Το όνομα του Ρίτσαρντ Πάουερς (γεν. 1957) έχει αρχίσει να ταυτίζεται με μια λογοτεχνία στρατευμένη στις περιβαλλοντικές ανησυχίες του καιρού μας, με τον Αμερικανό συγγραφέα να υπηρετεί πολύ συνειδητά το αναδυόμενο είδος του cli-fi (climate fiction), το οποίο συνήθως (και εν προκειμένω) εμπεριέχει και ήπια στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Ας εξαιρέσουμε τον Ποταμό της μνήμης (εκδ. Εστίας) που απέσπασε το 2006 το Εθνικό Βραβείο των ΗΠΑ, αλλά ας θυμηθούμε τις Κορυφές της ζωής (εκδ. Διάπλαση), για το οποίο κέρδισε το 2019 το Πούλιτζερ (παρεμπιπτόντως, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ξεκινάει με ένα από τα πιο συγκλονιστικά πρώτα κεφάλαια που έχω διαβάσει ποτέ), όπως και το τελευταίο του, Αμηχανία, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg.
Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα ποιοτικής λογοτεχνίας τέτοιου χαρακτήρα, συνήθως προκύπτουν εύκολα ή διδακτικά κείμενα, οπότε η Αμηχανία έχει ιδιαίτερη αξία. Και μαζί με τις Κορυφές δημιουργείται σιγά σιγά μια μίνι λογοτεχνική κληρονομιά που σε κάποια χρόνια θα την κοιτάμε ως μέρος του κανόνα της εποχής μας.
Η Αμηχανία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Γιώργου Κυριαζή.
