Υπάρχει στο αρχείο της ΕΡΤ ένα επεισόδιο της εκπομπής Περισκόπιο από το 1987, αφιερωμένο στον Μάριο Χάκκα με αφορμή τα 15 χρόνια από τον θάνατό του. Κάποια στιγμή μιλάει και η σύζυγός του, λέει δυο λόγια για όταν γνωρίστηκαν, επιγραμματικά αλλά πολύ τρυφερά, είναι αμήχανη, μιλάει και παράλληλα ξηλώνει μια κλωστή από ένα κόκκινο μαξιλάρι του καναπέ. Σήμερα έχουν περάσει πια 50 χρόνια από τον θάνατο του Χάκκα και ξεφυλλίζω το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Άγρα, τα πιο γνωστά του διηγήματα, Ο μπιντές και άλλες ιστορίες. Στο επίμετρο ο Παντελής Μπουκάλας εξηγεί πόσο δύσκολο είναι να ταξινομήσουμε τα σύντομα διηγήματά του: «Είτε ως χαϊκού της πεζογραφίας τα προσεγγίσουμε πάντως είτε ως μινιατούρες βαθιά σκεπτόμενων αισθημάτων, θα δούμε να τον εξεικονίζουν σαν πεφταστέρι των μεταπολεμικών γραμμάτων μας».
Τα χρόνια που δεν έζησε ο Χάκκας τα ζήσαμε εμείς με τα διηγήματά του, έφηβοι στο σχολείο μείναμε με το στόμα ανοιχτό όταν ήρθε η σειρά για το Ψαράκι της γυάλας (από την πρώτη του συλλογή) και σήμερα διαβάζοντας το Τσαλάκωμα, το πρώτο των ιστοριών του Μπιντέ, ξέρουμε ότι, «αν δεν ήταν οι μέρες μας άδειες, όμοιες, αναλλοίωτες πάντα, όπως τα πλαστικά λουλούδια στο βάζο, αμάραντα, μ’ ένα δάχτυλο σκόνη, ίσως τότε να ’χαμε μια σιδερωμένη γραβάτα για μόστρα».
Ο Μπιντές και άλλες ιστορίες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.
