Όταν ο Γιάννης Νύκταρης άνοιξε την πρώτη του τζελατερία, πριν από δεκατρία χρόνια, η ελληνική αγορά του παγωτού βασιζόταν κυρίως σε έτοιμες πάστες, αρωματικές ύλες και πανομοιότυπες γεύσεις που επαναλαμβάνονταν σχεδόν σε κάθε μαγαζί. Εκείνος ακολούθησε έναν πιο απαιτητικό δρόμο και αντιμετώπισε το παγωτό όπως ένας σεφ αντιμετωπίζει ένα πιάτο, με αφετηρία την πρώτη ύλη και την εποχικότητα. Το καλοκαίρι γεμίζει τις βιτρίνες με γεύσεις όπως βερίκοκο, νεκταρίνι και κεράσι — σε λίγες εβδομάδες θα ακολουθήσουν το σύκο (χρησιμοποιεί βασιλικά σύκα από το Μαρκόπουλο) και οι κόκκινες βανίλιες Λαμίας. Τον συναντήσαμε στο εργαστήριο του Fatto a Mano στο Περιστέρι, την ώρα που πολτοποιούσε καρπούζια από την Ηλεία και πεπόνια από τη Μεσσαρά. Τον χειμώνα, τη σκυτάλη παίρνουν οι λωτοί, οι κολοκύθες, τα ρόδια και τα εσπεριδοειδή. «Δεν θέλω να έχω κατεψυγμένο σύκο τον Φεβρουάριο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος», λέει.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
