Το πρώτο που σκέφτηκα τελειώνοντας τη Μέρα απελευθέρωσης, το εκτενές διήγημα-νουβέλα που ανοίγει την ομώνυμη συλλογή του Τζορτζ Σόντερς (εκδ. Ίκαρος), ήταν ότι για να έχει κάποιο νόημα αυτός ο συνδυασμός παλαβομάρας και κοινωνικής ανησυχίας, πρέπει ο συγγραφέας να είναι άψογος· προσεκτικός, ψύχραιμος και άριστος τεχνίτης, αλλιώς είναι απλώς γραφικός. Ο Σόντερς είναι άψογος. Οπότε αξίζει να αναφέρω εν συντομία περί τίνος πρόκειται: τρεις άνθρωποι, εκ των οποίων ο ένας αφηγείται, έχουν προσληφθεί από μια οικογένεια, αφού διαγράφηκε η μνήμη τους, έχουν «καθηλωθεί» σε έναν «τοίχο» και «ομιλούν» κατά παραγγελία αναπαριστώντας ιστορικές στιγμές – οι λέξεις στα εισαγωγικά προέρχονται από το λεξιλόγιο του συγγραφέα. Μετα-οργουελικό, γεμάτο συμβολισμούς, μια απίθανη δυστοπία – φάρσα.
Οπότε επιστρέφω στη Μέρα απελευθέρωσης – νομίζω υπάρχουν στιγμές που ο Σόντερς το παρακάνει στον πειραματισμό, όχι πολλές, και η συλλογή συνολικά ίσως δεν έχει την αύρα του κλασικού της Δεκάτης Δεκεμβρίου, παρ’ όλα αυτά είναι ένα από τα σημεία αναφοράς στον εκδοτικό κόσμο των τελευταίων ετών, τουλάχιστον όσον αφορά τη μικρή-μεσαία φόρμα. Καταχωρίζεται στα υποχρεωτικά.
Η συλλογή διηγημάτων Μέρα απελευθέρωσης του Τζορτζ Σόντερς κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.
