μια ιστορία της δεκαετίας του ’60», όπως αναγράφεται στον υπότιτλο) περιγράφει τη ζωή ενός ζευγαριού όπως αυτή ορίζεται μέσα από τη σχέση τους με τα «πράγματα». Τα αντικείμενα. Τον συμβολισμό τους. Την κατοχή τους. (Ας θυμηθούμε τον Μπένγιαμιν επ’ ευκαιρία: «Η κατοχή είναι η βαθύτερη όλων των σχέσεων που μπορεί να έχει κανείς εν γένει με τα αντικείμενα».)
Ο Ιταλός συγγραφέας περιγράφει το Βερολίνο των προηγούμενων ετών, αλλά είναι σαν να διαβάζουμε μια ιστορία για τη σημερινή Αθήνα. Εντυπωσιακό ή τρομακτικό, δεν ξέρω. Η τελειότητα βρέθηκε στη βραχεία λίστα του φετινού διεθνούς Μπούκερ, που μέσα στην εβδομάδα κατέληξε τελικά στην Ινδή Μπανού Μουστάκ.
Η τελειότητα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Loggia, σε μετάφραση Δήμητρας Δότση.
