Το πέρασμα από μια τέχνη σε μια άλλη δεν είναι εύκολο – πεζογράφοι που δοκίμασαν στη ζωγραφική, σκηνοθέτες που έγραψαν ποίηση κ.ά. Προφανώς η διαδρομή πεζογραφία-ποίηση είναι πιο κοντινή, αλλά όχι με λιγότερες παγίδες. Πόσοι συγγραφείς έχουν υπάρξει εξίσου ικανοί μυθιστοριογράφοι και ποιητές; Σκέφτομαι την Πλαθ, την Μπάχμαν, τον Κάρβερ, τον Εμπειρίκο, πιο πρόσφατα τον Γκοσποντίνοφ ή τον νεαρό Βουόνγκ. Κι άλλοι, όχι όμως πολλοί· ενδεικτικά αναφέρω απλώς τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό καθώς ανοίγω τα ποιήματα του Πέτερ Χάντκε (γεν. 1942) που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Όποιος θέλει να μελετήσει σωστά τον Χάντκε πρέπει να διαβάσει τα καλά του μυθιστορήματα (π.χ. Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι, Η αριστερόχειρη γυναίκα, Η ώρα της αληθινής αίσθησης), το κείμενο αποχαιρετισμού προς την αυτόχειρα μητέρα του (Ανέμελη δυστυχία), ασφαλώς τα αμφιλεγόμενα πολιτικά του κείμενα, κάποια θεατρικά (π.χ. Βρίζοντας το κοινό), αλλά η εικόνα θα είναι ανολοκλήρωτη χωρίς την πρόσβαση που προσφέρουν τα ποιήματά του στο θηριώδες μυαλό του.
Το βιβλίο Άπαντα τα ποιήματα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Μετάφραση – εισαγωγή: Ιωάννα Διαμαντοπούλου -Νότντουρφτ.
