Υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που ίσως δεν είναι οι σπουδαιότεροι που έγραψαν ποτέ ούτε υπόσχονται ότι θα σας αλλάξουν τη ζωή (αλίμονο), αλλά η συχνή επαφή με το έργο τους θεωρώ ότι κάνει καλό. Όπως καλό κάνει το νερό, τα φρούτα και, ξέρω ’γω, ο διάλογος. Ένας από αυτούς, ίσως η χαρακτηριστικότερη περίπτωση μιας προσωπικής και αυθαίρετης λίστας, είναι ο Κερτ Βόνεγκατ. Ο πιο συμπαθητικός άνθρωπος του 20ού αιώνα.
Η ιστορία που αφηγείται είναι αυτή του Ντουέιν Χούβερ, ενός εμπόρου αυτοκινήτων που τρελαίνεται, και ενός συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας που τα κείμενά του εκδίδονται σε πορνοπεριοδικά για να γεμίσουν τις σελίδες τους. Αυτός ο δεύτερος είναι ο Κίλγκορ Τράουτ, κλασική φιγούρα στα βιβλία του Βόνεγκατ και τρόπον τινά ένα αυτοσαρκαστικό alter ego του ή, όπως τον χαρακτηρίζει κάποια στιγμή στο μυθιστόρημα, «μια διάσημη φανταστική περσόνα». Οι δύο άντρες θα συναντηθούν (ατυχέστατα) σε ένα Φεστιβάλ Τεχνών μιας επινοημένης πόλης του Οχάιο. Για να φτάσει έως εκεί, ο Τράουτ έκανε οτοστόπ και οι συζητήσεις του με τον άγνωστο οδηγό (για την πολιτική, τις γυναίκες, την έλλειψη οικολογικών μηνυμάτων στη Βίβλο κ.τ.λ.) είναι ανεκτίμητες, από τις πιο ξεκαρδιστικές σελίδες που θυμάμαι. Ο ίδιος ο συγγραφέας θα έλεγε εδώ απλώς «και πάει λέγοντας», βάζοντας πιθανόν μια τελεία. Να προλάβω να σημειώσω μόνο μία φράση του Τράουτ που ίσως τα περιγράφει όλα. Η ζωή, λέει, «είναι επικίνδυνη, αυτό το ξέρω, και μπορεί να προκαλέσει μεγάλο πόνο. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι σοβαρή».
Το πρωινό των πρωταθλητών κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση Αλέξη Καλοφωλιά.
