Στις λογοτεχνικές σελίδες του αμερικανικού Τύπου υπήρχε ένα κοινό τις ημέρες του Αυγούστου: κάποιο μικρό ή μεγάλο αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Τζέιμς Μπόλντουιν. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, εντόπισα μια σειρά από podcasts, εκδόσεις, εκδηλώσεις. Στην Ελλάδα, έχει κερδίσει λίγο ετεροχρονισμένα ένα πιστό κοινό. Πρόσφατα μεταφράστηκε και το πρώτο του μυθιστόρημα Ανέβα στο βουνό να το φωνάξεις (εκδ. Πόλις). Ξέρω δύο ανθρώπους που το πήραν στις διακοπές τους.
Τις προηγούμενες ημέρες, δημοσιεύτηκε στο Atlantic ένα άρθρο-οδηγός για το πόσο πρέπει να έχει προχωρήσει κανείς ένα βιβλίο μέχρι να είναι εντάξει να το αφήσει. (Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση.) Ας το αναζητήσουν, πάντως, όσοι επιμένουν να τελειώνουν ό,τι διαβάζουν από ενοχές, σεβασμό ή ψυχαναγκασμό. Έχω αφήσει βιβλία μετά την πρώτη πρόταση, μετά την πρώτη σελίδα, λίγο πριν από το τέλος. Έχω αφήσει βιβλία στη μέση, επειδή δεν μου άρεσαν ή, παρά το ότι μου άρεσαν πολύ, επειδή βιαζόμουν να ξεκινήσω κάποιο άλλο.
«Ή ίσως θέλεις να έρθεις στο Λονδίνο, είτε για δείπνο την Παρασκευή το βράδυ είτε το μεσημέρι του Σαββάτου; Δες τι προτιμάς και μη νιώσεις ότι πρέπει να κάνεις οτιδήποτε. Για τον Θεό, μην αλλάξεις ό,τι μπορεί να έχεις ήδη κανονίσει». Γράμμα του Σίμους Χίνι στον Τεντ Χιουζ το 1995, λίγο καιρό πριν ο πρώτος κερδίσει το Νομπέλ. Το βρήκα τις προάλλες στο Paris Review.
Όλοι είχαν να πουν μια καλή κουβέντα για την Τζένη Μαστοράκη. Έχω κι εγώ. Από αυτή τη σελίδα θα πω μόνο ότι είναι κρίμα που τόσος κόσμος έψαξε μέσα στον Αύγουστο τις ποιητικές συλλογές της και ήταν όλες εξαντλημένες. Θα έχουμε για πάντα τον Φύλακα στη σίκαλη.
